อย่าเลี้ยงลูกแบบเปรียบเทียบ

ตามความรู้สึกคิดเห็นของเรา.
เรามีเพื่อนคนหนึ่ง โตมาด้วยกันแต่เด็ก เราใช้กล่องดินสอใหม่ๆ หรือดินสอใหม่ๆ เมื่อก่อนดินสอกดสำหรับเด็กในสมัยนั้น เป็นอะไรที่ดูหรูสำหรับเด็กมาก.   เราโดนเพื่อนคนนี้แอบเอาของเราไปทิ้งทั้งขยะเสมอ. จนแบบเราแค้นฝังหุ่นมาก. พอโตขึ้น เราเรียนในกทม แล้วกลับมาเจอกันตอนมหาลัย ตอนเด็กเราเป็นเด็กที่แสบมากเพื่อนไม่ค่อยชอบ มีเรื่องต่อยกับเพื่อนตลอด แต่โตขึ้นวุฒิภาวะเพิ่มขึ้น เริ่าเรียนรู้ว่านิสัยไหนไม่น่ารัก ก็เลยปรับปรุง  ตอนแรกที่เจอกันเราไม่ได้คิดอะไรก็คุยได้ เราคิดว่าลืมเรื่องตอนเด็กๆให้อภัยกันดีกว่า. แต่พอสักพักใหญ่เลย เพื่อนรูเมทเราก็ถามเราว่าตอนเด็กๆ แกร้ายมากจนผู้ชายเอาน้ำสาดหน้าหรอว่ะ. เรารู้อยู่แล้วแหละว่ามาจากใคร.   เราเลยตอบตามความจริงว่าเคย. เพื่อนเราไม่ชอบเราทั้งที่เราไม่มีปัญหาอะไรกับใคร จนเราถามบ้างอย่างกับแม่  แม่เราบอกว่าแม่เค้าจะสอนให้ลูกอิจฉาคนอื่นที่มีฐานะมากกว่าเค้าเราเลยถามว่าแม่รู้ได้ไง  แม่เราบอกว่าแม่รู้แล้วกันลูก

เราเลยเข้าใจเพื่อนคนนี้มากขึ้น. ในตอนนั้น

ในปัจจุบันเราไม่คุยกับเพื่อนคนนี้. แล้วเนื่องจากพ่อแม่เราเลิกกัน มันเป็นเรื่องส่วนตัวของบ้านเรา เพื่อนคนนี้นำเรื่องบ้านเราไปพูดกับเพื่อนที่มหาลัย.  เราถือคติว่าทำเราได้อย่าทำร้ายแม่เรา เพราะเราจะลบเค้าคนนั้นออกจากชีวิต

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่