มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวตั้งแต่สมัยผมยังเด็กๆเลยครับ เรื่องมันมีอยู่ว่า.............
ตั้งแต่ผมยังเด็กผมได้สนิทกับเด็กผู้หญิงข้างบ้านคนนึง เราสองคนสนิทกันมากตั้งแต่เด็ก
จนเราทั้งสองเข้าเรียน ม.ปลายแม้จะอยู่คนละโรงเรียน แต่เราสองคนก็ช่วยทำการบ้านของต่างฝ่ายเสมอ
ไปไหนก็ไปด้วยกันจนเหมือนเป็นแฟนกัน ซึ่งบ้านของเราทั้งสองก็เชียร์ให้เราลองคบกันดู(แม่ผมปลื้มเขามากเลยล่ะครับ)
และไม่นานจากนั้นเราก็เป็นแฟนกันจริงๆครับ
เวลาความสุขของเราผ่านไปหลายปีจนเราทั้งคู่เรียนจบมหาลัย(คนล่ะมหาลัยเช่นเคย)ผมจึงตัดสินใจที่จะขอเธอแต่งงานซึ่งผมก็เตี้ยมกับพ่อแม่ของผมและเธอไว้เรียบร้อยหมดแล้ว!! เหลืออีกแค่วันเดียวผมก็จะได้ขอเธอมาเป็นคู่ชีวิตของผม(แค่คิดผมก็ใจเต้นแรงแล้วครับ)
ในคืนก่อนแผนการของผมนั้นเอง ผมก็ป่วยนิดหน่อยเธอเลยออกไปข้างนอกเพื่อซื้อยามาให้(นอนบ้านเดียวกันแต่คนล่ะห้อง) ผมจึงรอเธออย่างใจจดใจจ่อให้เธอกลับมาแต่นานแค่ไหนเธอก็ไม่มาสักที ผมกังวลพอสมควรเดินไปเดินมารอบบ้านคิดว่าเธอคงจะแกล้งผมแต่มองไปที่ไหนก็ไม่เห็นแต่ผมก็ยังคงยิ้มร่ารอเธอกลับมาแม้ในใจจะกังวลพอควร ไม่นานนักก็มีเสียงเคาะประตูบ้านเสียงดัง ผมจึงวิ่งไปพร้อมกับรอยยิ้มคิดในใจแค่ว่า"กว่าจะกลับอย่างนี้ต้องแกล้งให้หนัก"ผมเปิดประตูแบบไม่ลังเลแต่เมื่อผมเปิดออกไปมันก็เหมือนทำให้ผมตื่นจากความฝัน ความฝันที่ผมไม่สามารถกลับไปได้อีกครั้ง!!!
ไว้ผมกลับมาต่อนะครับ๛๛๛๛
มันผิดไหมครับ
ตั้งแต่ผมยังเด็กผมได้สนิทกับเด็กผู้หญิงข้างบ้านคนนึง เราสองคนสนิทกันมากตั้งแต่เด็ก
จนเราทั้งสองเข้าเรียน ม.ปลายแม้จะอยู่คนละโรงเรียน แต่เราสองคนก็ช่วยทำการบ้านของต่างฝ่ายเสมอ
ไปไหนก็ไปด้วยกันจนเหมือนเป็นแฟนกัน ซึ่งบ้านของเราทั้งสองก็เชียร์ให้เราลองคบกันดู(แม่ผมปลื้มเขามากเลยล่ะครับ)
และไม่นานจากนั้นเราก็เป็นแฟนกันจริงๆครับ
เวลาความสุขของเราผ่านไปหลายปีจนเราทั้งคู่เรียนจบมหาลัย(คนล่ะมหาลัยเช่นเคย)ผมจึงตัดสินใจที่จะขอเธอแต่งงานซึ่งผมก็เตี้ยมกับพ่อแม่ของผมและเธอไว้เรียบร้อยหมดแล้ว!! เหลืออีกแค่วันเดียวผมก็จะได้ขอเธอมาเป็นคู่ชีวิตของผม(แค่คิดผมก็ใจเต้นแรงแล้วครับ)
ในคืนก่อนแผนการของผมนั้นเอง ผมก็ป่วยนิดหน่อยเธอเลยออกไปข้างนอกเพื่อซื้อยามาให้(นอนบ้านเดียวกันแต่คนล่ะห้อง) ผมจึงรอเธออย่างใจจดใจจ่อให้เธอกลับมาแต่นานแค่ไหนเธอก็ไม่มาสักที ผมกังวลพอสมควรเดินไปเดินมารอบบ้านคิดว่าเธอคงจะแกล้งผมแต่มองไปที่ไหนก็ไม่เห็นแต่ผมก็ยังคงยิ้มร่ารอเธอกลับมาแม้ในใจจะกังวลพอควร ไม่นานนักก็มีเสียงเคาะประตูบ้านเสียงดัง ผมจึงวิ่งไปพร้อมกับรอยยิ้มคิดในใจแค่ว่า"กว่าจะกลับอย่างนี้ต้องแกล้งให้หนัก"ผมเปิดประตูแบบไม่ลังเลแต่เมื่อผมเปิดออกไปมันก็เหมือนทำให้ผมตื่นจากความฝัน ความฝันที่ผมไม่สามารถกลับไปได้อีกครั้ง!!!
ไว้ผมกลับมาต่อนะครับ๛๛๛๛