เรื่องเล็กๆกลายเป็นเรื่องใหญ่ เพราะอะไร

เรามีปัญหากับเพื่อน เราไม่เคยไปเล่าให้ใครฟัง แต่วันนึงเราเก็บไว้มากกก จนต้องระบายมันออกมากับแม่ทางเฟส แต่เเค่ทิ้งข้อความไว้แล้วกะจะลบออก (เรามีรหัสเฟสแม่) แต่แม่ดันอ่านทันก่อนที่เราจะลบ เราพูดไปประมาณว่า เรียนหนักมาก หัวไม่ไปทางนี้เลย ไม่ชอบ (เพราะเราเลือกไม่ได้ไง ครอบครัวไม่ยอมให้เราเรียนสิ่งที่เราอยากเรียนแต่เเรก สาเหตุกะที่บ้านตังหมุนไม่ทันนี่แหล่ะ) ละกะระบายไปอีก หนูเข้ากับเพื่อนไม่ได้ ต้องปรับปรุงตัวเองยังไง แม่ช่วยคุยกับหนูหน่อย คือหนุจะตายละ++ คือเข้าใจอารมณ์อยู่ใช่มั้ย ละหลายอาทิตย์ต่อมา (เรามีปัญหากับเพื่อน แต่เราก็ไม่ได้ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ แค่ไม่มองหน้ากัน) แล้วจารก็เรียกพบ ตอนแรกคุยเรื่องเรียน ละสุดท้ายถามว่ามีปัญหาอะไรอีกรึป่าว เราเลยบอกว่ามีปัญหากับเพื่อนนะ แต่ไม่เข้าใจทำไมต้องพูดแบบนี้ๆกับเราทั้งๆที่เราอยากให้ช่วยทำงานกลุ่มด้วยกัน อืม ละจะไม่มีอะไรเลยถ้าจารไม่บอกว่า อ๋อ โพสนั่นก็คือโพสถึงเธอใช่มั้ย ละเราก็อือไป จารบอกว่าสืบอยู่ ถ้ารู้ตัวก็จะเข้าเรียกคุย (รุ่นอื่นกะเป็นจ้า) พอวันนัดคุยจากเรื่องเล็กกลายเป็นเรื่องใหญ่ เราถูกเพื่อนต่อว่า ละทำให้เราอึดอัดมากจนไม่อยากไปเรียน เฟสกะโพสขึ้นๆๆ เราตัดสินใจไม่เข้าฟีดข่าวเลย เพราะถ้าเจอโพสพวกนั้นจะทำใ้เราคิดมากไปอีก (เพราะเรากะเป็นคนคิดมากอยู่เเล้ว) หลังจากนั้น 3-4 วัน เราสงสัยมาก ทำไมเพื่อนต้องพูดคำว่าไปบอกแม่ทำไมเรื่องแค่นี้ เรากะไม่รู้ไงเราไปคุยกับแม่ตอนไหน ละเรากะยืมมือถือเพื่อนโท (มือถือเราเสียอ่ะ) ละถามเรื่องทั้งหมด แม่บอกว่าเห็นลูกโพสแบบนั้นจะให้แม่อยู่ได้ยังไงเพราะตัวเองก็ไม่เคยพูดแบบนี้ กลัวฆ่าตัวตาย เลยโทไปหาจารให้จารคุยด้วยหน่อย ละเรื่องเพื่อนแม่กะเข้าใจผิดคิดว่าเรามีเรื่องกับเขาต้องให้มีการเคลีย แม่บอกเขาเลี้ยงมาหรอ เพื่อนเจอกันแค่ปีสองปีไปแคร์ทำไมกับแม่ที่เลี้ยงมาตลอดชีวิต ในเมื่อเขาไม่แร์เราจะไปแคร์เขาทำไม อันนั้นมันก็ใช่นะ แต่เราไม่ต้องการให้เป็นเรื่องใหญ่ไง ไม่ต้องการให้ใครมารู้เรื่องของเรา ถ้าไม่อึดอัดมากๆก็จะไม่พูดให้แม่ฟัง ละพอเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นมันก็ขยายเป็นวงกว้าง ตอนนี้ตัดขาดไปแล้วกับเพื่อนอ่ะ แต่ความรู้สึกมันยังครุมเครืออยู่ มองหน้ากันไม่ติดเลย นั่งเรียนด้วยกันมันก็อึดอัด เพราะเราเป็นคนเพื่อนน้อยไง ไม่ค่อยพูดกับใครยุละ มันเลยอึดอัดมากเวลาไปเรียน ละคนอื่นจะมองเรายังไง แคร์ตรงนี้แหล่ะ เรื่องมันแพร่ไปทั้งรุ่นแล้ว เพื่อนน่าจะรู้กันทั้งห้อง คือเราผิดเองใช่มั้ยที่ไปบอกแม่ ผิดใช่มั้ยที่ทำให้เพื่อนแบน ไม่ชอบมากๆเลยความรู้สึกแบบนี้ ทั้งๆที่เราปิดเงียบมาโดยตลอด ไม่น่าไปบอกแม่เลยใช่มั้ย ทำไมรู้สึกเหมือนเราผิดไปหมด เหมือนเด็กมากทั้งๆที่มันเป็นเรื่องเล็กน้อย บางครั้งคิดอยากกินยานอนหลับไปด้วยซ้ำไม่อยากตื่นมาเรียนเลย อยากหายหน้าไปเลย เหมือนหัวจะระเบิด