สวัสดีครับ พี่ๆเพื่อนๆชาวพันทิพย์
ผมอยากขอคำแนะนำจากพี่ๆเพื่อนๆ ที่ยังไม่นอนกัน 55555
เรื่องมีอยู่ว่า ผมมีคนที่ผมรักอยู่คนนึง สมมุติว่าเธอชื่อน้ำแล้วกันนะคับ
ณ โรงเรียนสหศึกษาแห่งหนึ่ง มีผมเป็นเพียงชายคนนึงไม่ใช่ผู้วิเศษ เป็นผู้ชายบ้าเรียนคนนึงแต่ชอบทำกิจกรรมมาก ผมจึงได้รู้จักคนเยอะ หลายกลุ่มหลายวัย
วันหนึ่ง มีรุ่นน้องนิรนามคนหนึ่งเดินผ่านหน้าผมไป ผมก็นึกสงสัยว่าเธอคือใคร ทำไมเรารู้จักคนเยอะแต่ไม่เคยเห็นน้องเขาเลย ทำไมน้องน่ารักจังครับ แต่ผมก็เลือกจะเก็บคำถามเหล่านั้นเอาไว้ในใจเพราะคิดว่า ก็แค่รุ่นน้องคนนึง จะใส่ใจทำไม
แต่แล้วหลายวันผ่านไป มีวันนึงผมอัพรูปลงเฟส มีคนๆหนึ่งมาไลค์รูปเรา ผมก็สังเกตุรูปโปรเขา
เห้ย!! นี่มันน้องคนนั้นนี่หว่า ว่าแล้วจะอยู่เฉยทำไม ก็ทักสิคับ
เสร็จแล้วเราก็คุยกันนานเดือนสองเดือน เริ่มรู้จักกันมากขึ้น จนกระทั่งผมบอกว่าผมชอบเธอ
คำตอบก็คือ
"เป็นพี่น้องกันดีกว่านะ"
ผมรู้สึกเสียใจ แต่ไม่มาก แล้วเราก็ยังคุยกันเหมือนเดิมครับ แต่สิ่งที่ผมทำผิดต่อเธอ คือผมงี่เง่าใส่เธอทุกวัน (ในเฟส)
ผมเคยจะโดดตึกประชด แต่เธอก็ห้ามผม ผมทำเธอร้องไห้ โอ้พระเจ้า ผมผิดไปแล้ว
เสร็จแล้วก่อนวันเกิดเธอ ผมได้เจอกับคนๆนึง เป็น ผช.ที่สนิทคอยช่วยเหลือผมตลอด เราเผอิญไปนั่งร้านกาแฟร้านเดียวกันหลัง รร. คับ
แล้ว ผช คนนั้นก็เห็นโทรศัพท์ผมซึ่งผมตั้งรูปหน้าจอไว้เป็นรูปเธอ (ปกติผมไม่ได้ให้ใคเล่นโทรศัพท์)
เขาถามว่า เห้ย เอารูปน้ำขึ้นจอหรอวะ แล้วเขาก็แนะนำสิ่งที่เกี่ยวกับน้ำเพราะเขาเคยอยู่ห้องเดียวกับน้ำ
พอถึงวันเกิดน้ำ ผมทำเค้กกับคุ้กกี้ไปเซอร์ไพร้เธอที่ห้อง ผมคุกเข่าอวยพรและขอโทษเธอ เธอยอมให้ผมป้อนเค้ก ซึ่งมันเป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดในชีวิต
เราคุยกันปกติจนกระทั่งเช้าวันรุ่นขึ้น....
น้ำไม่ตอบเฟสผมอีกแล้ว และเธอก็ตอบมาสั้นๆว่าเธอเกลียดผม
ผมไปสืบทราบมา เป็นเพราะ ไอ้ผู้ชายคนนั้นในร้านกาแฟ มันไปปั่นหูว่าผมเป็นคน
ทำให้น้ำกลัวผม ใช้ความสนิทกันมาก่อนทำให้คำพูดเขาน่าเชื่อถือ
สุดท้ายผมจึงต้องเป็นฝ่ายไป เหลือแต่น้ำตาและรูปถ่ายของเธอ
จนถึงวันนี้เหตุการณ์ผ่านมาหนึ่งปีแล้วครับ ผมยังลืมเขาไม่ได้ ผมเข้าใจว่าสิ่งนี้คือความรักแท้ ที่ผมมีให้เขาแค่ฝ่ายเดียว
ผมอยากได้วิธีทำให้ลืมเขาเหลือเกิน
มีเรื่องจะปรึกษาครับ ผมอยากได้วิธีทำให้หายคิดถึง
ผมอยากขอคำแนะนำจากพี่ๆเพื่อนๆ ที่ยังไม่นอนกัน 55555
เรื่องมีอยู่ว่า ผมมีคนที่ผมรักอยู่คนนึง สมมุติว่าเธอชื่อน้ำแล้วกันนะคับ
ณ โรงเรียนสหศึกษาแห่งหนึ่ง มีผมเป็นเพียงชายคนนึงไม่ใช่ผู้วิเศษ เป็นผู้ชายบ้าเรียนคนนึงแต่ชอบทำกิจกรรมมาก ผมจึงได้รู้จักคนเยอะ หลายกลุ่มหลายวัย
วันหนึ่ง มีรุ่นน้องนิรนามคนหนึ่งเดินผ่านหน้าผมไป ผมก็นึกสงสัยว่าเธอคือใคร ทำไมเรารู้จักคนเยอะแต่ไม่เคยเห็นน้องเขาเลย ทำไมน้องน่ารักจังครับ แต่ผมก็เลือกจะเก็บคำถามเหล่านั้นเอาไว้ในใจเพราะคิดว่า ก็แค่รุ่นน้องคนนึง จะใส่ใจทำไม
แต่แล้วหลายวันผ่านไป มีวันนึงผมอัพรูปลงเฟส มีคนๆหนึ่งมาไลค์รูปเรา ผมก็สังเกตุรูปโปรเขา
เห้ย!! นี่มันน้องคนนั้นนี่หว่า ว่าแล้วจะอยู่เฉยทำไม ก็ทักสิคับ
เสร็จแล้วเราก็คุยกันนานเดือนสองเดือน เริ่มรู้จักกันมากขึ้น จนกระทั่งผมบอกว่าผมชอบเธอ
คำตอบก็คือ
"เป็นพี่น้องกันดีกว่านะ"
ผมรู้สึกเสียใจ แต่ไม่มาก แล้วเราก็ยังคุยกันเหมือนเดิมครับ แต่สิ่งที่ผมทำผิดต่อเธอ คือผมงี่เง่าใส่เธอทุกวัน (ในเฟส)
ผมเคยจะโดดตึกประชด แต่เธอก็ห้ามผม ผมทำเธอร้องไห้ โอ้พระเจ้า ผมผิดไปแล้ว
เสร็จแล้วก่อนวันเกิดเธอ ผมได้เจอกับคนๆนึง เป็น ผช.ที่สนิทคอยช่วยเหลือผมตลอด เราเผอิญไปนั่งร้านกาแฟร้านเดียวกันหลัง รร. คับ
แล้ว ผช คนนั้นก็เห็นโทรศัพท์ผมซึ่งผมตั้งรูปหน้าจอไว้เป็นรูปเธอ (ปกติผมไม่ได้ให้ใคเล่นโทรศัพท์)
เขาถามว่า เห้ย เอารูปน้ำขึ้นจอหรอวะ แล้วเขาก็แนะนำสิ่งที่เกี่ยวกับน้ำเพราะเขาเคยอยู่ห้องเดียวกับน้ำ
พอถึงวันเกิดน้ำ ผมทำเค้กกับคุ้กกี้ไปเซอร์ไพร้เธอที่ห้อง ผมคุกเข่าอวยพรและขอโทษเธอ เธอยอมให้ผมป้อนเค้ก ซึ่งมันเป็นวันที่ผมมีความสุขที่สุดในชีวิต
เราคุยกันปกติจนกระทั่งเช้าวันรุ่นขึ้น....
น้ำไม่ตอบเฟสผมอีกแล้ว และเธอก็ตอบมาสั้นๆว่าเธอเกลียดผม
ผมไปสืบทราบมา เป็นเพราะ ไอ้ผู้ชายคนนั้นในร้านกาแฟ มันไปปั่นหูว่าผมเป็นคน
สุดท้ายผมจึงต้องเป็นฝ่ายไป เหลือแต่น้ำตาและรูปถ่ายของเธอ
จนถึงวันนี้เหตุการณ์ผ่านมาหนึ่งปีแล้วครับ ผมยังลืมเขาไม่ได้ ผมเข้าใจว่าสิ่งนี้คือความรักแท้ ที่ผมมีให้เขาแค่ฝ่ายเดียว
ผมอยากได้วิธีทำให้ลืมเขาเหลือเกิน