ความจริงแล้วก็เกิดความคิดที่จะพึ่งพาตัวเองมานานแล้ว ไม่อยากขอความช่วยเหลือจากใคร จะว่าเป็นคนเห็นแก่ตัวก็ได้
แต่รู้สึกว่าอยู่ในสังคมแล้วไม่มีความสุข ไม่อยากรับรู้คำพูด ความรู้สึกต่างๆจากคนในสังคม อยากอยู่คนเดียว เพราะชอบอยู่คนเดียว
อยากจะยกตัวอย่างให้ฟัง เช่น สมมุติว่าเรากำลังขนของ ต่างคนต่างก็ต้องขนของไปในที่ที่หนึ่ง ถ้าเป็นปกติ ก็จะตามเพื่อนมาช่วย ก็เสร็จไปวันนึง แต่ในอีกวันเพื่อนคนเดิมจะขนของก็โทรตามเราไปช่วย สรุปแล้วทำงานเท่าเดิม ลองเอาเรื่องนี้ไปประยุกต์ดู อย่างการเลี้ยงอาหาร เขาให้เราเลี้ยง ทำไมไม่จ่ายเองกินเองตั้งแต่แรก ถ้าในอีกวันหนึ่งตั้งใจจะเลี้ยงคืน ก็ต่างคนต่างจ่ายไม่จบหรือ
เราอาจจะคิดแตกต่างไปนะ แต่เรารู้ว่าคนส่วนใหญ่ชอบขอความช่วยเหลือ ชอบเรียกร้องอยู่แล้ว เราไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทำไมไม่ทำอะไรด้วยตัวเอง
เราจึงอยากถามว่ามันจะเป็นไปได้ไหมที่เราจะอยู่โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร หากเป็นไปไม่ได้จะได้ปรับความคิดใหม่ อาจเพราะประสบการณ์เรายังน้อย ขอบคุณค่ะ
เป็นไปได้หรือไม่ที่จะใช้ชีวิตด้วยตัวเองโดยที่ไม่ต้องพึ่งพาใคร
แต่รู้สึกว่าอยู่ในสังคมแล้วไม่มีความสุข ไม่อยากรับรู้คำพูด ความรู้สึกต่างๆจากคนในสังคม อยากอยู่คนเดียว เพราะชอบอยู่คนเดียว
อยากจะยกตัวอย่างให้ฟัง เช่น สมมุติว่าเรากำลังขนของ ต่างคนต่างก็ต้องขนของไปในที่ที่หนึ่ง ถ้าเป็นปกติ ก็จะตามเพื่อนมาช่วย ก็เสร็จไปวันนึง แต่ในอีกวันเพื่อนคนเดิมจะขนของก็โทรตามเราไปช่วย สรุปแล้วทำงานเท่าเดิม ลองเอาเรื่องนี้ไปประยุกต์ดู อย่างการเลี้ยงอาหาร เขาให้เราเลี้ยง ทำไมไม่จ่ายเองกินเองตั้งแต่แรก ถ้าในอีกวันหนึ่งตั้งใจจะเลี้ยงคืน ก็ต่างคนต่างจ่ายไม่จบหรือ
เราอาจจะคิดแตกต่างไปนะ แต่เรารู้ว่าคนส่วนใหญ่ชอบขอความช่วยเหลือ ชอบเรียกร้องอยู่แล้ว เราไม่เข้าใจเลยจริงๆ ทำไมไม่ทำอะไรด้วยตัวเอง
เราจึงอยากถามว่ามันจะเป็นไปได้ไหมที่เราจะอยู่โดยไม่ต้องพึ่งพาใคร หากเป็นไปไม่ได้จะได้ปรับความคิดใหม่ อาจเพราะประสบการณ์เรายังน้อย ขอบคุณค่ะ