เราใช้ชีวิตอยู่กับผู้ชายคนหนึ่ง มาเข้าปีที่ 12 แล้ว โดยที่ไม่ได้แต่งงาน
ตลอดระยะเวลาที่อยู่ที่ด้วยกันมา มีปัญหาเรื่องหนี้สินตลอด เขาเป็นคนที่ชอบเล่นการพนัน ทำให้มีหนี้สินรุงรัง เราเบื่อมาก ทั้งเคยพูดจาดีๆ ขอร้อง ทั้งเรื่องการเลิกเล่นพนัน และการเลิกรากัน แต่ก็ไม่สำเร็จทั้งสองเรื่อง
ใจหนึ่งอยากให้เขามีใครสักคนเข้าหา เพื่อที่ได้ออกไปจากชีวิตเราสักที แต่มันก็ไม่มี
จนสองสามปีหลัง ความรู้สึกตัวเองเหมือนไม่ได้รักเขาแล้ว แทบจะไม่รู้สึกอะไรเลย นอกจากความผูกพันธ์ที่อยู่กันมาสิบปี
เบื่อ กับสันดานเดิมๆ ของผู้ชายเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่คิดอะไรไม่เป็นสักอย่าง ไม่เป็นผู้นำครอบครัว ไม่มีความรับผิดชอบ วันๆ คิดแต่เรื่อง กินเหล้า เล่นการพนัน และเพื่อน
ไม่มีอนาคต
ไม่มีการวางแผน ว่าต่อไปข้างหน้าจะเป็นยังไง
เรายังไม่มีลูกด้วยกัน เพราะส่วนหนึ่ง เราไม่มีความมั่นใจในตัวเขา หรืออาจจะเป็นเพราะเราไม่ได้รักเขามากมายกันแน่ อันนี้ไม่แน่ใจ เราตัดสินใจที่จะไม่มีลูก คล้ายๆ อยู่ๆ กันไปแบบนี้แหละ อยู่ไปวันๆรอวันตายจากกัน
จนหลังๆ นอกจากความรักที่หมดลง เรายังเริ่มเกลียดทุกอย่างที่เป็นเขา พยายามปล่อยวาง ไม่สนใจ ไม่ถามหา ไม่ตาม ไม่โทร อยากไปไหนก็ไป ขออย่าเอาเรื่องเดือดร้อนมาให้ก็พอ
จนหลังๆ มานี้เราเริ่มรู้ว่า ตัวเองไม่มีความสุขเลย ใช้ชีวิตไปวันๆ เหมือนรอวันตาย อยากทำอะไรๆ ให้ตัวเอง ไม่อยากจมปลัก อยากมีอนาคต อยากเลิก แต่ติดตรงผู้ชายคนนี้ไม่ยอมเลิก ถ้าจะเลิกกับคนนี้ให้ได้มีกรณีเดียว คือ ออกจากงานที่ทำ แล้วหนีไปไกลๆ ไม่ต้องติดต่อกันอีก
มีทางออกทางเดียวจริงๆ ที่ทำได้ ซึ่งเราไม่อยากให้เป็นแบบนั้น เราอยากทำงานที่เดิม มีเพื่อนในที่ทำงานเหมือนเดิม มีชีวิตประจำวันเดิม แค่ไม่มีเขาเราก็พอใจแล้ว เราไม่อยากหนีปัญหาด้วยวิธีแบบนี้
แล้วอีกเรื่องที่ยังค้างคา คือเรายังส่งรถ และรถยนตร์เป็นชื่อเรา ทั้งที่เราแทบจะไม่ได้แตะรถคันนี้เลย เขาใช้คนเดียว เรื่องมันเยอะแยะเกี่ยวกับความเห็นแก่ตัวขของเขา เราไม่อยากพูดถึงมัน ตอนนี้เราคิดแต่ว่าเราจะเลิกกับเขายังไงให้ได้เท่านั้น
ถ้าเราหนีปัญหาไปโดยการลาออกงานไปอยู่ที่อื่นเราก็ทำได้ แต่เรามีหนี้สินบัตรเครดิต และรถที่ยังเป็นชื่อเรา ซึ่งยังผ่อนชำระไม่หมด เคยคิดจะปล่อยให้ไฟแนนซ์ยึดไปเลย แต่มันก็ยังเป็นภาระกับหนี้ส่วนต่าง ถ้าราคารถกับเงินที่ยังผ่อนไม่หมดต่างกัน
เคยคุยกันดีๆ ว่าเราให้เขาหมดทุกอย่าง เราจะออกไปแต่ตัวเอง ขอแค่ส่งรถที่เป็นชื่อเราให้หมดก็พอ แต่เขาก็ทำไม่ได้
เราเบื่อมาก ถึงมากที่สุด ดูชีวิตไร้ค่ามาก
และที่น่ากลัว คือ ความคิดที่ว่าเราอยากให้ตาย เพื่อจบปัญหา
มันบ้ามากที่เฝ้าคิดว่า ถ้าเลิกไม่ได้ขอให้ตายจากกัน คือ ขอให้เราตายๆ ไปซะก็ได้
และมันบ้ามากที่เวลาเขาไปหาเพื่อน ไปกินเหล้า ไปเล่น เราเอาแต่ภาวนา สาปแช้งให้เขาไม่สามารถกลับมาได้อีก
เรากลายเป็นอีบ้า อีเลว ที่วันๆ นั่งแซ่งให้คนอื่นตาย
ใครไม่เป็นเราไม่เข้าใจ มันมีอะไรมากมายเยอะแยะที่เราเล่าไม่หมด มันอึดอัด อยากระบาย ไม่มีทางออก
เริ่มเกลียดตัวเอง ที่วันๆ เอาแต่แช่งให้เขาตาย เรารู้ว่ามันบาป แต่เราก็ทำ
อยากเลิกกับสามี ทำยังไงดี
ตลอดระยะเวลาที่อยู่ที่ด้วยกันมา มีปัญหาเรื่องหนี้สินตลอด เขาเป็นคนที่ชอบเล่นการพนัน ทำให้มีหนี้สินรุงรัง เราเบื่อมาก ทั้งเคยพูดจาดีๆ ขอร้อง ทั้งเรื่องการเลิกเล่นพนัน และการเลิกรากัน แต่ก็ไม่สำเร็จทั้งสองเรื่อง
ใจหนึ่งอยากให้เขามีใครสักคนเข้าหา เพื่อที่ได้ออกไปจากชีวิตเราสักที แต่มันก็ไม่มี
จนสองสามปีหลัง ความรู้สึกตัวเองเหมือนไม่ได้รักเขาแล้ว แทบจะไม่รู้สึกอะไรเลย นอกจากความผูกพันธ์ที่อยู่กันมาสิบปี
เบื่อ กับสันดานเดิมๆ ของผู้ชายเห็นแก่ตัวคนหนึ่ง ที่คิดอะไรไม่เป็นสักอย่าง ไม่เป็นผู้นำครอบครัว ไม่มีความรับผิดชอบ วันๆ คิดแต่เรื่อง กินเหล้า เล่นการพนัน และเพื่อน
ไม่มีอนาคต
ไม่มีการวางแผน ว่าต่อไปข้างหน้าจะเป็นยังไง
เรายังไม่มีลูกด้วยกัน เพราะส่วนหนึ่ง เราไม่มีความมั่นใจในตัวเขา หรืออาจจะเป็นเพราะเราไม่ได้รักเขามากมายกันแน่ อันนี้ไม่แน่ใจ เราตัดสินใจที่จะไม่มีลูก คล้ายๆ อยู่ๆ กันไปแบบนี้แหละ อยู่ไปวันๆรอวันตายจากกัน
จนหลังๆ นอกจากความรักที่หมดลง เรายังเริ่มเกลียดทุกอย่างที่เป็นเขา พยายามปล่อยวาง ไม่สนใจ ไม่ถามหา ไม่ตาม ไม่โทร อยากไปไหนก็ไป ขออย่าเอาเรื่องเดือดร้อนมาให้ก็พอ
จนหลังๆ มานี้เราเริ่มรู้ว่า ตัวเองไม่มีความสุขเลย ใช้ชีวิตไปวันๆ เหมือนรอวันตาย อยากทำอะไรๆ ให้ตัวเอง ไม่อยากจมปลัก อยากมีอนาคต อยากเลิก แต่ติดตรงผู้ชายคนนี้ไม่ยอมเลิก ถ้าจะเลิกกับคนนี้ให้ได้มีกรณีเดียว คือ ออกจากงานที่ทำ แล้วหนีไปไกลๆ ไม่ต้องติดต่อกันอีก
มีทางออกทางเดียวจริงๆ ที่ทำได้ ซึ่งเราไม่อยากให้เป็นแบบนั้น เราอยากทำงานที่เดิม มีเพื่อนในที่ทำงานเหมือนเดิม มีชีวิตประจำวันเดิม แค่ไม่มีเขาเราก็พอใจแล้ว เราไม่อยากหนีปัญหาด้วยวิธีแบบนี้
แล้วอีกเรื่องที่ยังค้างคา คือเรายังส่งรถ และรถยนตร์เป็นชื่อเรา ทั้งที่เราแทบจะไม่ได้แตะรถคันนี้เลย เขาใช้คนเดียว เรื่องมันเยอะแยะเกี่ยวกับความเห็นแก่ตัวขของเขา เราไม่อยากพูดถึงมัน ตอนนี้เราคิดแต่ว่าเราจะเลิกกับเขายังไงให้ได้เท่านั้น
ถ้าเราหนีปัญหาไปโดยการลาออกงานไปอยู่ที่อื่นเราก็ทำได้ แต่เรามีหนี้สินบัตรเครดิต และรถที่ยังเป็นชื่อเรา ซึ่งยังผ่อนชำระไม่หมด เคยคิดจะปล่อยให้ไฟแนนซ์ยึดไปเลย แต่มันก็ยังเป็นภาระกับหนี้ส่วนต่าง ถ้าราคารถกับเงินที่ยังผ่อนไม่หมดต่างกัน
เคยคุยกันดีๆ ว่าเราให้เขาหมดทุกอย่าง เราจะออกไปแต่ตัวเอง ขอแค่ส่งรถที่เป็นชื่อเราให้หมดก็พอ แต่เขาก็ทำไม่ได้
เราเบื่อมาก ถึงมากที่สุด ดูชีวิตไร้ค่ามาก
และที่น่ากลัว คือ ความคิดที่ว่าเราอยากให้ตาย เพื่อจบปัญหา
มันบ้ามากที่เฝ้าคิดว่า ถ้าเลิกไม่ได้ขอให้ตายจากกัน คือ ขอให้เราตายๆ ไปซะก็ได้
และมันบ้ามากที่เวลาเขาไปหาเพื่อน ไปกินเหล้า ไปเล่น เราเอาแต่ภาวนา สาปแช้งให้เขาไม่สามารถกลับมาได้อีก
เรากลายเป็นอีบ้า อีเลว ที่วันๆ นั่งแซ่งให้คนอื่นตาย
ใครไม่เป็นเราไม่เข้าใจ มันมีอะไรมากมายเยอะแยะที่เราเล่าไม่หมด มันอึดอัด อยากระบาย ไม่มีทางออก
เริ่มเกลียดตัวเอง ที่วันๆ เอาแต่แช่งให้เขาตาย เรารู้ว่ามันบาป แต่เราก็ทำ