ขำๆๆให้กำลังใจเด็กแอด'58(ห้าแ๘ด)และวิธีการแก้ความขี้เกียจ

สวัสดีครับ   ผมเป็นเด็กที่ค่อนข้างที่จะมีปัญหากับชีวิตตัวเองนิดนึงชอบทำให้ตัวเองลำบาก ทั้งๆๆที่ก้ไม่ได้ลำบากอะไรมากมายเลยๆ การใช้ชีวิตของผมหลายคนคงคิดว่ามันเรียบง่ายเกินไปรึป่าวๆ "ก่อนอื่นเลยนั้นผมขอแนะนำตัวนะครับและขอพูดเรื่องราวเกี่ยวกับตัวของผมก่อนนะครับ ผมเป็นเด็กในกทม.ครับ เรียนอยู่ รร.ชายล้วนแห่งหนึ่ง ตัวผมก้ไป รร เหมือนเด็กปกติทั่วๆไปเเหละครับ เเต่สิ่งที่ผิดปกติคือวิธีการไปครับมันเป็นวิธีที่ทำให้ผมไปรรสายทุกวัน เวลาทุกครั้งที่จะออกบ้านไปรร ป๊ากับม๊า(ขอใช้คำว่าป๊ากับม๊านะครับ) จะมีการตั้งขบวนรถเป็นรูปสามเหลี่ยมปาสคาลหลายๆๆคนอาจจะรู้จักนะครับๆ โดยรถที่ผมนั่งจะอยู่บนยอดสุดของขบวน ในการยกรถนั้นต้องใช้ฮอในการยก ผมตื่นตั้งเเต่ตีสี่ครึ่งมาจัดขบวนเสร็จประมาณสิบโมงกว่าๆ เเล้วขับรถไปถึง รร ประมาณบ่ายสาม รร เลิก บ่ายสามครึ่ง คือรวมๆๆเเล้วๆได้เรียนประมาณครึ่งชั่วโมง จากนั้นก้จัดขบวนตั้งเเต่ บ่ายสามครึ่งจนถึงทุ่มกว่าๆๆ เเล้วเดินทางกลับถึงบ้านประมาณสามทุ่มกว่าๆคือโดนป๊าม๊าด่าทุกวันว่า"ทำไมกลับบ้านดึกทุกวัน" ผมก้คิดในใจว่า ผมจะทำเพื่ออะไรเพื่อนๆๆช่วยบอกได้ไหมครับว่าผมทำไปเพื่ออะไร คือบางวันขี้เกียจไป รร มาก ผมคิดว่าหลายๆๆคนคงเป็นเหมือนกับผมเเทบไม่อยากลุกจากเตียงนอนเลยทีเดียว อ๊าวเเล้วถามว่าวิธีแก้ปัญหาของผมคืออะไร(คือผมพูดก่อนเลยว่าผมนอนที่บ้านคนละหลังกับป๊าม๊าเเต่ก้ติดๆๆกันนั้นเเหละ) ผมก้เลยเเก้ปัญาหาความขี้เกียจของผมโดยการนำฮอมำช่วยยกบ้านของผมไปตั้งที่ รร มันเป็นวิธีการแก้ปัญหาที่ง่ายที่สุดที่ผมเจอมาเลยครับเพื่อนๆๆหลายคนคงจะเเก้ปัญหาเเบบเดียวกับผมนะครับ แต่ก้คือบางครั้งก้คือขี้เกียจไปกินข้าว(เพื่อนๆๆหลายคนคงเจอปัญหานี้กับเเหละไม่รู้จะแก้ยังไงหลายคนเเก้โดยวิธีที่ไม่กินเลยคือมันไม่ดีนะครับไม่กินข้าวเลย) คือบ้านผมเป็นเหมือนคอนโดครับมีประมาณ25ชั้น ส่วนผมนั้นนอนอยู่ชั้นที่ 25เลยๆ เเต่ทางบ้านเรามีกฎว่า "ห้ามพนักงานใช้ลิฟท์" ผมก้เลยกดกริ่งเรียกพนักงานจากชั้นหนึ่งมาอุ้มตัวผมลงจากชั้น 25 ลงไปกินชั้น 1 ก้ขี้เกียจอ่าเนาะเลยทำแบบนี้ กว่าจะได้กินผมแทบเป็นลมอ่าครับ เพื่อนหลายคนเคงจะทำแบบนี้เนาะ และอีกปัญหาที่ผมมีคือ โต๊ะกินข้าวครับ โต๊ะกินข้าวที่บ้านผม มันจะเป็นโต๊ะยาวๆแบบในละครอ่าครับ เเต่ของผมนี้ยาวประมาณ 1กิโลเมตรได้มั้งถ้าจำไม่ผิด คือป๊ากับม๊าจะนั่งหัวโต๊ะส่วนผมนั้นจะนั่งท้ายโต๊ะ เเต่อาหารจะวางอยู่กับป๊ากับม๊า อ๊าวเเล้วผมจะไปกินยังไงล่ะ ผมก้เลยเเก้ปัญหาโดยการสั่งแม่บ้านผมขับฟอร์มูล่าจากที่ผมนั่งไปเอาอาหารที่หัวโต๊ะและขับจากหัวโต๊ะมาหาผม คือกว่าผมจะได้กินนใช้เวลาแต่ละครั้งที่ไปประมาณชั่วโมงนึง คือผมคิดว่าผมแก้ปัญหาได้ถูกต้องแล้วนะครับ เเล้วเพื่อนๆๆล่ะ มีวิธีการแก้ปัญหาแบบนี้รึป่าวๆ เอ้ออีกปัญหานึงที่จะมาเล่า คือตอนนั้นเกิดเหตุการ์ที่ว่า รถบรรทุกชนกำแพงที่บ้านเป็นรอยยุบเข้าไปๆ ผมก้คิดว่า เอ๊ จะทำไงละที่นี้ ผมก้เลยบินไปซานฟราน ไปถอยกระเป๋าเเบรนด์เนมมาถมกำแพงที่มันยุบ เพื่อนๆๆคิดว่าผมแก้ปัญหาถูกใช่ไหมล่ะ แล้วๆเพื่อนๆๆล่ะ แก้ปัญหาพวกนี้อย่างไร"  อ่าๆๆ หลายๆๆคนได้ อ่าน ประวัติการใช้ชีวิตแบบเรียบง่ายของผมเเล้ว อยากจะทำตามบ้างละซิ ๆ อ่ามาเข้าเรื่องเรียน เด็กแอด'58 ของเราดีกว่าๆ ผมไม่ได้เป็นเด็กแอด'58 ครับเพราะตอนนี้ผมจะไปเรียนที่บอสตัน แต่ที่ผมพูดถึงเรื่องเด็กแอด'58 เพราะว่าเพื่อนผมครับ เพื่อนผมมันมาคุยกับผมว่ามันเครียดมากเรื่องแอด ถึงตอนนี้ผมเชื่อว่าหลายๆๆคนคงจะเครียดเหมือนๆๆกันใช่มั้ยครับ คือเพื่อนผม มันอยากเรียนจุฬา มากๆๆ เเต่คะแนนแอด มันบอกว่ามันได้นิดเดียวคือมันเกครียดแทบจะเป็นบ้ากันเลยทีเดียว ผมก้เลยถามมันกลับว่า เเล้วคะแนนแอดที่ว่าได้น้อยนี้ได้เท่าไรล่ะๆ มันตอบว่า "แค่สองหมื่นเก้าพันกว่าเองว่ะ" ผมอยากจะถามเพื่อนๆๆว่าคะแนนแอดนี้มันเต็มเท่าไรเหรอครับ เเล้วผมถามมันว่าทำไมถึงอยากเรียนจุฬาล่ะ มันตอบกลับว่า"อยากเป็นส่วนหนึ่งในจุฬาคฑากรว่ะ" เเล้วผมก้ถามมันว่า เเล้วเลือก อะไรบ้างๆ มันบอกว่า"เลือกทันตะไว้อันดับ4" มันบอกผมแค่นี้ๆ ผมก้เลยบอกมันว่า ไม่ต้องเครียดหรอก ถึงแม้ผลลัพมันจะออกมายังไงมันก้เป็นสิ่งที่เรารักสิ่งที่เราเลือกไม่ใช่เหรอและมันก้เป็นความฝันของเราด้วย ถึงแม้ไม่ติดอย่างน้อยเราก้ได้ทำตามความฝันของเราไม่ใช่เหรอ หลายคนอาจจะบอกว่า เรียนที่ไหนๆก้เหมือนกัน เรียนให้จบดีกว่าๆ นั้นมันก้ใช่ครับ มหาลัยอยุ่กับเราเเค่4 5 6 ปี เเต่ คณะจพอยู่กับเราตลอดไป มันก้ใช่ครับ เเต่สำหรับตัวผมผมคิดว่า 4 ปี ที่เรียนอยู่ในมหาลัย ถ้ามหาลัยนั้นเป็นมหาลัยที่เราชอบ ถึงเเม้ระยะเวลาเเค่4ปีเป็นระยะเวลาที่สั้นเเต่ผมคิดว่ามันจะมีความสุขมากๆๆๆเพราะเราได้อยู่มหาลัยที่ใช่สาขาที่ชอบๆ หลายคนหลายความคิดหลายความเห็น ทุกๆๆมหาลัยก้ดีเหมือนกันหมดหละครับ อยู่ที่ความชอบของแต่ละบุคคลมากกว่า เรียนมหาลัยนั้นจบมาไม่มีงานทำ อ้าวถ้ามหาลัยนั้นจบมาไม่มีงานทำไม่มีงานรองรับ อ้าวถ้ามันไม่ดีมันจะเปิดได้ถึงทุกวันนี้เหรอครับ ทุกสิ่งทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับตัวเราทั้งนั้น อย่างผมสาเหตุที่เรียน บอสตัน ถามว่า ทำไมถึงเรียนบอสตัน เหตุผลก้แค่ว่า อยากอยู่บอสตัน เเค่นี้ครับ ก้เหมือนเหตุผลของเพื่อนผมครับที่อยากรัยนจุฬา อ้าวทำไมถึงอยากเรียนจุฬา ก้เพราะอยากเป็นส่วนหนึ่งในจุฬาคฑากร แค่นี้ๆ เห็นมั้ยครับเค้าไม่ได้ต้องการชื่อเสียงอะไรหรือค่านิยมจากจุฬาเลยครับ การที่หลายๆๆคนเลือกที่จะเรียนจุฬาหรือเลือกที่จะแอดจุฬา มันก้ไม่ได้มีเหตุผลเดียวที่เค้าเลือกจุฬาก้เพราะว่าอยากให้คนอื่นพูดว่า เอ้อคนนี้เรียนจุฬาเก่งป่าวๆ หรือ เเอ๊!!น้ำหน้าอย่างนี้เนี้ยนะจะเรียนจุฬา ผมถามๆๆจริงๆๆ มันมีเหตุผลในการเลือกที่เรียนแค่นี้จริงๆๆเหรอครับ คือบางคนอยากรเรียน มช เพราะ อยากขึ้นดอย มันก้เป็นไปได้ครับ อยากเรียน มศว เพราะอยากเจอ นิวเยียร์ มันก้เป็นไปได้หมดครับ อยากเรียนราชภัฎลำปางเพราะว่าอยากได้กลิ่นไอความเป็นครูก้ได้ครับๆ  หลายๆคนเค้าก้ไม่ก้ไม่ได้ต้องการค่านิยมเลย เเค่อยากเรียนในมหาลัยที่เราอยากเรียนเเเค่นี้เอง เหตุผลพวกนี้เเหละที่ทำให้หลายๆๆคนไม่กล้าที่จะบอกว่ายื่นแอดที่ไหนหรือหลายๆๆคนอาจจะไม่กล้าที่ยื่นที่ๆเค้าชอบด้วยซ้ำๆ ผมพูดถึงเด็กแอดเลยๆ อีก เเค่ 4-5 วันเท่านั้นผลเเอดก้จะออกเเล้วๆ จงเชื่อมั่นในตัวเอง ในเมื่อเรากล้าเลือกกล้าเสี่ยงเราก้ต้องกล้าที่จะยอมรับความจริงด้วยๆ ผลมันจะออกมายังไง อย่างน้อยเราก้ได้ทำตามความฝันเเละทำอย่างเต็มที่ที่สุดของเราแล้ว "เรียนมหาลัยที่ใช่ สาขาที่ชอบ" มันจะทำให้เรามีความสุขกับการเรียนครับ หลายๆๆคนคงไม่ได้ชอบ มหาลัยเเค่มหาลัยเดียวหรอกครับๆ ถ้าไม่ได้มหาลัยในใจอันดับหนึ่งของใจเราอันดับสองสามก้มีครับอย่างน้อย มันก้ยังเป็นมหาลัยที่เรายังอยากจะเรียนอยู่นะครับ ถ้าเราเรียนคณะที่ใช่เเต่มหาลัยที่ไม่ใช่หรือเรียนมหาลัยที่ใช่แต่คณะที่ไม่ใช่ เเล้วเราจะมีความสุขเหรอครับๆ "คำพูดพวกนี้เป็นเพียงความคิดเห็นของผมเท่านั้นนะครับไม่ได้ให้ทำตามผมหรือเชื่อผมทุกคำนะครับ" เด็กเเอด'58 สู้ๆๆนะครับ จะประกาศผลไม่กี่วันเเล้ว อย่าพึ่งคิดหรือพูดว่าไม่ติดหรอก ยังไงก้ไม่ติด อย่าคิดเองเออเองครับๆ อย่างตัวผมผมก้ไม่ได้คิดหรอกครับว่าผมจะติดมหาลัยในในบอสตัน เพราะว่าผมก้คิดเองว่าตอนสอบทำก้ไม่ค่อยได้แล้วคะแนนที่ยื่นไปก้ไม่ค่อยดี ไม่ได้เเน่นอนเลย เเต่ผลออกมาคือติด ก้มีที่นั่งแบบเเอดนี้เเหละครับ เห็นมั้ยครับ บางครั้งการที่เราคิดไปเองมันก้ไม่ได้เป็นจริงตามที่เราคิดเสมอไปนะครับ บางคนฝันว่าไม่ติดก้เลยคิดว่าเมื่อคืนฝันว่าไม่ติด ต้องไม่ติดจริงๆๆเเน่ๆๆนอน มันก้เป็นเเค่ความฝันอ่าครับ ผมฝันว่าผมเจอเลดี้กาก้า ผมยังไม่เคยเจอเธอเลยสักครั้งๆ ครั้งนี้เเหละไปอยู่บอสตัน หวังว่าเธอจะมาบ้าง ^^ หลายคนอาจคิดว่า เด็กแอด'58 เด็กไม่เก่งไม่มีที่เรียน ผมอยากจะบอกกลับไปกับคนที่พูดคำนี้ว่า "เด็กแอด'58ไม่ใช่ไม่เก่งแค่เค้ามาทำตามความฝันของเค้าก้แค่นั้นเอง" เอาล่ะๆ นอกเหนือจากนี้ผมก้ขอให้ทุกๆๆคนรวมถึง เด็กแอด'58 ทุกคนๆติดใน มหาลัยที่ตัวเองอยากเรียนเเละได้เรียนในคณะที่ชอบด้วยเถอญ รักเด็กแอด'58 ทุกคนนะครับๆ ชอบมากๆๆเลย ใครที่ได้ชื่อว่าเป็นเด็กแอด'58 นี้ดูมีอะไรดีนะครับผมชอบๆๆมากๆๆเลยครับชื่อนี้ WE DEK AD'58
*ปล. บล็อคของผมกระทู้ของผมมีทั้งเรื่องจริงและสตอเบอแหละและด่าทอผมขอให้เพื่อนๆๆทุกคนกับไปพิจารณาเองนะครับว่าส่วนไหนควรนำไปใช้ส่วนไหนควรอินบล็อคกลับมาด่าอิอิ*

**ถ้ามีควาผิดพลาดหรือคิดว่าผมด่าหรือทำให้อะไรเสื่อมเสียผมก้ขอโทษด้วยนะครับ**