ตั้งครั้งแรก อารมณ์ขึ้นครับเลยตั้ง ซุ่มอ่านมานาน
คือผมแบบว่าตอนประถมอ่ะ โดนเพื่อนหักหลังตลอด ม.ต้นก็ไม่มีเพื่อนครับ คคบเฉพาะตอนอยู่ รร โดยคนหลอกเอาเงินตั้งแต่เด็กร้องไห้หนักมากตอนเด็ด พ่อแม่ก็มาบอกเงินแค่นั้นไม่เป็นไร ผมติดเกมส์แต่เด็กครับเลยมีเพื่อนมั้งตอน ม.ปลายเพราะเล่นเกมด้วยกัน ทุกวันนี้เลิกแล้วติดหนังสือแทน กะอ่านนั้นอ่านนี้ในเน็ตแทนครับ ดูหนัง ฟังเพลงไรงี้
แต่ที่เป็นไม่หายตั้งแต่จำความได้เลย คือเรื่องหนังครับ
หนังเรื่องแรกที่จำได้ ไปดูในโรงหนังกับพ่อแม่เลย จำได้ไม่มากครับ คือ คนเหล็กสอง จำแว่นตารูปดาวได้ ดูสิส่วนที่จำได้ กับจำปืนเลเซอร์ได้ จำตัวร้ายได้ แล้วก็ฉากระเบิดเมืองครับ จำมาตั้งแต่นั้นจำถึงตอนนี้ครับ
แล้วหลังจากนั้น ผมก็เริ่มทำท่าทางเหมือนหนัง ครับ เริ่มคิดว่าตัวเองเป็นตัวร้ายครับ เริ่มแต่งครับถ้าเรามีมือแขนแบบนั้นเราจะทำอะไร มั้งเช่นฆ๋าเพื่อนในโรงเรียนคุยโม้ สร้างตัวละครใหม่ ผมก็เริ่มออกท่าทาง ปัดมือไปมาเหมือนมีดาบได้มือ เริ่มพากษ์เสียงไปเรื่อยๆเดินไป กระโดดไปมา ตอนแรกๆโดนแม่ด่าว่าบ้าครับ โดดไปมาทำท่าทางแปลกๆ พูดคยเดียว รอบบ้าน คือพยายามทำท่าทางเหมือนในหัวเราที่คิดไว้ครับ ทั้งตอนนอนก็ทำครับ ทำบนที่นอน ไม่ได้ลุกนะครับก็กลิ้งไปมานั้นละ แรกๆโดนด่ากระจายเลย ว่ากลิ้งทำไมเพราะกลิ้งไปกระทบแม่ด้วยเตียงเดียวกัน ตอนแยกมาข้างกันแต่ติดกันเพื่อ ทุกวันนี้พ่อแม่ปลงแต่ก็ไม่หายครับ นับวันยิ่งได้ดูหนังเยอะเหมือนเริ่มพัฒนา จากคิดแต่ตัวละคนในเรื่องที่มีแค่คนเหล็ก ปืนเลเซอร์ เริ่มมีตัวละครจากเรื่องอื่นมา ทุกวันนี้ มันเริ่มเวอร์ ไปเรื่อยๆครับ คือทำแล้วรู้สึกเหมือนได้ดูหนังครับ เหมือนอินไปกับหนังบางทีก็รู้สึกเหมือนตัวละคร ยิ่งตัวคิดว่าเราได้แก้แค้นหรือได้ทำไรแถมเหนื่อยด้วยครับ ทุกวันนี้ก็เป็นอยู่ก็มีวิธี้เก็บอาการครับ คิดได้ใจได้รู้สึกเหมือนกัน อารมณ์แบบคนใจลอย ลอยหลุดโลก กลายเป็นคนที่คิดไรแบบไล่ไปเรื่อยๆอ่ะครับ ไล่เหมือนหนัง สมมุติคิดเรื่องเพื่อนคนหนึ่งถ้าเราทำแบบนี้กะเพื่อนจะเป็นไงๆไล่ไปเรื่อยจนเจอเรื่องหน้าอาย ผมจะเผลอพูดคำๆหนึ่งออกมาครับแบบเป็นคำที่อยู่ในสมองล่าสุดอ่ะครับ เช่นผมกำลังอ่านหนังสือเรื่องแล้วใจลอยแต่ก็อ่านได้เทพไหมละทุกวันนี้ก็งงอยู่ทำได้ไงเหมือนกันครูสอนแล้วใจลอย ผลเหมือนกันคือใำเนื้อหาที่เรียนไม่ได้ ใจลอยไปแบบคิดไปเรื่อยเจอเรื่องหน้าอายแล้วจะพูดครับที่อ่านล่าสุกออกมาครับ หรือคำที่เห้ฯล่าสุดครับ พูดมาดังนิดหนึ่งจำด้วยครั้งขึ้นอยู่กับสติกลับมาเร็วแค่ไหน พอกลับมาได้เหมือนที่คิดไปเป็นแค่ฝันครับ จำความฝันไม่เคยได้ จำได้แต่ช๊อตเด็ดๆ คืออยากเลิกหลุดพูกแบบนี้อ่ะครับ ทำใครคนรอบข้างตกใจ หนังรถไปกับแม่งี้ก็นึกไปเรื่อยไปเจอเรื่องน่าอายก็ร้องเชี่ย เป็นเรื่อง 10 20ปีมันก็ร้องครับ เล่าไม่เก่งหนักครับเพราะนึกไรก็พิมลงๆ ต้องเชื่อมเรื่องนิดหนึ่ง
ผมเป็นมาตั้งแต่จำความได้ ใครเป็นมั้งขอเดาว่าไม่มี
คือผมแบบว่าตอนประถมอ่ะ โดนเพื่อนหักหลังตลอด ม.ต้นก็ไม่มีเพื่อนครับ คคบเฉพาะตอนอยู่ รร โดยคนหลอกเอาเงินตั้งแต่เด็กร้องไห้หนักมากตอนเด็ด พ่อแม่ก็มาบอกเงินแค่นั้นไม่เป็นไร ผมติดเกมส์แต่เด็กครับเลยมีเพื่อนมั้งตอน ม.ปลายเพราะเล่นเกมด้วยกัน ทุกวันนี้เลิกแล้วติดหนังสือแทน กะอ่านนั้นอ่านนี้ในเน็ตแทนครับ ดูหนัง ฟังเพลงไรงี้
แต่ที่เป็นไม่หายตั้งแต่จำความได้เลย คือเรื่องหนังครับ
หนังเรื่องแรกที่จำได้ ไปดูในโรงหนังกับพ่อแม่เลย จำได้ไม่มากครับ คือ คนเหล็กสอง จำแว่นตารูปดาวได้ ดูสิส่วนที่จำได้ กับจำปืนเลเซอร์ได้ จำตัวร้ายได้ แล้วก็ฉากระเบิดเมืองครับ จำมาตั้งแต่นั้นจำถึงตอนนี้ครับ
แล้วหลังจากนั้น ผมก็เริ่มทำท่าทางเหมือนหนัง ครับ เริ่มคิดว่าตัวเองเป็นตัวร้ายครับ เริ่มแต่งครับถ้าเรามีมือแขนแบบนั้นเราจะทำอะไร มั้งเช่นฆ๋าเพื่อนในโรงเรียนคุยโม้ สร้างตัวละครใหม่ ผมก็เริ่มออกท่าทาง ปัดมือไปมาเหมือนมีดาบได้มือ เริ่มพากษ์เสียงไปเรื่อยๆเดินไป กระโดดไปมา ตอนแรกๆโดนแม่ด่าว่าบ้าครับ โดดไปมาทำท่าทางแปลกๆ พูดคยเดียว รอบบ้าน คือพยายามทำท่าทางเหมือนในหัวเราที่คิดไว้ครับ ทั้งตอนนอนก็ทำครับ ทำบนที่นอน ไม่ได้ลุกนะครับก็กลิ้งไปมานั้นละ แรกๆโดนด่ากระจายเลย ว่ากลิ้งทำไมเพราะกลิ้งไปกระทบแม่ด้วยเตียงเดียวกัน ตอนแยกมาข้างกันแต่ติดกันเพื่อ ทุกวันนี้พ่อแม่ปลงแต่ก็ไม่หายครับ นับวันยิ่งได้ดูหนังเยอะเหมือนเริ่มพัฒนา จากคิดแต่ตัวละคนในเรื่องที่มีแค่คนเหล็ก ปืนเลเซอร์ เริ่มมีตัวละครจากเรื่องอื่นมา ทุกวันนี้ มันเริ่มเวอร์ ไปเรื่อยๆครับ คือทำแล้วรู้สึกเหมือนได้ดูหนังครับ เหมือนอินไปกับหนังบางทีก็รู้สึกเหมือนตัวละคร ยิ่งตัวคิดว่าเราได้แก้แค้นหรือได้ทำไรแถมเหนื่อยด้วยครับ ทุกวันนี้ก็เป็นอยู่ก็มีวิธี้เก็บอาการครับ คิดได้ใจได้รู้สึกเหมือนกัน อารมณ์แบบคนใจลอย ลอยหลุดโลก กลายเป็นคนที่คิดไรแบบไล่ไปเรื่อยๆอ่ะครับ ไล่เหมือนหนัง สมมุติคิดเรื่องเพื่อนคนหนึ่งถ้าเราทำแบบนี้กะเพื่อนจะเป็นไงๆไล่ไปเรื่อยจนเจอเรื่องหน้าอาย ผมจะเผลอพูดคำๆหนึ่งออกมาครับแบบเป็นคำที่อยู่ในสมองล่าสุดอ่ะครับ เช่นผมกำลังอ่านหนังสือเรื่องแล้วใจลอยแต่ก็อ่านได้เทพไหมละทุกวันนี้ก็งงอยู่ทำได้ไงเหมือนกันครูสอนแล้วใจลอย ผลเหมือนกันคือใำเนื้อหาที่เรียนไม่ได้ ใจลอยไปแบบคิดไปเรื่อยเจอเรื่องหน้าอายแล้วจะพูดครับที่อ่านล่าสุกออกมาครับ หรือคำที่เห้ฯล่าสุดครับ พูดมาดังนิดหนึ่งจำด้วยครั้งขึ้นอยู่กับสติกลับมาเร็วแค่ไหน พอกลับมาได้เหมือนที่คิดไปเป็นแค่ฝันครับ จำความฝันไม่เคยได้ จำได้แต่ช๊อตเด็ดๆ คืออยากเลิกหลุดพูกแบบนี้อ่ะครับ ทำใครคนรอบข้างตกใจ หนังรถไปกับแม่งี้ก็นึกไปเรื่อยไปเจอเรื่องน่าอายก็ร้องเชี่ย เป็นเรื่อง 10 20ปีมันก็ร้องครับ เล่าไม่เก่งหนักครับเพราะนึกไรก็พิมลงๆ ต้องเชื่อมเรื่องนิดหนึ่ง