สุดยอดความคิดเห็น
ความคิดเห็นที่ 37
เริ่มต้นจาก หัดยินดีกับความสำเร็จของคนอื่นให้ได้ก่อน ลดอคติ...อิจฉา เอาความสำเร็จของเขาเป็นบทเรียน ปรับใช้กับตัวเรา
ไปยังไง แต่งงาน เลิกสามี มันเรื่องปลีกย่อยครับ หลายคนต้นทุนสูง.....มีปัญญาไปอยู่เมกา....แต่ก็ทำไม่ได้แบบเขานะครับ
ไปยังไง แต่งงาน เลิกสามี มันเรื่องปลีกย่อยครับ หลายคนต้นทุนสูง.....มีปัญญาไปอยู่เมกา....แต่ก็ทำไม่ได้แบบเขานะครับ
สมาชิกหมายเลข 6306412 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 2500059 ถูกใจ, KhunPMaI ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 2540584 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 4514478 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 4635794 ถูกใจ, มอคคาโอรีโอ ถูกใจ, ข้าวมันไก่พิเศษสอง ถูกใจ, thank_ky ถูกใจ, CWY ถูกใจรวมถึงอีก 335 คน ร่วมแสดงความรู้สึก
ความคิดเห็นที่ 21
ขอเพิ่มความเห็นหลังจากกระทู้นี้เริ่มเข้าโหมดดราม่า****
ข้อความเดิม ที่ไม่ได้ใส่ความรู้สึก เขียนตามที่เห็นเพราะเคยมาใช้บริการ ->
คูณน้องได้กรีนการ์ดถูกต้องตามกฎหมายครับ ผมเพิ่งไปอุดหนุนที่ร้านเธอมาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ที่แปลกใจคือลูกค้าส่วนมากเป็นอเมริกัน ทั้งที่เคยได้ยินมาและเข้าใจมาตลอดว่าพวกอเมริกันไม่ค่อยชอบกินไก่ต้มซักเท่าไหร่ และมีบางคนที่เข้ามาทานข้าวมัน + เต้าหู้ด้วยนะ สาขาที่ผมไปทานเด็กเสริฟเป็นพวกฝรั่งทั้งหมด แล้วเปิดเพลงอีสานดังมากด้วย 55555
ข้อความเพิ่มเติม (ความรู้สึกส่วนตัวล้วนๆ)->
ผมว่าอาหารไทยแท้ที่เมกาหาทานยาก ส่วนมากตามเมืองเล็กๆที่ผมได้มาเห็นยังสามารถหาอาหารอินเดียหรืออาหารเวียดนามทานได้ พ่อครัว/แม่ครัวคนไหนก้อได้ที่ทำอาหารไทยเก่งช่วยมาเปิดร้านที่นี่หน่อย มากันให้เยอะๆ เปิดมันทุกๆรัฐ ผมเบื่ออาหารไทยปลอมๆที่นี่จะตายห่าอยู่แล้ว อย่าเพิ่งมาทะเลาะกันว่าเข้าเมืองผิดกฎหมายมั้ย? ฝรั่งที่เคยมาเที่ยวเมืองไทยยังบ่นว่าเค้าอยากทานอาหารรสชาดเหมือนที่เคยมากินตามร้านข้างทางแต่มันหากินไม่ได้เล้ยยยย ถึงตัวเราจะเล็ก (ไม่ค่อยรวย ภาษาไม่แข็งแรง) แต่ช่วยทำ(หัว)ใจให้มันโตๆกว้างๆหน่อยประเทศจะได้เจริญ
ข้อความเดิม ที่ไม่ได้ใส่ความรู้สึก เขียนตามที่เห็นเพราะเคยมาใช้บริการ ->
คูณน้องได้กรีนการ์ดถูกต้องตามกฎหมายครับ ผมเพิ่งไปอุดหนุนที่ร้านเธอมาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ที่ผ่านมา ที่แปลกใจคือลูกค้าส่วนมากเป็นอเมริกัน ทั้งที่เคยได้ยินมาและเข้าใจมาตลอดว่าพวกอเมริกันไม่ค่อยชอบกินไก่ต้มซักเท่าไหร่ และมีบางคนที่เข้ามาทานข้าวมัน + เต้าหู้ด้วยนะ สาขาที่ผมไปทานเด็กเสริฟเป็นพวกฝรั่งทั้งหมด แล้วเปิดเพลงอีสานดังมากด้วย 55555
ข้อความเพิ่มเติม (ความรู้สึกส่วนตัวล้วนๆ)->
ผมว่าอาหารไทยแท้ที่เมกาหาทานยาก ส่วนมากตามเมืองเล็กๆที่ผมได้มาเห็นยังสามารถหาอาหารอินเดียหรืออาหารเวียดนามทานได้ พ่อครัว/แม่ครัวคนไหนก้อได้ที่ทำอาหารไทยเก่งช่วยมาเปิดร้านที่นี่หน่อย มากันให้เยอะๆ เปิดมันทุกๆรัฐ ผมเบื่ออาหารไทยปลอมๆที่นี่จะตายห่าอยู่แล้ว อย่าเพิ่งมาทะเลาะกันว่าเข้าเมืองผิดกฎหมายมั้ย? ฝรั่งที่เคยมาเที่ยวเมืองไทยยังบ่นว่าเค้าอยากทานอาหารรสชาดเหมือนที่เคยมากินตามร้านข้างทางแต่มันหากินไม่ได้เล้ยยยย ถึงตัวเราจะเล็ก (ไม่ค่อยรวย ภาษาไม่แข็งแรง) แต่ช่วยทำ(หัว)ใจให้มันโตๆกว้างๆหน่อยประเทศจะได้เจริญ
สมาชิกหมายเลข 6306412 ถูกใจ, ลูกแม่ชื่อฮารุกะจัง ถูกใจ, KhunPMaI ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 2540584 ถูกใจ, Dev Nat ถูกใจ, i am tabo ถูกใจ, อพัท ถูกใจ, kiddykid ถูกใจ, ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ถูกใจ, cub is turning cub is learning ถูกใจรวมถึงอีก 171 คน ร่วมแสดงความรู้สึก
ความคิดเห็นที่ 12
อย่าไปสรุปครับ ว่าน้องเขาทำผิดกฏหมายตอนเข้าเมือง หรือ โกหกเจ้าหน้าที่สถานฑูตตอนขอวีซ่า เอาเป็นว่าถ้าคุณอยากไป ก็สู้ครับ เอาที่น้องเขาแบ่งปันมาเป็นกำลังใจดีกว่าครับ
นายเกวียนห้าพันเล่ม ถูกใจ, อพัท ถูกใจ, ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ถูกใจ, มิคาสะ แอคเคอร์แมน ณ ทีมสำรวจ ถูกใจ, ลูกสาวเจ้าแม่ค่ะ ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 972086 ถูกใจ, ขี้เกียจร่ำรวย ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 703481 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 970691 ถูกใจ, พรุ่งนี้ไม่มีอะไรแน่นอน ถูกใจรวมถึงอีก 111 คน ร่วมแสดงความรู้สึก
ความคิดเห็นที่ 25
อ่านในทู้อื่นๆ อีก 2 ทู้ที่มาอวยเธอ เห็นบางคอมเม้นท์แสดงอาการตาร้อนออกมาชัดเจน
คือ คนไทยนี่มันต้องกระจอก ไปไหนไม่รอด ทำอะไรไม่เป็นเหรอ ถึงจะเป็นที่พอใจกับคนไทยด้วยครับ
ยิ่งเธอมาจากไม่มีอะไรยิ่งแปลว่าเธอเก่งมาก
เก่งกว่าไอ่พวกพ่อแม่ส่งไปเรียนนอกได้ แต่ตัวเองก็ทำได้แค่เอาปริญญากลับมาข่มคนไทยด้วยกัน
แล้วก็แค่ทำได้แค่เป็นลูกจ้างไปวันๆ หรือแค่ทำให้กิจการพ่อแม่ทรงๆ ไปวันๆ เท่านั้น
คือ คนไทยนี่มันต้องกระจอก ไปไหนไม่รอด ทำอะไรไม่เป็นเหรอ ถึงจะเป็นที่พอใจกับคนไทยด้วยครับ
ยิ่งเธอมาจากไม่มีอะไรยิ่งแปลว่าเธอเก่งมาก
เก่งกว่าไอ่พวกพ่อแม่ส่งไปเรียนนอกได้ แต่ตัวเองก็ทำได้แค่เอาปริญญากลับมาข่มคนไทยด้วยกัน
แล้วก็แค่ทำได้แค่เป็นลูกจ้างไปวันๆ หรือแค่ทำให้กิจการพ่อแม่ทรงๆ ไปวันๆ เท่านั้น
สมาชิกหมายเลข 6306412 ถูกใจ, PreMeMy ถูกใจ, KhunPMaI ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 2540584 ถูกใจ, มอคคาโอรีโอ ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 808634 ถูกใจ, อู๊ดอี๊ดอูอาอา ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 3479792 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 2003560 ทึ่ง, สมาชิกหมายเลข 4635447 ถูกใจรวมถึงอีก 182 คน ร่วมแสดงความรู้สึก
ความคิดเห็นที่ 14
สมาชิกหมายเลข 1810212 ถูกใจ, kkshawol ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 972086 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 1942864 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 1884652 ถูกใจ, Eak Sampran ถูกใจ, Chini ถูกใจ, Mysterious little girl ซึ้ง, davinci1964 ถูกใจ, สมาชิกหมายเลข 796577 ซึ้งรวมถึงอีก 94 คน ร่วมแสดงความรู้สึก
แสดงความคิดเห็น
เด็กไทย ไปขายข้าวมันไก่ที่อเมริกา มาดูหน้าตาข้าวมันไก่อเมริกา
วันที่ 21 พฤษภาคม พ.ศ. 2558 เวลา 18:59:51 น
http://www.matichon.co.th/news_detail.php?newsid=1432209315
หลังจากตัดสินใจเข้ามาขุดทองในดินแดนแห่งโอกาส สหรัฐอเมริกา “น้อง พูนสุขวัฒนา” กลายเป็นโรลโมเดลที่ถูกกล่าวถึงอย่างกว้างขวางในสังคมสื่อสารออนไลน์ในประเทศไทย ด้วยเรื่องราวที่น่าประทับใจ จากจุดเริ่มต้นที่เหมือนจะมาจากศูนย์ แต่ด้วยความกล้า ความมุ่งมั่น วันนี้เธอกลายเป็นเจ้าของ แบรนด์ "Nong′s Khao Man Gai" อันโด่งดังในเมืองพอร์ตแลนด์ของรัฐโอเรกอน
เป็นก้าวย่างที่น่าสนใจ และพัฒนามาไกลมากขึ้น หลังจากที่เธอกลายเป็นที่รู้จักบนเวที Ted Talk เมื่อปีที่ผ่านมา
น้องเป็นชาวไทยที่เกิดในกรุงเทพมหานครฯ ได้รับการถ่ายทอดวิธีการทำอาหารแบบไทยจากแม่ตั้งแต่ยังเล็ก แต่เรื่องราวการเป็นเจ้าของกิจการของเธอนั้นไม่ได้สะดวกสบาย
บนเวทีเท็ดเอ็กซ์พอร์ตแลนด์ น้องเล่าถึงเรื่องราวชีวิตของเธอว่ามันไม่ได้เรียบง่าย ปูมหลังในวัยเยาว์จากครอบครัวที่พ่อผู้ติดเครื่องดื่มมึนเมา มักใช้ทำลายคนในครอบครัวทั้งด้านร่างกายและจิตใจอยู่เสมอ เธอยอมรับว่าเธออับอายในเรื่องราวครอบครัวของเธอ
เธอเฝ้าภาวนาว่าวันหนึ่งจะสามารถใช้ชีวิตในที่อื่นที่ไกลออกไปจากสถานที่ที่เธอเติบโตขึ้นมาในที่สุดเธอก็ได้ทำตามฝันข้ามฟ้าไปยังสหรัฐอเมริกาอีกฝั่งของโลก
จนกระทั่งปี2546 "น้อง" ในวัย 23 ปี ตัดสินใจแพคกระเป๋า 2 ใบ และเงินติดตัว 70 เหรียญสหรัฐฯ (ประมาณ 2,350 บาท) มุ่งสู่อเมริกา ทั้งนี้ เธอเล่าติดตลกให้ผู้ชมฟังว่า อันที่จริงแล้วเธอมีเงินเริ่มต้น 300 เหรียญสหรัฐฯ (ประมาณ 10,000 บาท) แต่เธอใช้หมดไปกับการซื้อน้ำหอมแชแนลและแป้งพัฟที่เกาหลีใต้ ระหว่างแวะพักเครื่อง ซึ่งเธอยังใช้มันจนถึงทุกวันนี้!
สามสัปดาห์ให้หลังการย้ายไปสหรัฐฯ เธอได้ทำงานเป็นพนักงานเสิร์ฟ เธอทำงานทุกวันเช้าจรดเย็นเป็นเวลา 5 ปี ก่อนจะย้ายไปทำงานเป็นแม่ครัวในร้านอาหาร ป๊อก ป๊อก (Pok Pok)
ในปี 2552 น้องตัดสินใจซื้อรถเข็นจากเว็บไซต์เคร็กลิสต์ ด้วยเงิน 1,300 เหรียญสหรัฐฯ (ประมาณ 43,500 บาท) และใช้เงินทั้งหมดเพื่อเปิดกิจการข้าวมันไก่ เธอคัดเลือกวัตถุดิบอย่างหลากหลาย คิดค้นสูตรข้าวมันไก่และน้ำจิ้มในอพาร์ทเมนท์ของเธอ
ในปีแรกเธอพยายามที่จะทำให้ข้าวมันไก่ของเธอเป็นข้าวมันไก่ที่ดีที่สุด แต่เธอชี้ว่า การจะประสบความสำเร็จแค่ข้าวมันไก่ที่สมบูรณ์แบบนั้นไม่เพียงพอ ยังมีปัจจัยอื่นที่สำคัญ อย่างเช่น การบริหารธุรกิจและการเป็นผู้นำ จนวันหนึ่งทุกคนต่างเรียกเธอว่า “เชฟน้อง”
เชฟน้องเล่าต่อว่า เธอได้ใช้สิ่งที่แม่ของเธอสอน คือการ “ให้ผู้อื่นก่อนแล้วจึงค่อยรับกลับ เคารพลูกค้า และอย่าลืมที่จะยิ้ม” ก่อนจะยอมรับว่าตนเองผิดพลาดหลายครั้งในฐานะเจ้าของกิจการ “หากปราศจากทีมของฉัน ฉันก็เป็นเพียงคนธรรมดา”
เชฟน้องกล่าวทิ้งท้ายว่า “แม้สถานการณ์จะแย่แค่ไหน ขอให้เชื่อมั่นในตัวเองและลงมือทำ วันนึงเราเองอาจจะตกใจกับผลลัพธ์ที่ออกมา”
ปัจจุบัน เชฟน้องได้ขยายสาขาร้านน้องข้าวมันไก่อีก 2 สาขา ในเมืองพอร์ตแลนด์ ร้านข้าวมันไก่ของเธอเป็นที่นิยมอย่างมากและได้รับการันตีจากเยลพ์ เว็บไซต์แนะนำร้านค้าและร้านอาหารชื่อดังในสหรัฐฯ นอกจากนี้ เธอยังมีผลิตน้ำจิ้มข้าวมันไก่บรรจุขวดขายในห้างสรรพสินค้าท้องถิ่นของในพอร์ตแลนด์ด้วย