สวัสดีค่ะ เริ่มกันเลยน้ะค้ะ
พี่เค้าคล้ายๆแบดบอยนะคะแต่ไม่ใช่ ก็เห็นในเฟสบุ๊คพี่เค้าอัพรูปไปดื่มบ้าง เช็คอินที่ผับที่บาร์อะไรอย่างงี้บ่อยค่ะหรืออาจจะทุกวันเลยก็เป็นได้
คือเราเองก็ได้แค่กดไลค์ แล้วก็แอบไปส่องรูปในเฟสบุ๊ควันล้ะหลายๆครั้งเลยค่ะ ไม่ก็ในอินซาแกรม หื่อ ไม่ใช่โรคจิตน้ะค้ะ พี่เค้าเป็นคนเพื่อนเยอะ
และก็สังคมมากๆ ชอบเวลาพี่เค้าลงรูปเหมือนเห็นหน้าพี่เค้าแล้วก็ยิ้มได้อะไรแบบนี้ ตัวพี่เค้าเองก็โสดนนะคะ แต่พอมาช่วงสงกรานต์เราก็เห็นพี่เค้าอัพรูปกับแฟนเค้าไปซ๊ะแล้วรู้สึกเจ็บแบบแปลกๆน้ะค้ะแต่ก็กดไลค์อีกเช่นเคย เห็นรูปแล้วอิจฉาผู้หญิงในรูปคนนั้นเลยค่ะ คือพี่เค้าแลเป็นคนอบอุ่นน้ะค้ะในสายตาเราแต่ก็ได้แค่คิดน่ะค่ะ พอช่วงที่พี่เค้ามีแฟน เราก็ยังเข้าไดูเฟสบุ๊คของพี่เค้าเรื่อยๆน้ะค้ะ เห็นพี่เค้าไม่ค่อยโอเคกับทุกๆวันเพราะว่าอ่านจากสเตตัสในเฟสบุ๊คน่ะค่ะเราก็ทำได้แค่อ่านแล้วก็กดไลค์เหมือนคนทั่วไป จนตอนนี้พี่เค้าเลิกกับแฟนแล้วมั้งค้ะ ไม่เห็นจะโพสต์อะไรหากันหรือแสดงความเห็นอะไร เราก็เหมือนจะดีใจแต่ถ้าพี่เค้าไม่มีความสุข เราก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะดีใจอะไร พี่เค้ามีแวดวงเพื่อนเย้อะน้ะค้ะเท่าที่เห็นๆในเฟสแล้วก็เพื่อนผู้หญิงนี่สวยระดับนางฟ้า จนเรานี่แบบไม่เอาอ่ะขอซุกหัวอยู่ในมุมมเดิมดีกว่า ความรู้สึกเหมือนถ้าใครได้รู้จักพี่เค้าแล้วคงจะได้ยิ้มได้หัวเราะกับพี่เค้าอย่างแน่นอนอ่ะค่ะพี่เค้าท่าทางจะเป็นคนสนุกแต่รวมๆแล้วในสายตาของเราพี่เค้าป็นคนที่น่ารักจนอยากอยู่ด้วยอยากสนิทอยากรู้จัก แต่ก็ไม่มีเหตุผลไหนที่จะทำให้เราได้สิทธิ์นั้นจากพี่เค้าเลย จนตอนนี้พี่เค้าป่วยเข้าโรงบาล เราตกใจมาก คือเปิดหน้าเฟสบุ๊คพี่เค้าไว้เลยตลอด ทำเหมือนได้เฝ้าไข้พี่เค้าตลอด อยากส่งข้อไปมากว่า"หายเร็วน้ะค้ะเป็นห่วง" แต่ก็ไม่กล้า
อึดอัดนะค้ะ จนตอนนี้พี่เค้าออกจากโรงพยาบาลแล้ว เราก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี นอกจากดีใจค่ะที่พี่เค้าอาการดีขึ้นและได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว โล่งอกโล่งใจไปอีก
บางทีการที่ไม่มีสิทธิ์อะไรเลยก็อึดอัดกับสิ่งที่พยายามจะทำหลายครั้งแต่ก็ไม่กล้าได้แค่คิด...
เราคิดว่าพี่เค้าหน้าจะเล่นพันทิปเพราะเห็นแชร์บ่อยๆ ถ้าได้อ่านแล้วพี่รู้ไว้น้ะค้ะว่าเจ้าของกระทู้นี้ชอบพี่มา3ปีแล้วค่ะ
แอบชอบคนใน FB มานานมากแต่ไม่เคยกล้าคุยหรืออะไรเลยอึดอัดมากค่ะ
พี่เค้าคล้ายๆแบดบอยนะคะแต่ไม่ใช่ ก็เห็นในเฟสบุ๊คพี่เค้าอัพรูปไปดื่มบ้าง เช็คอินที่ผับที่บาร์อะไรอย่างงี้บ่อยค่ะหรืออาจจะทุกวันเลยก็เป็นได้
คือเราเองก็ได้แค่กดไลค์ แล้วก็แอบไปส่องรูปในเฟสบุ๊ควันล้ะหลายๆครั้งเลยค่ะ ไม่ก็ในอินซาแกรม หื่อ ไม่ใช่โรคจิตน้ะค้ะ พี่เค้าเป็นคนเพื่อนเยอะ
และก็สังคมมากๆ ชอบเวลาพี่เค้าลงรูปเหมือนเห็นหน้าพี่เค้าแล้วก็ยิ้มได้อะไรแบบนี้ ตัวพี่เค้าเองก็โสดนนะคะ แต่พอมาช่วงสงกรานต์เราก็เห็นพี่เค้าอัพรูปกับแฟนเค้าไปซ๊ะแล้วรู้สึกเจ็บแบบแปลกๆน้ะค้ะแต่ก็กดไลค์อีกเช่นเคย เห็นรูปแล้วอิจฉาผู้หญิงในรูปคนนั้นเลยค่ะ คือพี่เค้าแลเป็นคนอบอุ่นน้ะค้ะในสายตาเราแต่ก็ได้แค่คิดน่ะค่ะ พอช่วงที่พี่เค้ามีแฟน เราก็ยังเข้าไดูเฟสบุ๊คของพี่เค้าเรื่อยๆน้ะค้ะ เห็นพี่เค้าไม่ค่อยโอเคกับทุกๆวันเพราะว่าอ่านจากสเตตัสในเฟสบุ๊คน่ะค่ะเราก็ทำได้แค่อ่านแล้วก็กดไลค์เหมือนคนทั่วไป จนตอนนี้พี่เค้าเลิกกับแฟนแล้วมั้งค้ะ ไม่เห็นจะโพสต์อะไรหากันหรือแสดงความเห็นอะไร เราก็เหมือนจะดีใจแต่ถ้าพี่เค้าไม่มีความสุข เราก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะดีใจอะไร พี่เค้ามีแวดวงเพื่อนเย้อะน้ะค้ะเท่าที่เห็นๆในเฟสแล้วก็เพื่อนผู้หญิงนี่สวยระดับนางฟ้า จนเรานี่แบบไม่เอาอ่ะขอซุกหัวอยู่ในมุมมเดิมดีกว่า ความรู้สึกเหมือนถ้าใครได้รู้จักพี่เค้าแล้วคงจะได้ยิ้มได้หัวเราะกับพี่เค้าอย่างแน่นอนอ่ะค่ะพี่เค้าท่าทางจะเป็นคนสนุกแต่รวมๆแล้วในสายตาของเราพี่เค้าป็นคนที่น่ารักจนอยากอยู่ด้วยอยากสนิทอยากรู้จัก แต่ก็ไม่มีเหตุผลไหนที่จะทำให้เราได้สิทธิ์นั้นจากพี่เค้าเลย จนตอนนี้พี่เค้าป่วยเข้าโรงบาล เราตกใจมาก คือเปิดหน้าเฟสบุ๊คพี่เค้าไว้เลยตลอด ทำเหมือนได้เฝ้าไข้พี่เค้าตลอด อยากส่งข้อไปมากว่า"หายเร็วน้ะค้ะเป็นห่วง" แต่ก็ไม่กล้า
อึดอัดนะค้ะ จนตอนนี้พี่เค้าออกจากโรงพยาบาลแล้ว เราก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี นอกจากดีใจค่ะที่พี่เค้าอาการดีขึ้นและได้ออกจากโรงพยาบาลแล้ว โล่งอกโล่งใจไปอีก
บางทีการที่ไม่มีสิทธิ์อะไรเลยก็อึดอัดกับสิ่งที่พยายามจะทำหลายครั้งแต่ก็ไม่กล้าได้แค่คิด...
เราคิดว่าพี่เค้าหน้าจะเล่นพันทิปเพราะเห็นแชร์บ่อยๆ ถ้าได้อ่านแล้วพี่รู้ไว้น้ะค้ะว่าเจ้าของกระทู้นี้ชอบพี่มา3ปีแล้วค่ะ