ขออนุญาติถอดล็อคอินมา เพราะคิดอยู่นานว่าควรตั้งกระทู้นี้ดีไหม
แต่ตอนนี้ จขกท.รู้สึกเหนื่อย และ สับสน มากๆเลยค่ะ
เริ่มเลยแล้วกัน เรากับแฟนเรา มีอายุที่ห่างกัน 5 ปี เมื่อก่อนเราไม่เคยคบคนที่อายุมากกว่าเลย
ส่วนใหญ่จะคบแต่รุ่นเดียวกันซ่ะส่วนใหญ่ แต่เรามาเจอกับแฟนเรา ตอนช่วงทำงานค่ะ
เขาเริ่มจีบเราก่อนแล้วก็ลงเอยสุดท้ายด้วยการคบกันตามสเต็ปนะคะ
ในช่วงแรก มันคงเป็นช่วงโปรโมชั่น ละมั้งคะ เราต่างคนต่างมีความรู้สึกว่า
มีความสุขมากด้วยกันทั้งคู่ อาจเพราะได้เจอกันทุกวัน ทำงานทีเดียวกัน
ความรู้สึกของเรา เขาเหมือนคนที่มาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายในชีวิตเราค่ะ
เราต้องการคนใส่ใจ คนที่คอยอยู่ข้างๆเรา คอยดูแลเราและรักเรา
ระหว่างที่เราคบกันในช่วง 2ปีแรก เขายอมเรามาก นั้นหมายถึงเราด้วยอายุที่เด็กอยู่ด้วย
เราเอาแต่ใจตัวเองมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ค่ะ สุดท้ายวันนึงเรามีปัญหากัน และก็ทำให้เราต้องเลิกกัน
เพราะเหตุผลที่เขาให้เราคือ เราตีกรอบในชีวิตเขามากเกินไป เขาเป็นคนมีสังคมเพื่อนเยอะ และต้องเข้าสังคม ติดเพื่อน
แต่ช่วงนั้นเรามักมีปัญหากันเรื่องนี้ เราจะงอแง ไม่อยากให้เขาไป เพราะเราไม่ได้ไปด้วย เลยทำให้มีปัญหาเรื้อรังมา
จนวันนึงก็เลิกกันค่ะ
ช่วงที่เลิกกัน เราทำใจยอมรับไม่ได้เลยจริงๆเหมือนตัวทรุดลงไป และลุกขึ้นเดินเองไม่เป็น
เพราะเราเป็นคนที่ถ้ารักใคร เราจะทุ่มเทสุด คิดถึงแต่เขาคนเดียว เพราะเราปล่อยให้เขาเข้ามามีอิทธิพลในชีวิตเรามากเกินไป
ไม่ว่าอะไร จะทำอะไร ทำไปไหน จะมีเขาคอยอยู่เคียงข้างเราเสมอ เพื่อนเราก็ไม่ค่อนสนใจ สนใจแต่แฟน
และนั้นคือจุดเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในชีวิตเราค่ะ
เราได้เข้าถึงธรรมะ จนหันกลับมามองตัวเอง
เราไม่มัวแต่โทษเขา แต่กลับมามองตัวเองว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้
เหตุเกิดจากความเอาแต่ใจของเรา และถ้าเรายังเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ว่าจะคบกับใครเราก็ต้องจบลงแบบนี้ทุกครั้ง
เราเริ่มเปลี่ยนนิสัยตัวเอง เข้าใจในความเป็นจริงมากขึ้น จนเราอยู่ของเราคนเดียวได้
และแล้วหลายเดือนผ่านไป เขาก็กลับมาค่ะ
เขากลับมาขอโอกาสอีกครั้ง ช่วงแรกเราก็ลังเลค่ะ จนเขาทำให้เราเริ่มมั่นใจ เราจึงกลับมาคบกันอีกครั้ง
แต่ความรักครั้งนี้ต่างครั้งที่แล้วสิ้นเชิงค่ะ
เรารู้สึกเหมือนเราได้โตขึ้นอีกหนึ่งก้าว เราเริ่มจะเข้าใจเขามากขึ้น
เข้าใจและพยามเรียนรู้และรักในสิ่งที่เขาเป็น จากเดิมที่เคยโมโหเรื่องไปเที่ยวกับเพื่อน
เราก็ลดลง ลดลงจนแทบไม่มีปัญหาอะไรเลยค่ะ เขาอยากทำอะไรเราเข้าใจหมดทุกสิ่งอย่าง
ในช่วงแรกๆที่เขากลับมาคบกับเรา มันก็ดีไปหมดนะค่ะ เหมือนได้โปรโมชั่นใหม่อีกครั้ง
แต่พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆ
เรากลับมามีปัญหากันอีก จากที่เคยเจอกันบ่อยๆ ก็แทบไม่ได้เจอกันเพราะเขาย้ายที่ทำงาน
และเปลี่ยนตำแหน่งหน้าที่การงาน อันนี้ถึงเราจะเหงา แต่เราก็พยามเข้าใจเขามาตลอด
วันๆนึงอาจคุยกันหนสองหน หรือเจอกันอาทิตย์ละครั้ง บางครั้งอาจไม่ได้เจอ เราก็พยายามเข้าใจ
ทั้งๆที่เราอยากเจอและอยากคุยกับเขามากแค่ไหนก็ตาม ....
ทำให้เหมือนมีระยะห่างระหว่างกันมากขึ้น และมากขึ้นไปเรื่อยๆค่ะ
พอเราเริ่มไม่มีปัญหา กลับกลายเป็นเขาไม่สนใจอะไรเราเท่าที่เคยทำเลย
สมมุติเหตุการณ์นะคะ
ถ้าเกิดเรานัดเราก่อนว่าจะไปโน้นไปนี้ นัดก่อนนะคะ นัดล่วงหน้า
แต่พอเขามาเจอเพื่อนชวนไปเที่ยว เขาจะลังเลทันที เพราะเรารู้ค่ะ ว่าอยากไปกับเพื่อน
บางทีเราก็ต้องทำใจให้เขาไป แล้วพูดได้เพียงว่า ไม่เป็นไร เราเข้าใจ ไปเถอะ
หรือเหตุการณ์ต่างๆ เช่น ช่วงเย็นเราบอกว่าอยากเจอไปกินข้าว เดินห้างกันนิดนึงได้ไหม คิดถึง
เรามักจะได้คำตอบกลับมาว่า เราไม่ว่างงานยุ่ง(ซึ่งงานก็ยุ่งจริงๆ เราเข้าใจนะค่ะ)
แต่ถ้าเป็นเพื่อนเขาชวน เขาจะรีบทำงาน รีเคลียร์งานเพื่อนจะไปเป็นเพื่อน(ผช)เขาทันทีเลยค่ะ
เอาง่ายๆ ระหว่างเพื่อน กับ เรา เขาเลือกเพื่อนนะคะ
ทั้งๆที่เมื่อก่อนนี้เขาเคยเลือกเรามากกว่านี้
ตอนนี้เรารู้สึกเหนื่อย และท้อแท้มากเลยค่ะ
เหมือนเขาเอาแต่ใจ และเอาแต่ใจมากเกินไป
เราเคยจับเข่าคุยกับเขามาหลายครั้งมากๆค่ะ
เขารู้ทั้งหมดทุกอย่าง ทุกสิ่งที่เราต้องการ แต่ก็อย่างว่า เขารู้และไม่ทำ
บางทีเราก็พูดว่า เขารู้นะว่าถ้าทำอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ สักวันนึงเราจะเลิกกับเขา แต่เขาก็ยังทำ
ทำทั้งๆที่รู้ว่า อะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต
ไม่ใช่ว่าเขาไม่ดีนะคะ เขารักเรามาก และเราก็รับรู้ได้ค่ะ
แต่เรานี้สิ เหนื่อย เหมือนเขาเป็นโลกแล้วเราต้องวิ่งตามโลกใบนี้ไปตลอด
รอวันที่เราเหนื่อยจนทนไม่ไหว เราคงหยุดวิ่งเอง แล้วโลกก็ยังหมุนไปไม่หยุดรอ .....
ทุกวันนี้เราไม่มีสิทธิจะอะไรสักอย่างเลยค่ะ
ไม่สามารถห้ามเขาให้เขาไปทำอะไรได้เลยสักอย่าง เราเหมือนต้องเป็นคนเดินตาม
เขาจะไปไหน ทำอะไร ก็ได้เพียงรับรู้ ไม่สามารถห้ามอะไรได้ เพราะเรารู้ว่าห้ามไปก็ทะเลาะกันเปล่าๆ
เราไม่อยากทะเลาะ เราอยากประคับประครองความรักของเราและเขาไว้ค่ะ
บางทีเราแค่อยากถามบ้าง อยากทำได้รับความรู้สึกว่ายังรักกันเหมือนเดิม
เราเป็นผญ เราก็อยากได้ความเอาใจใส่ ได้รับความห่วงใย อยากได้คนที่คอยเคียงข้าง ในเวลาที่เราไม่มีใคร เหงาและท้อแท้
รักแบบนี้เรียกว่าจืดชืดใช่ไหมคะ??????
ปล.ทุกวันนี้เรากำลังก้าวเข้าสู้ปีที่5 ค่ะ
มีคนเข้ามาหาเราตลอดนะคะ แต่เราไม่เคยคิดสนใจใครเลย นอกจากเขา
เรากลับต้องการสิ่งเหล่านั้นจากเขาคนเดียว บางทีเราเหงาอยากคุยด้วย ก็ได้คุยกันไม่เกิน 5 นาที
บางทีเขาต้องไปอยู่กับเพื่อนบ้างละ และเขาก็บอกกับเราว่า เขาไม่รู้จะคุยอะไรกับเรา (อันนี้เราจุกมากค่ะ น้ำตาแทบไหล)
เราเรียกร้องเขามากเกินไปหรอคะ? ขอแค่ความใส่ใจกัน ความแสดงออกว่ายังรักกัน ไม่ใช่สนใจแต่เพื่อน ทั้งๆที่เพื่อนก็เจอกันแทบทุกวัน
คุยไลน์กันก็ส่งแต่สติกเกอร์ บางทีทักไปไม่ได้อ่าน ไม่ตอบ
ทั้งๆที่ปกติเวลาอยู่ด้วยกันเราจะเห็นว่าเขาติดโทรศัพท์คุยกับกลุ่มเพื่อนเขาตลอด
ตอนนี้เรารู้สึกเหนื่อยมากเลยค่ะ
เราความเดินหน้าต่อไป หรือหยุดพักลงเพียงเท่านี้ดีคะ???????
เมื่อความรักมันจืดชืด....และเหมือนเราต้องวิ่งตามเขาอยู่ตลอดไป
แต่ตอนนี้ จขกท.รู้สึกเหนื่อย และ สับสน มากๆเลยค่ะ
เริ่มเลยแล้วกัน เรากับแฟนเรา มีอายุที่ห่างกัน 5 ปี เมื่อก่อนเราไม่เคยคบคนที่อายุมากกว่าเลย
ส่วนใหญ่จะคบแต่รุ่นเดียวกันซ่ะส่วนใหญ่ แต่เรามาเจอกับแฟนเรา ตอนช่วงทำงานค่ะ
เขาเริ่มจีบเราก่อนแล้วก็ลงเอยสุดท้ายด้วยการคบกันตามสเต็ปนะคะ
ในช่วงแรก มันคงเป็นช่วงโปรโมชั่น ละมั้งคะ เราต่างคนต่างมีความรู้สึกว่า
มีความสุขมากด้วยกันทั้งคู่ อาจเพราะได้เจอกันทุกวัน ทำงานทีเดียวกัน
ความรู้สึกของเรา เขาเหมือนคนที่มาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายในชีวิตเราค่ะ
เราต้องการคนใส่ใจ คนที่คอยอยู่ข้างๆเรา คอยดูแลเราและรักเรา
ระหว่างที่เราคบกันในช่วง 2ปีแรก เขายอมเรามาก นั้นหมายถึงเราด้วยอายุที่เด็กอยู่ด้วย
เราเอาแต่ใจตัวเองมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ค่ะ สุดท้ายวันนึงเรามีปัญหากัน และก็ทำให้เราต้องเลิกกัน
เพราะเหตุผลที่เขาให้เราคือ เราตีกรอบในชีวิตเขามากเกินไป เขาเป็นคนมีสังคมเพื่อนเยอะ และต้องเข้าสังคม ติดเพื่อน
แต่ช่วงนั้นเรามักมีปัญหากันเรื่องนี้ เราจะงอแง ไม่อยากให้เขาไป เพราะเราไม่ได้ไปด้วย เลยทำให้มีปัญหาเรื้อรังมา
จนวันนึงก็เลิกกันค่ะ
ช่วงที่เลิกกัน เราทำใจยอมรับไม่ได้เลยจริงๆเหมือนตัวทรุดลงไป และลุกขึ้นเดินเองไม่เป็น
เพราะเราเป็นคนที่ถ้ารักใคร เราจะทุ่มเทสุด คิดถึงแต่เขาคนเดียว เพราะเราปล่อยให้เขาเข้ามามีอิทธิพลในชีวิตเรามากเกินไป
ไม่ว่าอะไร จะทำอะไร ทำไปไหน จะมีเขาคอยอยู่เคียงข้างเราเสมอ เพื่อนเราก็ไม่ค่อนสนใจ สนใจแต่แฟน
และนั้นคือจุดเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในชีวิตเราค่ะ
เราได้เข้าถึงธรรมะ จนหันกลับมามองตัวเอง
เราไม่มัวแต่โทษเขา แต่กลับมามองตัวเองว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้
เหตุเกิดจากความเอาแต่ใจของเรา และถ้าเรายังเป็นแบบนี้ต่อไป ไม่ว่าจะคบกับใครเราก็ต้องจบลงแบบนี้ทุกครั้ง
เราเริ่มเปลี่ยนนิสัยตัวเอง เข้าใจในความเป็นจริงมากขึ้น จนเราอยู่ของเราคนเดียวได้
และแล้วหลายเดือนผ่านไป เขาก็กลับมาค่ะ
เขากลับมาขอโอกาสอีกครั้ง ช่วงแรกเราก็ลังเลค่ะ จนเขาทำให้เราเริ่มมั่นใจ เราจึงกลับมาคบกันอีกครั้ง
แต่ความรักครั้งนี้ต่างครั้งที่แล้วสิ้นเชิงค่ะ
เรารู้สึกเหมือนเราได้โตขึ้นอีกหนึ่งก้าว เราเริ่มจะเข้าใจเขามากขึ้น
เข้าใจและพยามเรียนรู้และรักในสิ่งที่เขาเป็น จากเดิมที่เคยโมโหเรื่องไปเที่ยวกับเพื่อน
เราก็ลดลง ลดลงจนแทบไม่มีปัญหาอะไรเลยค่ะ เขาอยากทำอะไรเราเข้าใจหมดทุกสิ่งอย่าง
ในช่วงแรกๆที่เขากลับมาคบกับเรา มันก็ดีไปหมดนะค่ะ เหมือนได้โปรโมชั่นใหม่อีกครั้ง
แต่พอเวลาผ่านไปเรื่อยๆ
เรากลับมามีปัญหากันอีก จากที่เคยเจอกันบ่อยๆ ก็แทบไม่ได้เจอกันเพราะเขาย้ายที่ทำงาน
และเปลี่ยนตำแหน่งหน้าที่การงาน อันนี้ถึงเราจะเหงา แต่เราก็พยามเข้าใจเขามาตลอด
วันๆนึงอาจคุยกันหนสองหน หรือเจอกันอาทิตย์ละครั้ง บางครั้งอาจไม่ได้เจอ เราก็พยายามเข้าใจ
ทั้งๆที่เราอยากเจอและอยากคุยกับเขามากแค่ไหนก็ตาม ....
ทำให้เหมือนมีระยะห่างระหว่างกันมากขึ้น และมากขึ้นไปเรื่อยๆค่ะ
พอเราเริ่มไม่มีปัญหา กลับกลายเป็นเขาไม่สนใจอะไรเราเท่าที่เคยทำเลย
สมมุติเหตุการณ์นะคะ
ถ้าเกิดเรานัดเราก่อนว่าจะไปโน้นไปนี้ นัดก่อนนะคะ นัดล่วงหน้า
แต่พอเขามาเจอเพื่อนชวนไปเที่ยว เขาจะลังเลทันที เพราะเรารู้ค่ะ ว่าอยากไปกับเพื่อน
บางทีเราก็ต้องทำใจให้เขาไป แล้วพูดได้เพียงว่า ไม่เป็นไร เราเข้าใจ ไปเถอะ
หรือเหตุการณ์ต่างๆ เช่น ช่วงเย็นเราบอกว่าอยากเจอไปกินข้าว เดินห้างกันนิดนึงได้ไหม คิดถึง
เรามักจะได้คำตอบกลับมาว่า เราไม่ว่างงานยุ่ง(ซึ่งงานก็ยุ่งจริงๆ เราเข้าใจนะค่ะ)
แต่ถ้าเป็นเพื่อนเขาชวน เขาจะรีบทำงาน รีเคลียร์งานเพื่อนจะไปเป็นเพื่อน(ผช)เขาทันทีเลยค่ะ
เอาง่ายๆ ระหว่างเพื่อน กับ เรา เขาเลือกเพื่อนนะคะ
ทั้งๆที่เมื่อก่อนนี้เขาเคยเลือกเรามากกว่านี้
ตอนนี้เรารู้สึกเหนื่อย และท้อแท้มากเลยค่ะ
เหมือนเขาเอาแต่ใจ และเอาแต่ใจมากเกินไป
เราเคยจับเข่าคุยกับเขามาหลายครั้งมากๆค่ะ
เขารู้ทั้งหมดทุกอย่าง ทุกสิ่งที่เราต้องการ แต่ก็อย่างว่า เขารู้และไม่ทำ
บางทีเราก็พูดว่า เขารู้นะว่าถ้าทำอย่างนี้ต่อไปเรื่อยๆ สักวันนึงเราจะเลิกกับเขา แต่เขาก็ยังทำ
ทำทั้งๆที่รู้ว่า อะไรจะเกิดขึ้นในอนาคต
ไม่ใช่ว่าเขาไม่ดีนะคะ เขารักเรามาก และเราก็รับรู้ได้ค่ะ
แต่เรานี้สิ เหนื่อย เหมือนเขาเป็นโลกแล้วเราต้องวิ่งตามโลกใบนี้ไปตลอด
รอวันที่เราเหนื่อยจนทนไม่ไหว เราคงหยุดวิ่งเอง แล้วโลกก็ยังหมุนไปไม่หยุดรอ .....
ทุกวันนี้เราไม่มีสิทธิจะอะไรสักอย่างเลยค่ะ
ไม่สามารถห้ามเขาให้เขาไปทำอะไรได้เลยสักอย่าง เราเหมือนต้องเป็นคนเดินตาม
เขาจะไปไหน ทำอะไร ก็ได้เพียงรับรู้ ไม่สามารถห้ามอะไรได้ เพราะเรารู้ว่าห้ามไปก็ทะเลาะกันเปล่าๆ
เราไม่อยากทะเลาะ เราอยากประคับประครองความรักของเราและเขาไว้ค่ะ
บางทีเราแค่อยากถามบ้าง อยากทำได้รับความรู้สึกว่ายังรักกันเหมือนเดิม
เราเป็นผญ เราก็อยากได้ความเอาใจใส่ ได้รับความห่วงใย อยากได้คนที่คอยเคียงข้าง ในเวลาที่เราไม่มีใคร เหงาและท้อแท้
รักแบบนี้เรียกว่าจืดชืดใช่ไหมคะ??????
ปล.ทุกวันนี้เรากำลังก้าวเข้าสู้ปีที่5 ค่ะ
มีคนเข้ามาหาเราตลอดนะคะ แต่เราไม่เคยคิดสนใจใครเลย นอกจากเขา
เรากลับต้องการสิ่งเหล่านั้นจากเขาคนเดียว บางทีเราเหงาอยากคุยด้วย ก็ได้คุยกันไม่เกิน 5 นาที
บางทีเขาต้องไปอยู่กับเพื่อนบ้างละ และเขาก็บอกกับเราว่า เขาไม่รู้จะคุยอะไรกับเรา (อันนี้เราจุกมากค่ะ น้ำตาแทบไหล)
เราเรียกร้องเขามากเกินไปหรอคะ? ขอแค่ความใส่ใจกัน ความแสดงออกว่ายังรักกัน ไม่ใช่สนใจแต่เพื่อน ทั้งๆที่เพื่อนก็เจอกันแทบทุกวัน
คุยไลน์กันก็ส่งแต่สติกเกอร์ บางทีทักไปไม่ได้อ่าน ไม่ตอบ
ทั้งๆที่ปกติเวลาอยู่ด้วยกันเราจะเห็นว่าเขาติดโทรศัพท์คุยกับกลุ่มเพื่อนเขาตลอด
ตอนนี้เรารู้สึกเหนื่อยมากเลยค่ะ
เราความเดินหน้าต่อไป หรือหยุดพักลงเพียงเท่านี้ดีคะ???????