บอกก่อนว่าเราไม่ใช่ลูกที่ดีมากอะไรนะ ก็ช่วยงานบ้าง ไม่ช่วยบ้าง แต่ส่วนใหญ่คือช่วยนะ เพราะที่บ้านเป็นพ่อแม่มีกิจการส่วนตัว ไม่นับพวกล้างจาน ตากผ้านะ เราถึอว่าเป้นหน้าที่ของลูก แต่มันมีเรื่องอยู่ว่า พ่อแม่คาดหวังกับเรามากเกินไป เพราะพี่เราไม่เอาอ่าว
งานบ้านไม่เคยช่วย ยกเว้นห้องตัวเอง สะอาดสุดระเบียบสุด งานที่บ้านถ้าแม่ไม่เรียกจนเส้นเลือดขึ้นคอก็ไม่ทำ ตอนพี่เราเรียนจบนางอยู่ว่างๆ อยู่เฉยๆ เกือบปีถึงหางาน ตั้งแต่เด็กนางก็เป็นงี้อยู่แล้ว เลยกลายเป็นว่า พ่อแม่เอือมจนเกินจะสั่งสอน และมันเลยตกอยู่ที่เรา
สมมุติ เรียกพี่เรายกของ เราทำรายงาน พี่เราไม่ยก ทำเป็นไม่ได้ยิน แม่ก็มาเรียกเรา อะ อันนี้ไม่ว่ากัน คิดซะว่าทำเพื่อแม่ แต่บางครั้งมันก็น้อยใจไง เพราะเวลาแม่ว่า จะเหมารวมสองคน บางทีเราไปเรียน กลับมาเห็นจานเต็มอ่าง พี่เรานางล้างแต่จานตัวเอง กับจานเล็กๆ อีกใบพอเป็นพิธี กระทะ หม้อ ก็วางไว้งั้นอะ บางทีเราแอบถามพ่อ พ่อก็เป็นคนล้าง หรือบางครั้ง เราอยู่ข้างนอก ให้พี่ถามพ่อว่าจะเอาอะไรไหม เดี๋ยวซื้อเข้าไปให้เพราะตอนนั้นคุยไลน์กันอยู่พอดี นางก็บอก อืมๆ เดี๋ยวถามให้ เราก็รอ ไม่เห็นนางพิมบอก ก็คิดสงสัยพ่อบอกไม่เอา กลับถึงบ้าน ปรากฏพ่อยังไม่ได้กินข้าว ส่วนนางหิวแล้วเลยไม่รอ ต้มมาม่ากิน เอ้าาาาาาาาา เราแบบ แค่พิมพ์บอกเอง ไม่อยากถามก็บอกได้ เดี๋ยวเราโทรถามพ่อเอง
คือสำหรับเรา นอกจากบ่นคนอื่นแล้ว นางไม่มีอะไรดีเลย และนางก็เอาแต่ตัวเองเกินไปอะ ไม่ทำอะไรเพื่อคนในครอบครัวเลย
ผลคือ เมื่อพ่อแม่อยากให้ทำอะไร จะไม่เรียกพี่เราเลย จะเรียกเราคนเดียว เพราะเรียกพี่แล้วเหนื่อย ตรงนี้ถ้ามันไม่หนักบ่ากว่าแรง หรือ เราว่างๆอยู่เราก็ทำ แต่ตอนเรากำลังปั่นวิจัย เราก็ต้องหยุด แล้วไปทำ กลับมา งง ทำไรต่อ ลืมไปแล้วว่าจะพิมเนื้อหาอะไรต่อ ต้องเริ่มอ่านหนังสือ บทนั้นใหม่ เราขีดไว้เต็มกระดาษจนไม่รู้ว่า จะเขียนตรงไหนต่อ เราก็เซ็งละ
บางทีเราก็อยากให้พี่ทำบ้าง เราก็แกล้งเหลือๆไว้ ให้นางเห็น นางก็ทำเป็นไม่เห็น มองผ่านจ้า แต่นางเล่นเกมอยู่ เลยแกล้งทักไลน์ไปว่า ช่วยยกอันนี้หน่อย มันเด้งนะ แต่ทำหน้านิ่ง จ้าาาา แล้วสักพัก แม่เราก็มาดุเราว่า ทำไมไม่ยกให้เสร็จ ทั้งๆที่พี่เราก็นั่งอยู่ใกล้ๆ
เรารู้สึกอึดอัด เหมือนอะไรก็มากองไว้ที่เราอะ บางครั้งแม่โมโหพี่ นางก็หนีไปที่อื่นไม่ก้เสียบหูฟัง พอด่านางไม่ได้ ก็มาว่าเราแทน บางทีเราทำงานในส่วนของเราเสร็จ เราก็มานั่งเล่นมือถือ พอนางโมโห หันมาเห็นเราเล่นมือถือก็ว่า วันๆเอาแต่เล่นมือถือนะ เรานี่มองบน
เรื่องเรียน เราก็โดนคาดหวังมากกว่า พี่เราตอนเรียน สมมุติได้ 2.5 แม่ก็จะชมละ เก่งๆ แค่นี้ก็พอแล้ว ส่วนเรา บางวิชาที่มันยากมากๆ เราทุ่มกับมันสุดๆ เราได้บีบวกมา เราก็ดีใจมากแล้ว โทรไปบอกแม่ ว่าเกรดออกแล้วนะ 90% ของทุกครั้งที่บอก นางจะพูด เอ! แทรกขึ้นมากลางอากาศ เราก็แบบ บีบวกๆ เย้ๆ ไรงี้ นางจะ อืม กลับมา เราก็แบบ บางทีเราก็อยากโดนชมบ้างนะ
บางทีเราก็บอกกับแม่ตรงๆเลยนะ เออ เราน้อยใจนะ ไม่ค่อยโดนชม แม่ก็จะบอก เนี่ยเวลาไปข้างนอก ไปเจอเพื่อน แม่ก็ชมหนูให้เพื่อนแม่ฟังตลอดนะ แต่คือจริงๆ คนอื่นมาชมเรา เราไม่ดีใจเท่าแม่ชมอะ เราอยากให้แม่ ลดความคาดหวังเราน้อยลง แล้วชมเรามากขึ้นบ้างอะ
ไม่รู้มีบ้านไหนเป็นอย่างเราบ้าง มีพี่ที่ไม่เอาไหน แล้วพ่อแม่ก็มาลงที่เราคนเดียวเลย เห้ออออ
รู้สึกหนักใจที่พ่อแม่มาคาดหวังกับเราแทนพี่
งานบ้านไม่เคยช่วย ยกเว้นห้องตัวเอง สะอาดสุดระเบียบสุด งานที่บ้านถ้าแม่ไม่เรียกจนเส้นเลือดขึ้นคอก็ไม่ทำ ตอนพี่เราเรียนจบนางอยู่ว่างๆ อยู่เฉยๆ เกือบปีถึงหางาน ตั้งแต่เด็กนางก็เป็นงี้อยู่แล้ว เลยกลายเป็นว่า พ่อแม่เอือมจนเกินจะสั่งสอน และมันเลยตกอยู่ที่เรา
สมมุติ เรียกพี่เรายกของ เราทำรายงาน พี่เราไม่ยก ทำเป็นไม่ได้ยิน แม่ก็มาเรียกเรา อะ อันนี้ไม่ว่ากัน คิดซะว่าทำเพื่อแม่ แต่บางครั้งมันก็น้อยใจไง เพราะเวลาแม่ว่า จะเหมารวมสองคน บางทีเราไปเรียน กลับมาเห็นจานเต็มอ่าง พี่เรานางล้างแต่จานตัวเอง กับจานเล็กๆ อีกใบพอเป็นพิธี กระทะ หม้อ ก็วางไว้งั้นอะ บางทีเราแอบถามพ่อ พ่อก็เป็นคนล้าง หรือบางครั้ง เราอยู่ข้างนอก ให้พี่ถามพ่อว่าจะเอาอะไรไหม เดี๋ยวซื้อเข้าไปให้เพราะตอนนั้นคุยไลน์กันอยู่พอดี นางก็บอก อืมๆ เดี๋ยวถามให้ เราก็รอ ไม่เห็นนางพิมบอก ก็คิดสงสัยพ่อบอกไม่เอา กลับถึงบ้าน ปรากฏพ่อยังไม่ได้กินข้าว ส่วนนางหิวแล้วเลยไม่รอ ต้มมาม่ากิน เอ้าาาาาาาาา เราแบบ แค่พิมพ์บอกเอง ไม่อยากถามก็บอกได้ เดี๋ยวเราโทรถามพ่อเอง
คือสำหรับเรา นอกจากบ่นคนอื่นแล้ว นางไม่มีอะไรดีเลย และนางก็เอาแต่ตัวเองเกินไปอะ ไม่ทำอะไรเพื่อคนในครอบครัวเลย
ผลคือ เมื่อพ่อแม่อยากให้ทำอะไร จะไม่เรียกพี่เราเลย จะเรียกเราคนเดียว เพราะเรียกพี่แล้วเหนื่อย ตรงนี้ถ้ามันไม่หนักบ่ากว่าแรง หรือ เราว่างๆอยู่เราก็ทำ แต่ตอนเรากำลังปั่นวิจัย เราก็ต้องหยุด แล้วไปทำ กลับมา งง ทำไรต่อ ลืมไปแล้วว่าจะพิมเนื้อหาอะไรต่อ ต้องเริ่มอ่านหนังสือ บทนั้นใหม่ เราขีดไว้เต็มกระดาษจนไม่รู้ว่า จะเขียนตรงไหนต่อ เราก็เซ็งละ
บางทีเราก็อยากให้พี่ทำบ้าง เราก็แกล้งเหลือๆไว้ ให้นางเห็น นางก็ทำเป็นไม่เห็น มองผ่านจ้า แต่นางเล่นเกมอยู่ เลยแกล้งทักไลน์ไปว่า ช่วยยกอันนี้หน่อย มันเด้งนะ แต่ทำหน้านิ่ง จ้าาาา แล้วสักพัก แม่เราก็มาดุเราว่า ทำไมไม่ยกให้เสร็จ ทั้งๆที่พี่เราก็นั่งอยู่ใกล้ๆ
เรารู้สึกอึดอัด เหมือนอะไรก็มากองไว้ที่เราอะ บางครั้งแม่โมโหพี่ นางก็หนีไปที่อื่นไม่ก้เสียบหูฟัง พอด่านางไม่ได้ ก็มาว่าเราแทน บางทีเราทำงานในส่วนของเราเสร็จ เราก็มานั่งเล่นมือถือ พอนางโมโห หันมาเห็นเราเล่นมือถือก็ว่า วันๆเอาแต่เล่นมือถือนะ เรานี่มองบน
เรื่องเรียน เราก็โดนคาดหวังมากกว่า พี่เราตอนเรียน สมมุติได้ 2.5 แม่ก็จะชมละ เก่งๆ แค่นี้ก็พอแล้ว ส่วนเรา บางวิชาที่มันยากมากๆ เราทุ่มกับมันสุดๆ เราได้บีบวกมา เราก็ดีใจมากแล้ว โทรไปบอกแม่ ว่าเกรดออกแล้วนะ 90% ของทุกครั้งที่บอก นางจะพูด เอ! แทรกขึ้นมากลางอากาศ เราก็แบบ บีบวกๆ เย้ๆ ไรงี้ นางจะ อืม กลับมา เราก็แบบ บางทีเราก็อยากโดนชมบ้างนะ
บางทีเราก็บอกกับแม่ตรงๆเลยนะ เออ เราน้อยใจนะ ไม่ค่อยโดนชม แม่ก็จะบอก เนี่ยเวลาไปข้างนอก ไปเจอเพื่อน แม่ก็ชมหนูให้เพื่อนแม่ฟังตลอดนะ แต่คือจริงๆ คนอื่นมาชมเรา เราไม่ดีใจเท่าแม่ชมอะ เราอยากให้แม่ ลดความคาดหวังเราน้อยลง แล้วชมเรามากขึ้นบ้างอะ
ไม่รู้มีบ้านไหนเป็นอย่างเราบ้าง มีพี่ที่ไม่เอาไหน แล้วพ่อแม่ก็มาลงที่เราคนเดียวเลย เห้ออออ