ขอเริ่มต้นเลยนะคะ
คือเราคบกับแฟนเก่ามา 5 ปี หลังจากที่จบกันไปก็นานแล้วแต่ทำไมเราสองคนยังติดต่อไปเที่ยวด้วยกัน ไปทานข้าวด้วยกัน ไปเยี่ยมครอบครัว คือรู้ว่ามันผิดเขาก็มีแฟนแล้วแต่ทำไมเวลาเราคุยกันมันสบายใจไม่ต้องเกรงใจไม่อายอะไรกันเลย มีอะไรก็จะมาเล่าสู่กันฟังตลอดเล่นกันปกติเหมือนเดิมแค่ลดสถานะลงแค่นั้นเองค่ะ คือตอนมีปัญหากันก่อนเลิกก็ไม่อยากที่จะมองหน้าเลยคค่ะแถมเกลียดมากแต่ทำไมจู่ๆโชคชะตาชอบเล่นตลกจังคะ ทำให้เรากลับมาคุยกันได้ทุกรอบไม่ว่เราจะทะเลาะกันแรงแค่ไหน ไอ้ในใจเราก็ไม่อยากเป็นหรอกค่ะเพื่อนมันก็มีความรู้สึกบ้างแหละหน๊อแต่ก็ไม่พ้นคำว่ามากว่าเพื่อนแแต่ไม่ใช่แฟนบางทีเราก็รู้สึกอึดนะคะเวลาเขามาปรึกษาแต่บางทีเขาก็เหมือนแคร์เราไม่ค่อยอยากจะพูดเรื่องแฟนใหม่สักเท่าไหร่แต่ตอนนี้เราก็รู้สึกเฉยๆแล้วเพราะบางทีก็ไมรุ้จะโวยวายน้อยใจไปทำไมเพราะเราไม่ได้เป็นนอะไรกัน
คืองงกับชีวิตตัววเองมากค่ะ55555ว่าทำไมแลดูสับสน
ขอโทดนะคะพอดีเป็นกระทู้แรก**
เป็นเพื่อนกับแฟนเก่าได้จริงหรอ???
คือเราคบกับแฟนเก่ามา 5 ปี หลังจากที่จบกันไปก็นานแล้วแต่ทำไมเราสองคนยังติดต่อไปเที่ยวด้วยกัน ไปทานข้าวด้วยกัน ไปเยี่ยมครอบครัว คือรู้ว่ามันผิดเขาก็มีแฟนแล้วแต่ทำไมเวลาเราคุยกันมันสบายใจไม่ต้องเกรงใจไม่อายอะไรกันเลย มีอะไรก็จะมาเล่าสู่กันฟังตลอดเล่นกันปกติเหมือนเดิมแค่ลดสถานะลงแค่นั้นเองค่ะ คือตอนมีปัญหากันก่อนเลิกก็ไม่อยากที่จะมองหน้าเลยคค่ะแถมเกลียดมากแต่ทำไมจู่ๆโชคชะตาชอบเล่นตลกจังคะ ทำให้เรากลับมาคุยกันได้ทุกรอบไม่ว่เราจะทะเลาะกันแรงแค่ไหน ไอ้ในใจเราก็ไม่อยากเป็นหรอกค่ะเพื่อนมันก็มีความรู้สึกบ้างแหละหน๊อแต่ก็ไม่พ้นคำว่ามากว่าเพื่อนแแต่ไม่ใช่แฟนบางทีเราก็รู้สึกอึดนะคะเวลาเขามาปรึกษาแต่บางทีเขาก็เหมือนแคร์เราไม่ค่อยอยากจะพูดเรื่องแฟนใหม่สักเท่าไหร่แต่ตอนนี้เราก็รู้สึกเฉยๆแล้วเพราะบางทีก็ไมรุ้จะโวยวายน้อยใจไปทำไมเพราะเราไม่ได้เป็นนอะไรกัน คืองงกับชีวิตตัววเองมากค่ะ55555ว่าทำไมแลดูสับสน
ขอโทดนะคะพอดีเป็นกระทู้แรก**