วันนี้ร้องไห้ให้กับลือชัยอีกแล้ว บทออกน้อยแต่เด็ดทุกฉาก

ตอนลือชัยก้มกราบแม่พยอม แม้บทสั้นๆ แต่อารมณ์ตอนนั้น มันเศร้า มันซึ้ง บอกไม่ถูก น้ำตาไหลออกมาเองไม่รู้ตัว เคราะห์ซ้ำกรรมซัดจังเลยพยอม ส่วนลือชัย ถึงบทจะไม่เด่น ไม่ดีเท่ารุ่นเล็กคนอื่น แต่วันนี้นายทำให้

ฉากเมื่อคืน มันกินใจผมมากๆ ตอนที่ลือชัยก้มกราบแม่ ทั้งสองร้องไห้ได้อย่างเหมือนกับมันมีชีวิตจริงๆ มันมีความเป็นมนุษย์ ปุถุชนคนธรรมดา มีทั้งชั่ว เลว ดี ปะปนกันไป ตอนแรกผมก็แค่จุกๆ ตื้อๆในความรู้สึก ตอน

คือเพิ่งดูย้อนหลัง ตอนได้ยินเสียงปืนนางจะหนีก็ไม่แปลก นางอาจคิดว่าลือชัยเอาตัวรอดได้ นางอาจกลัว (เป็นเราคงบอกปวริศว่าช่วยลือชัยน้องเราด้วย ไรงี้ เป็นถึง นร.ตำรวจ แหม่ สู้นักเลงได้อยู่แล้ว) แต่ทำไมนาง

ตามหัวข้อกระทู้เลยครับ สำหรับผม ฉากที่ทำให้หลั่งน้ำตามากที่สุด คือ ฉากที่ ลือชัยออกจากคุก แล้วระพีพากลับไปกราบเท้าพยอม ผมว่าฉากนี้พีคสุดแล้วครับ

สุดแค้นแสนรักสนุกมากๆๆ วันนี้ร้องไห้ฉากลือชัยกับพยอม อินมากๆๆ พอดูตัวอย่างตอนต่อไปแล้ว โอ้ยยยอดใจรอไม่ไหวอยากดูต่อพรุ่งนี้เลยอ่า

ชมบทอุไร กับ เเย้มเยอะละ วันนี้ของชื่นชม น้ำฝน กับ บท พยอม โดยเฉพาะตอนที่เล่นเป็นเเม่เเล้ว คือเล่นดีมากๆ รับรู้ถึงความเป็นเเม่ที่ถ่ายทอดออกมา ว่ารักลูกเเค่ไหน สำหรับผม ฉากที่พีมากที่สุด คือฉากที่ตั

สวัสดีค่ะ  มีเรื่องจะมาเล่าสั้นๆ  คือเราพักอยุ่หอพักที่เลี้ยงแมวไม่ได้  และเราก็ไม่สามารถรับเลี้ยงน้องได้ วันนี้ตอน5ทุ่มกว่าๆเราออกไปตากผ้าแล้วทีนี้มีแมวแม่ลูก2ตัว แอบเข้ามาในหอ พอมันเ

เมื่อนั้น สองระตูตัวสั่นหวั่นไหว ก้มกราบบาทมูลแล้วทูลไป ภูวไนยได้ทรงพระเมตตา ข้าน้อยทั้งสองเป็นไพรี โทษผิดครั้งนี้หนักหนา จงโปรดปรานประทานชีวา ไว้เป็นข้าใต้เบื้องบทมาลย์ ขอเอาพระเดชปกเกศเกล้า ตราบเท้า