กระทู้นี้เป็นกระทู้คำถาม บวกกับ การสนทนาแลกเปลี่ยนประสบการณ์ รวมถึงทัศนคติของเพื่อนๆพี่ๆใน Pantip ทุกท่าน
#กระทู้นี้มีทัศนคติที่ติดลบมากมาย มีถ้อยคำที่ทำลายความฝันมากมาย โปรดระมัดระวัง
ขอบคุณครับ
เคยไหม...ระหว่างเรียนมหาวิทยาลัย พยายามค้นหาว่าสิ่งที่เราชอบ สิ่งที่เราทำได้ดี เพื่อที่จะต่อยอดเป็นอาชีพหลังจบมหาวิทยาลัย
เคยไหม...พอจบมหาวิทยาลัย ก็ยังไม่ค้นพบอะไรซักอย่าง ว่าเราเด่นทางด้านไหน (มีแต่ทำได้ ทำได้หมดแหละ ทำได้ประมาณหนึ่ง)
จนบางครั้งผมยังคิดเลยว่า "ถ้าหามันไม่เจอ ก็รอให้มันเป็นโชคชะตา ที่เกิดจากประสบการณ์นำพาแล้วกัน"
เลิกหา เลิกพิสูจน์
เคยไหม...ลองหางานตามสายอาชีพที่เรียนมา เรากับคิดทางลบตลอดเวลา >> จะทำได้หรอ จะดีหรอ <<
เพราะตอนเรียนก็เรียนแย่มาตลอด
เคยไหม...คิดว่าจบแล้ว ทำธุรกิจที่บ้านไปแล้วกัน รับสืบทอดจากพ่อแม่
พ่อแม่ก็จะพูดเสมอว่า ไปหาประสบการณ์ข้างนอกก่อนไหมลูก
เคยไหม...เย้ จบแล้ว ไปเรียนต่อหรือทำงานต่อต่างประเทศดีกว่า
แต่ทุกอย่างต้องหยุดชะงักด้วย ภาษาอังกฤษที่อ่อนแอ แถมครอบครัวก็กลัวอันตรายเลยไม่ให้ไป
เคยไหม...งั้นต่อ ปริญญาโทเลยแล้วกัน (ที่ไม่ตรงสาย)
เราจะเอาความรู้อะไรไปสู้เขานะ และ ดร.ที่มหาลัยเก่าก็แนะนำให้ทำงานก่อนไปเรียน
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมักจะมีกำแพงเล็กๆ ที่หนาพอสมควร เกิดขึ้นในจิตใจ
และนั่นแหละ คือ "ผม"
ประโยคสุดท้ายที่เกิดขึ้นในหัวสมองอันน้อยนิดของผมตลอดเวลาก็คือ
"งานที่เราทำได้ดีที่สุด คือ งานที่ทำเป็นทีม และเราเป็นสมาชิก ไม่เคยเป็นผู้นำ"
สิ่งที่ชอบและอยากทำ มันคืออะไร ?
#กระทู้นี้มีทัศนคติที่ติดลบมากมาย มีถ้อยคำที่ทำลายความฝันมากมาย โปรดระมัดระวัง
ขอบคุณครับ
เคยไหม...ระหว่างเรียนมหาวิทยาลัย พยายามค้นหาว่าสิ่งที่เราชอบ สิ่งที่เราทำได้ดี เพื่อที่จะต่อยอดเป็นอาชีพหลังจบมหาวิทยาลัย
เคยไหม...พอจบมหาวิทยาลัย ก็ยังไม่ค้นพบอะไรซักอย่าง ว่าเราเด่นทางด้านไหน (มีแต่ทำได้ ทำได้หมดแหละ ทำได้ประมาณหนึ่ง)
จนบางครั้งผมยังคิดเลยว่า "ถ้าหามันไม่เจอ ก็รอให้มันเป็นโชคชะตา ที่เกิดจากประสบการณ์นำพาแล้วกัน"
เลิกหา เลิกพิสูจน์
เคยไหม...ลองหางานตามสายอาชีพที่เรียนมา เรากับคิดทางลบตลอดเวลา >> จะทำได้หรอ จะดีหรอ <<
เพราะตอนเรียนก็เรียนแย่มาตลอด
เคยไหม...คิดว่าจบแล้ว ทำธุรกิจที่บ้านไปแล้วกัน รับสืบทอดจากพ่อแม่
พ่อแม่ก็จะพูดเสมอว่า ไปหาประสบการณ์ข้างนอกก่อนไหมลูก
เคยไหม...เย้ จบแล้ว ไปเรียนต่อหรือทำงานต่อต่างประเทศดีกว่า
แต่ทุกอย่างต้องหยุดชะงักด้วย ภาษาอังกฤษที่อ่อนแอ แถมครอบครัวก็กลัวอันตรายเลยไม่ให้ไป
เคยไหม...งั้นต่อ ปริญญาโทเลยแล้วกัน (ที่ไม่ตรงสาย)
เราจะเอาความรู้อะไรไปสู้เขานะ และ ดร.ที่มหาลัยเก่าก็แนะนำให้ทำงานก่อนไปเรียน
ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมักจะมีกำแพงเล็กๆ ที่หนาพอสมควร เกิดขึ้นในจิตใจ
และนั่นแหละ คือ "ผม"
ประโยคสุดท้ายที่เกิดขึ้นในหัวสมองอันน้อยนิดของผมตลอดเวลาก็คือ
"งานที่เราทำได้ดีที่สุด คือ งานที่ทำเป็นทีม และเราเป็นสมาชิก ไม่เคยเป็นผู้นำ"