นี่เป็นกระทู้แรกของผม ผมจะพยายามพิมพ์ให้อ่านเข้าใจง่ายๆนะ
คือก่อนอื่นเลยครับ ผมชอบผู้ชายครับ เกย์นั่นแหละ ผมไม่ออกสาวน่ะ ถ้าไม่ใช่เพื่อนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าผมเป็นเกย์ด้วยซ้ำ
ผมเป็นคนขี้น้อยใจครับ เก่งมากเรื่องคิดมากกับคิดไปเอง ที่ผมมาตั้งกระทู้ในพันทิพคือผมไม่รู้จะพูดกับใครครับ ผมอยากจะระบายความรู้สึก
ผมเรียนสายอาชีพครับ ปกติเห็นผู้ชายคนหน้าตาดีๆผมก็มองปกตินั่นแหละ แต่กับคนที่ผมรู้สึกชอบ จนตอนนี้รู้สึกรักมาก ก็เป็นพี่ ปวส. แผนกเดียวกัน
แรกๆผมไม่ได้สนใจอะไรเขา ไม่เคยคุยกันเลย แต่ก็เห็นเขาอยู่เรื่อยๆ จนวันนั้นครับ ทางโรงเรียนพาไปทำกิจกรรมที่ทะเล (ในแผนกคอม ปี 2 ปี 3 ปวส. ไปหมด) ก็ปล่อยให้เล่นน้ำกันปกติ ผมไม่ได้เล่นครับเพราะไม่ได้เอาชุดมาเปลี่ยน ผมก็นั่งมองดูคนเขาเล่นน้ำกันไปปกติละครับ แต่ตาผมเหลือบไปเห็น พี่ปวส.คนนี้เข้า ตอนนั้นผมรู้สึกยังไงรู้ป่าว ผมอธิบายไม่ถูกหรอก แต่รู้สึกได้เลยว่าผมชอบเขาว่ะ ทั้งๆที่ก็เห็นกันตลอดและไม่คิดจะคุยเลยด้วย ผมรู้สึก
เกลียดตัวเอง ที่ไปชอบเขา แต่ผมห้ามความรู้สึกไม่ได้จริง ๆ จนมาวันหนึ่งครับ ผมเลยเดินเข้าไปคุยเพื่ออยากจะรู้จักพี่เขา ตอนนั้น มี พี่ ปวส. 3 คน
ตอนนั้น ผมก็ถามทุกคนเลยว่าพี่ จบแล้วต่อไหนกัน จนมาพี่คนที่ผมชอบเขา อ่าว ไปเรียนที่เดียวกันเลยแฮะ โหดีใจว่ะ เขายังบอกเลยว่าไปเรียนมหาลัยหารค่าห้องกัน โหดีใจดิ (ผมขอบอกเลยครับผมไม่เคยคิดเรื่อง Sex เลย ผมแค่อยากอยู่ใกล้ๆเขาก็พอ แค่นั้นผมก็พอใจแล้ว) อย่างว่าก็เริ่มคุยกันได้ละครับ ปกติพี่เขาเป็นคนนิ่งๆ ไม่พูดกับใคร ช่วงนั้นปิดเทอมผมก็ยังมาโรงเรียนปกติ ในความคิดผมพี่เขาชอบเล่นเกมส์นะไม่ต่างกับผม เวลาเจอเกมส์อะไรใน
เพลสโตร์ ก้อมาบอก ไปเล่นเกมส์ตามห้างก็มี อ่อที่ผมมาโรงเรียนผมมาช่วยงานเพื่อนครับ (ผู้หญิง) เพื่อนผมเองก็ไม่ค่อยกล้าคุยกับเขาหรอก จนตอนนี้เออเริ่มสนิทกันก็กล้าคุย ตามประสาพี่น้อง (เพื่อนผู้หญิงคนนี้ผมรักมากๆครับ) เวลาไปไหนก็จะชวนไปด้วย ผมเป็นคนกินเก่งครับแต่ไม่อ้วน ผมจะเป็นคนชวนหาอะไรกินซะส่วนใหญ่ก็ไปด้วยกัน วันนั้นผมคุยกับเพื่อนผมว่าจะซื้อของให้คุณครูก็นัดกันว่าจะไปกัน ผมเป็นคนชอบเพ้อใน Face ครับ วันนั้นเพ้ออะไรไม่รุ้ทั้งพี่ทั้งเพื่อนก็เข้ามาแสดงความคิดเห็น เพื่อนผมก็แสดงความคิดตามปกติ และก้อจบท้ายด้วย พรุ้งนี้อย่าลืมไปซื้อของกัน พี่เขาเห็นก็ถามว่าไปซื้ออะไรที่ไหนอย่างไร ก็บอกๆไป เสร็จ พี่เขาทักมาใน Line ครับ ว่าจะไปด้วย ผมรู้สึกได้เลยครับว่าพี่เขาชอบเพื่อนผม (ถามว่ารู้ได้ไง เพราะตอนนั้นผมสนิทกับเขาแล้วเลยค่อนข้างจะรู้นิสัยบ้าง) ผมก็บอกว่า แมนๆเลยพี่ชอบใช่ปะ เขาก็ชอบนะ ตอนนั้นไปห้างผมก็บอกว่า เพื่อนผมเนี้ยก็ไปเรียนมหาลัยเดียวกัน ก็ลองๆดูละกัน จนวั้นนั้นครับ เพื่อนมันส่งสติกเกอร์มาใน Line รูปร้องไห้ ผมรู้สึกได้เลยครับว่า พี่เขาคงบอกชอบไปแล้ว มันรู้สึกอึดอัดมากอย่างบอกไม่ถูก ผมถามว่ามีอะไร ไครทำไร เพื่อนผมบอกว่าเดะก็รู้เอง คือผมก็เลยเอ่ยชื่อพี่เขาขึ้นมา เพื่อนผมบอกครับว่าอย่าไปถามเขานะขอร้อง ผมนึกในใจเลย กูว่าแล้ว หลังจากวางโทรศัพท์ลง ผมร้องไห้สิครับ ร้องหนักมากและก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน รู้แย่ที่สุดเท่าที่เคยเจอมา วันนั้นติดเสาร์อาทิตย์ พอวันจันก็มานั่งคุยกันก็เล่าทุกๆอย่าง ทุกๆความรู้สึก เพื่อนผมบอกกูรู้นานแล้วละว่าชอบเขา ผมก็บอกวันนั้นกูร้องให้ กูรู้สึกเสียใจมาก ไม่รู้เพราะอะไร ปกติผมเป็นคนพูดมากครับชอบแหย่ประสาท กลัวสนตีน วันนั้นผมเงียบกรึบ เพื่อนผมก็บอกว่าให้ทำตัวปกติ เพราะเขาเองก็ส่งสัยว่าทำไมผมเงียบไป ผมขับรถไม่เป็นครับ เวลานั่นพี่เขาก็ไปส่งบ้าน ไม่ต้องนั่งวินมอไซร์กับบ้าน พี่เขาพาไปสมัครเรียนที่มหาลัยด้วย พี่เขาช่วยเหลือทุกอย่างเลย ผมเป็นคนที่ว่าเวลาไปไหนมาไหนตามที่ต่างๆผมจะไม่คุยเป็นคนนำหน้าซักเท่าไหร่ ผมกลัวครับ เช่นเวลาไปกิน KFC ผมก็ไม่กล้าสั่งต้องค่อยพึ่งคนอื่น กินกันไม่หมดพี่เขาบอกเออเอาไปใส่กล่องสิ ผมกลัวครับไม่กล้าไปบอกให้เพื่อนไปพี่เขาบอกโหใช้ผู้หญิงได้ไง เดะพี่ไปเอง เขาบอกไปเรียนมหาลัยจะไม่ช่วยอะไรเลยปล่อยให้ทำเองบ้าง วันนั้นผมเงียบไปทั้งวันเลย ผมกับบ้านนั่งร้องให้รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามาก พึ่งอะไรไม่ได้ เพื่อนผมบอกเขาพูดเล่นคิดมากว่ะ จนวันหนึ่งผมรู้สึกอึดอัดมากอยากจะบอกความจริง ผมก็ให้เพื่อนบอกให้ว่า ผมนะชอบเขาแต่ผมอึดอัดอยากจะบอกมาก พี่จะเกลียด จะไม่คุยก็ไม่ว่าผมเข้าใจ ผมจะไม่ยุ่งเขากับนะคนอื่นจะได้ไม่ว่าพี่เขา พี่เขาตอนแรกก็คงโมโหละครับ พี่เขาเป็นคนเงียบๆนะผมรู้สึกได้เลย ผมกลัวมาก บล๊อก Face บล๊อค Line ผมรักเขาไปแล้วละครับ ผมเลยเลิกบล๊อคดิ ผมทักไปคุยเองเลยว่าผมขอโทดนะพี่เขาคงอารมณ์เสียมากเลย บอกไม่อยากคุยเดี๋ยวจะเสียพี่เสียน้อง เขาบอกว่าจะคำวั้นนั้นไม่ได้ไงห่ะที่ผมพูดว่า เราจะไม่ทิ้งกัน ผมก็บอกขอโทดครับผมไม่ตั้งใจ เขาบอกเออๆมา อย่างว่าพี่เขาชอบเพื่อนผม เพื่อนผมก็เช่นกัน เขาก็ฝากให้บอกเพื่อนผมว่าวันนี้ไม่ต้องทักมา พี่เขาบอกผมนะว่าเขาไม่คิดอะไรกับเรื่องนี้ไม่ได้ติดใจ ผมนึกถึงคำพูดตัวเองที่ว่าพวกเราจะไม่ทิ้งกันก็บอกพี่เขา พรุ้งนี้เราไปดูห้องกันนะ เขาบอก โอเคร ห้องนอน 3 คนนั้นครับ มีผม เพื่อน พี่เขา ผมบอกเลยครับผมนั้งร้องไห้ทุกคืนครับ ผมเสียใจมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น ผมเป็นคนที่ว่าเวลาอยู่กับไครนานๆจะเริ่มมีความผูกพันธ์กับคนนั้น ผมอยากจะมีเพื่อนเป็นผู้หญิงมากกว่าผู้ชายด้วยซ้ำ ผมกลัวว่าผมจะรู้สึกแบบนี้อีกแล้วมานั้งเสียใจ ตอนนี้ผมกับพี่เขาพูดกันน้อยลงนะไม่ผมไม่แหย่หรือกวนประสาทพี่เขา ผมกลัวพี่เขารำคานกลัวเขาจะเกลียด ผมยังคิดเลยที่เขาพูดว่าเขาไม่ได้ติดใจเรื่องนี้ กับเรื่องที่ว่า เราจะไม่ทิ้งกันเพราะว่า เขากลัวจะไม่ได้เจอกับเพื่อนผมป่าวน่ะ เพราะยังไงถ้าไปเรียนที่มหาลัย หาห้องพักใหม่เพื่อนผมยังไงก็มากับผมอยู่แล้ว ผมไม่น่าบอกเขาเลยอะไรๆเลยเปลี่ยนไปหมด ผมอึดอัดครับ เสียใจมากด้วย ผมรักพี่เขามากๆครับ รักมากๆๆๆๆๆๆๆๆ เพื่อนผมบอกว่าจะหลีกทางให้ผมก็บอกนะว่า จะบ้าป่าว กูเป็นเกย์นะเชี้ยกูผิดเพศ หลีกทางไปก็เท่านั้น ผู้หญิงกับผู้ชายมันของคู่กัน มันไม่มีทางเป็นไปได้ที่กูกับเขาจะรักกัน คนที่อ่านกระทู้นี้ครับ ฟังผมนะ ถ้าเวลาไปเรียนมหาลัยห้องพักนอนด้วยกัน 3 คน ถ้าเพื่อนผมกับพี่เขาคบกัน ผมบอกเลย ผมอึดอัดมากครับ คงทำตัวไม่ถูก ผมคิดมากกับเรื่องนี้ ถ้าจะบอกเพื่อนผมว่าอย่าคบนะขอร้องมันก็จะดูเห็นแก่ตัวเนอะ ถ้าเวลามีปัญหาอะไรจริงๆพี่เขาคงจะไม่ได้สนใจหรือจะช่วยผมจริงๆจังหรอก ไม่คบกับเขาไม่ว่าหรอก ผมอยากให้เขาเห็นผมเป็นน้องชายแท้ๆของเขาก็ยังดี ทุกวั้นนี้ผมใช้ชีวิตคนเดียวกับ มีปัญหาปรึกษาไครไม่ได้ ได้แต่ร้องไห้ ผมอยากมีพี่ชายมากๆครับผมเหนื่อยกับการตัดสินใจทุกอย่างของตัวเอง ผมเป็นคนขยันอดทนครับ ได้นิสัยดีๆพ่อแม่มาหมด แต่เป็นเกย์เนี่ยมัน
จริงๆผมอะ ถึงเวลานนั้นผมคงจะเจ็บสุดๆ ขนาดตอนนี้แค่คิดเฉยๆยังจะขาดใจเลย ผมกลัวการอยู่คนเดียวที่สุด ผมไม่เคยเจอเพื่อนดีๆเลยด้วยซ้ำ เพราะผมเป็นเกย์ไง ไครมันอยากจะเข้าไกล้ว่ะ ผมบอกเลยนะถ้าเพื่อนผมคบกับพี่เขาจริงๆ ผมไม่ว่าหรอกครับมันเป็นสิ่งที่ถูกต้อง อีกอย่าง พี่เขาผมก็รัก เพื่อนผมก็รัก ผมขาดไครไปไม่ได้เลย ถึงเวลานั้นผมอาจจะเป็นคนเดินมาเอง ผมเบื่อที่จะต้องรู้สึกอะไรแบบนี้ ผมเบื่อที่จะร้องให้ เป็นไปได้เรียนมหาลัยผมอยากให้มีผู้หญิงซักคนที่รับในตัวตนผมได้เข้ามาอยู่กับผมที่มาเปลี่ยนผมที ผมไม่อยากเป็นแบบนี้มันทรมาร มากๆเลย ถ้ามีจริงๆผมสัญญาผมจะเปลี่ยนตัวเองให้ ผมว่าผมเปลี่ยนได้แค่มีคนยอมรับในตัวตนผมเองก็พอ ขอบคุณที่อ่านครับ T_T (ถึงผมจะเป็นแบบนี้ผมให้เกียรติเพศแม่มากๆนะครับ)
ผมผิดใช่ไหมที่ทำให้เขาอึดอัด :(
คือก่อนอื่นเลยครับ ผมชอบผู้ชายครับ เกย์นั่นแหละ ผมไม่ออกสาวน่ะ ถ้าไม่ใช่เพื่อนส่วนใหญ่ไม่รู้ว่าผมเป็นเกย์ด้วยซ้ำ
ผมเป็นคนขี้น้อยใจครับ เก่งมากเรื่องคิดมากกับคิดไปเอง ที่ผมมาตั้งกระทู้ในพันทิพคือผมไม่รู้จะพูดกับใครครับ ผมอยากจะระบายความรู้สึก
ผมเรียนสายอาชีพครับ ปกติเห็นผู้ชายคนหน้าตาดีๆผมก็มองปกตินั่นแหละ แต่กับคนที่ผมรู้สึกชอบ จนตอนนี้รู้สึกรักมาก ก็เป็นพี่ ปวส. แผนกเดียวกัน
แรกๆผมไม่ได้สนใจอะไรเขา ไม่เคยคุยกันเลย แต่ก็เห็นเขาอยู่เรื่อยๆ จนวันนั้นครับ ทางโรงเรียนพาไปทำกิจกรรมที่ทะเล (ในแผนกคอม ปี 2 ปี 3 ปวส. ไปหมด) ก็ปล่อยให้เล่นน้ำกันปกติ ผมไม่ได้เล่นครับเพราะไม่ได้เอาชุดมาเปลี่ยน ผมก็นั่งมองดูคนเขาเล่นน้ำกันไปปกติละครับ แต่ตาผมเหลือบไปเห็น พี่ปวส.คนนี้เข้า ตอนนั้นผมรู้สึกยังไงรู้ป่าว ผมอธิบายไม่ถูกหรอก แต่รู้สึกได้เลยว่าผมชอบเขาว่ะ ทั้งๆที่ก็เห็นกันตลอดและไม่คิดจะคุยเลยด้วย ผมรู้สึก
เกลียดตัวเอง ที่ไปชอบเขา แต่ผมห้ามความรู้สึกไม่ได้จริง ๆ จนมาวันหนึ่งครับ ผมเลยเดินเข้าไปคุยเพื่ออยากจะรู้จักพี่เขา ตอนนั้น มี พี่ ปวส. 3 คน
ตอนนั้น ผมก็ถามทุกคนเลยว่าพี่ จบแล้วต่อไหนกัน จนมาพี่คนที่ผมชอบเขา อ่าว ไปเรียนที่เดียวกันเลยแฮะ โหดีใจว่ะ เขายังบอกเลยว่าไปเรียนมหาลัยหารค่าห้องกัน โหดีใจดิ (ผมขอบอกเลยครับผมไม่เคยคิดเรื่อง Sex เลย ผมแค่อยากอยู่ใกล้ๆเขาก็พอ แค่นั้นผมก็พอใจแล้ว) อย่างว่าก็เริ่มคุยกันได้ละครับ ปกติพี่เขาเป็นคนนิ่งๆ ไม่พูดกับใคร ช่วงนั้นปิดเทอมผมก็ยังมาโรงเรียนปกติ ในความคิดผมพี่เขาชอบเล่นเกมส์นะไม่ต่างกับผม เวลาเจอเกมส์อะไรใน
เพลสโตร์ ก้อมาบอก ไปเล่นเกมส์ตามห้างก็มี อ่อที่ผมมาโรงเรียนผมมาช่วยงานเพื่อนครับ (ผู้หญิง) เพื่อนผมเองก็ไม่ค่อยกล้าคุยกับเขาหรอก จนตอนนี้เออเริ่มสนิทกันก็กล้าคุย ตามประสาพี่น้อง (เพื่อนผู้หญิงคนนี้ผมรักมากๆครับ) เวลาไปไหนก็จะชวนไปด้วย ผมเป็นคนกินเก่งครับแต่ไม่อ้วน ผมจะเป็นคนชวนหาอะไรกินซะส่วนใหญ่ก็ไปด้วยกัน วันนั้นผมคุยกับเพื่อนผมว่าจะซื้อของให้คุณครูก็นัดกันว่าจะไปกัน ผมเป็นคนชอบเพ้อใน Face ครับ วันนั้นเพ้ออะไรไม่รุ้ทั้งพี่ทั้งเพื่อนก็เข้ามาแสดงความคิดเห็น เพื่อนผมก็แสดงความคิดตามปกติ และก้อจบท้ายด้วย พรุ้งนี้อย่าลืมไปซื้อของกัน พี่เขาเห็นก็ถามว่าไปซื้ออะไรที่ไหนอย่างไร ก็บอกๆไป เสร็จ พี่เขาทักมาใน Line ครับ ว่าจะไปด้วย ผมรู้สึกได้เลยครับว่าพี่เขาชอบเพื่อนผม (ถามว่ารู้ได้ไง เพราะตอนนั้นผมสนิทกับเขาแล้วเลยค่อนข้างจะรู้นิสัยบ้าง) ผมก็บอกว่า แมนๆเลยพี่ชอบใช่ปะ เขาก็ชอบนะ ตอนนั้นไปห้างผมก็บอกว่า เพื่อนผมเนี้ยก็ไปเรียนมหาลัยเดียวกัน ก็ลองๆดูละกัน จนวั้นนั้นครับ เพื่อนมันส่งสติกเกอร์มาใน Line รูปร้องไห้ ผมรู้สึกได้เลยครับว่า พี่เขาคงบอกชอบไปแล้ว มันรู้สึกอึดอัดมากอย่างบอกไม่ถูก ผมถามว่ามีอะไร ไครทำไร เพื่อนผมบอกว่าเดะก็รู้เอง คือผมก็เลยเอ่ยชื่อพี่เขาขึ้นมา เพื่อนผมบอกครับว่าอย่าไปถามเขานะขอร้อง ผมนึกในใจเลย กูว่าแล้ว หลังจากวางโทรศัพท์ลง ผมร้องไห้สิครับ ร้องหนักมากและก็ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน รู้แย่ที่สุดเท่าที่เคยเจอมา วันนั้นติดเสาร์อาทิตย์ พอวันจันก็มานั่งคุยกันก็เล่าทุกๆอย่าง ทุกๆความรู้สึก เพื่อนผมบอกกูรู้นานแล้วละว่าชอบเขา ผมก็บอกวันนั้นกูร้องให้ กูรู้สึกเสียใจมาก ไม่รู้เพราะอะไร ปกติผมเป็นคนพูดมากครับชอบแหย่ประสาท กลัวสนตีน วันนั้นผมเงียบกรึบ เพื่อนผมก็บอกว่าให้ทำตัวปกติ เพราะเขาเองก็ส่งสัยว่าทำไมผมเงียบไป ผมขับรถไม่เป็นครับ เวลานั่นพี่เขาก็ไปส่งบ้าน ไม่ต้องนั่งวินมอไซร์กับบ้าน พี่เขาพาไปสมัครเรียนที่มหาลัยด้วย พี่เขาช่วยเหลือทุกอย่างเลย ผมเป็นคนที่ว่าเวลาไปไหนมาไหนตามที่ต่างๆผมจะไม่คุยเป็นคนนำหน้าซักเท่าไหร่ ผมกลัวครับ เช่นเวลาไปกิน KFC ผมก็ไม่กล้าสั่งต้องค่อยพึ่งคนอื่น กินกันไม่หมดพี่เขาบอกเออเอาไปใส่กล่องสิ ผมกลัวครับไม่กล้าไปบอกให้เพื่อนไปพี่เขาบอกโหใช้ผู้หญิงได้ไง เดะพี่ไปเอง เขาบอกไปเรียนมหาลัยจะไม่ช่วยอะไรเลยปล่อยให้ทำเองบ้าง วันนั้นผมเงียบไปทั้งวันเลย ผมกับบ้านนั่งร้องให้รู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามาก พึ่งอะไรไม่ได้ เพื่อนผมบอกเขาพูดเล่นคิดมากว่ะ จนวันหนึ่งผมรู้สึกอึดอัดมากอยากจะบอกความจริง ผมก็ให้เพื่อนบอกให้ว่า ผมนะชอบเขาแต่ผมอึดอัดอยากจะบอกมาก พี่จะเกลียด จะไม่คุยก็ไม่ว่าผมเข้าใจ ผมจะไม่ยุ่งเขากับนะคนอื่นจะได้ไม่ว่าพี่เขา พี่เขาตอนแรกก็คงโมโหละครับ พี่เขาเป็นคนเงียบๆนะผมรู้สึกได้เลย ผมกลัวมาก บล๊อก Face บล๊อค Line ผมรักเขาไปแล้วละครับ ผมเลยเลิกบล๊อคดิ ผมทักไปคุยเองเลยว่าผมขอโทดนะพี่เขาคงอารมณ์เสียมากเลย บอกไม่อยากคุยเดี๋ยวจะเสียพี่เสียน้อง เขาบอกว่าจะคำวั้นนั้นไม่ได้ไงห่ะที่ผมพูดว่า เราจะไม่ทิ้งกัน ผมก็บอกขอโทดครับผมไม่ตั้งใจ เขาบอกเออๆมา อย่างว่าพี่เขาชอบเพื่อนผม เพื่อนผมก็เช่นกัน เขาก็ฝากให้บอกเพื่อนผมว่าวันนี้ไม่ต้องทักมา พี่เขาบอกผมนะว่าเขาไม่คิดอะไรกับเรื่องนี้ไม่ได้ติดใจ ผมนึกถึงคำพูดตัวเองที่ว่าพวกเราจะไม่ทิ้งกันก็บอกพี่เขา พรุ้งนี้เราไปดูห้องกันนะ เขาบอก โอเคร ห้องนอน 3 คนนั้นครับ มีผม เพื่อน พี่เขา ผมบอกเลยครับผมนั้งร้องไห้ทุกคืนครับ ผมเสียใจมากกับเรื่องที่เกิดขึ้น ผมเป็นคนที่ว่าเวลาอยู่กับไครนานๆจะเริ่มมีความผูกพันธ์กับคนนั้น ผมอยากจะมีเพื่อนเป็นผู้หญิงมากกว่าผู้ชายด้วยซ้ำ ผมกลัวว่าผมจะรู้สึกแบบนี้อีกแล้วมานั้งเสียใจ ตอนนี้ผมกับพี่เขาพูดกันน้อยลงนะไม่ผมไม่แหย่หรือกวนประสาทพี่เขา ผมกลัวพี่เขารำคานกลัวเขาจะเกลียด ผมยังคิดเลยที่เขาพูดว่าเขาไม่ได้ติดใจเรื่องนี้ กับเรื่องที่ว่า เราจะไม่ทิ้งกันเพราะว่า เขากลัวจะไม่ได้เจอกับเพื่อนผมป่าวน่ะ เพราะยังไงถ้าไปเรียนที่มหาลัย หาห้องพักใหม่เพื่อนผมยังไงก็มากับผมอยู่แล้ว ผมไม่น่าบอกเขาเลยอะไรๆเลยเปลี่ยนไปหมด ผมอึดอัดครับ เสียใจมากด้วย ผมรักพี่เขามากๆครับ รักมากๆๆๆๆๆๆๆๆ เพื่อนผมบอกว่าจะหลีกทางให้ผมก็บอกนะว่า จะบ้าป่าว กูเป็นเกย์นะเชี้ยกูผิดเพศ หลีกทางไปก็เท่านั้น ผู้หญิงกับผู้ชายมันของคู่กัน มันไม่มีทางเป็นไปได้ที่กูกับเขาจะรักกัน คนที่อ่านกระทู้นี้ครับ ฟังผมนะ ถ้าเวลาไปเรียนมหาลัยห้องพักนอนด้วยกัน 3 คน ถ้าเพื่อนผมกับพี่เขาคบกัน ผมบอกเลย ผมอึดอัดมากครับ คงทำตัวไม่ถูก ผมคิดมากกับเรื่องนี้ ถ้าจะบอกเพื่อนผมว่าอย่าคบนะขอร้องมันก็จะดูเห็นแก่ตัวเนอะ ถ้าเวลามีปัญหาอะไรจริงๆพี่เขาคงจะไม่ได้สนใจหรือจะช่วยผมจริงๆจังหรอก ไม่คบกับเขาไม่ว่าหรอก ผมอยากให้เขาเห็นผมเป็นน้องชายแท้ๆของเขาก็ยังดี ทุกวั้นนี้ผมใช้ชีวิตคนเดียวกับ มีปัญหาปรึกษาไครไม่ได้ ได้แต่ร้องไห้ ผมอยากมีพี่ชายมากๆครับผมเหนื่อยกับการตัดสินใจทุกอย่างของตัวเอง ผมเป็นคนขยันอดทนครับ ได้นิสัยดีๆพ่อแม่มาหมด แต่เป็นเกย์เนี่ยมัน