ขอแนะนำตัวก่อนคับ ผมชื่อฮิม
เรื่องก็หลายปีแล้วคับ คงจะเกือบ 10 แล้วหละคับ นี้เป็นกระทู้แรก หลังจากที่ผมทำใจอยู่นานกว่าจะกล้าที่จะโพสใน pantip
หลายคนเฝ้ามองหา หลายคนสงสัยว่า รักแรกพบ มีจริงไหม
สำหรับผมเรื่องมันเริ่มมาเกือบสิบปีแล้วคับ ตั้งแต่ ผมอายุ 20-21 ได้ ตอนนี้ 30 แล้วครับ ^_^
สมัยนั้นที่บ้านพึ่งจะย้ายบ้านจากสาทร มาอยู่แถวสำโรง(อิมพิเรียล) ปกติตอนเช้าผมจะติดรถพ่อไปลงแถวสาทร เพื่อจะต่อรถไปมหาลัย
ผมต้องตื่นตั้งแต่ ตี 5 ทุกวันหากมีเรียนเช้า 8.00 วันนั้นเป็นวันที่ผมมีเรียน 3 วิชา ซึ่งแต่ละวิชาก็แสนยาวนาน 3-4 ชั่วโมง กว่าจะเลิกเรียน ก็
ทุ่มกว่าๆ แล้วครับ ผมต้องนั่งรถเมล์ 2 ต่อ(ยืนตลอดทาง) ฮ่าๆ ผมใช้เวลาอยู่บนรถเมล์เกือบ 2-3ชั่วโมง ตอนแรกผมก็นั่ง แต่พอมีคุณป้าขึ้นรถมา
ผมก็ลุกให้คุณป้านั่ง ด้วยคุณป้าถือของพรุงพรัง ก็เลยพูดไปว่า คุณป้า นั่งที่ผมเลยคับ คุณป้าก็ยิ้มแล้วบอกขอบใจมากพ่อหนุ่ม ผมก็ยิ้มด้วยหัวใจที่ชุ่มฉ่ำ
คนบริเวรณรอบๆ ก็มองด้วยสายตาปิติ (คนกรุงเทพก็มีน้ำใจนะครับ) ผมเองก็เกิดและโตที่กรุงเทพคับ ส่วนคุณพ่อ เป็นคนยโสธร มาพบรักกับคุณแม่สาวนครสวรรค์ เลยมาปักหลักกันที่กรุงเทพฯ เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง 2 ชั่วโมงผ่านไป ผมเริ่มไม่ไหว จากยืนด้วยความองอาจ ผมยอมคับ นั่งลงกับพื้นรถเมล์นี้แหละคับ ไม่ไหวจิงๆ ขาทั้งสองข้างปวดไปหมด พอรถเมล์ลงทางด่วนในใจผม รอดแล้วผมรอดแล้ว อีกแค่อึดใจ ทันใดนั้นท้องผมก็ร้อง พร้อมกับแสบไปพร้อมๆ กัน สมัยนั้นยังไม่ได้สร้าง รถไฟฟ้า BTS เลยคับ พึ่งจะมาสร้างหลังผมย้ายมาอยู่ได้ ประมาณ 1 ปี ผมออกจากรถเมล์ได้ อากาศสดชื่นมากคับ เหมือนปลาขาดน้ำ อากาศช่างเย็นสดชื่นสุด ๆแต่ ทันทีที่ผมออกจากรถเมล์ผมก็ลงไปเจอกับ ร้านลูกชิ้นทอด หลายๆ คนคงเคยทาน ที่จะมีลูกชิ้นก้อนกลมๆ ทอดนานแสนนานแข็งโป๊ก แต่ด้วยความหิวคับ เอาฟ่ะ พี่คับ ลูกชิ้นทอด 20่ บาท เวลานั้นหิวมากมือสั่นเลยคับ จิตใจจดจ่ออยู่กับลูกชิ้นแสนอร่อย (เวลานั้น) ผมก็รู้สึกว่า... มีใครมองผมอยู่ ด้วยสันชาติญาณ ก็เลยหันไปมอง มันทำให้ชีวิตของผมเปลี่ยนไป .... ทั้งโลกหยุดหมุน ผมได้ยินแต่เสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ผมยืนอ้าปากค้าง จนรุ้สึกได้ว่าตัวเองอ้าปากอยู่ ประมาณเกือบ 10 วิ ได้ จนตั้งสติได้ผมก็ทำตัวไม่ถูกจากการมองของสายตาคู่นั้น ผมก้มลงที่พื้นด้วยความมึนงง เราเป็นอะไรผมเฝ้าถามตัวเอง แล้วเค้าคนนั้นเป็นใคร หัวใจผมเต้น เต้น แรง ซะจนผมเงยหน้าไปดูเค้าคนนั้นอีกครั้ง เค้ากำลังทำท่าจะเดินเข้ามาหาผม (ลักษณะทำงานแล้ว เป็นหนุ่มออฟฟิต) อายุเยอะกว่าผมคับ ทันใดนั้นเค้ากำลังจะเดินเข้ามาหาผม แต่ผมก็เดินถอยหลัง แล้วก้มหน้าลง พอเงยหน้ามาอีกที เค้าคนนั้นกำลังเหมือนตัดสินใจว่าจะขึ้นรถเมล์ดีหรือเปล่า พอเค้าเห็นผมเดินถอยหลังเค้าทำหน้าเสียใจอย่างมาก แต่เค้าขึ้นรถเมล์ไปคับ ในช่วงเวลานั้นผมเสียใจมากที่พลาด ผมยืนงง และปัจจุบันนี้ผมยังไม่รู้เลยว่า รถเมล์ที่เค้าขึ้นไปนั้นเป็นสายอะไร (จำได้แต่เป็นรถยูโรทู) ผมเคยคิดจะขึ้นรถเมล์ทุกสายที่ผ่านถนนเส้นนั้น เพื่อจะไปตามหา แต่ผมก็ไม่ได้ทำ ในขณะที่ผมกลับบ้านมาผมนอนไม่หลับ ไม่กล้าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง ในหัวผมคิดแต่จะออกไปยืนรอที่ ๆ เราเจอกัน เผื่อเค้าคนนั้นจะกลับมาหา แต่ผมก็ไม่ได้ทำ จนเวลาก็ผ่านมาถึงตอนนี้ผมจำใบหน้าเค้าคนนั้นไม่ได้แล้วคับ จำได้เพียงความรู้สึก สิ่งที่ผมออกมาตามหาเค้าคือหวังว่าเราจะได้เจอกันอีกครั้ง แล้วถามถึงสารทุกข์ต่าง ๆ เวลาผ่านไปจากที่ผมอยู่กรุงเทพฯ ผมก็ได้ย้ายมาทำงานที่ จ.ระนอง เวลาเกือบปีแล้วคับ ผมยังเฝ้าฝันเสมอ หากเราได้เจอกันอีก ผมจะไม่ปล่อยคุณไป และผมได้ตั้งแฟนเพจ (ผมรักคุณคนแปลกหน้า) ไว้ประมาณ 4-5 ปีแล้วคับ เพื่อที่จะตามหาเค้าคนนั้น แต่มันก็สิ้นหวัง หลายคนเฝ้าที่จะตามหา ผมออกเดินทางตามหาเค้าคนนั้นทุกวัน หวังว่าซักวันเราคงได้พบกัน ^_^
ปล.ก่อนหน้าจะเกิดเรื่องประมาณ 1 สัปดาห์ผมฝันว่าผมรักใครก็ไม่รู้ เห็นแต่เงาดำๆ ตื่นมาหัวใจยังคงเต้นรัว แล้วเรื่องราวก็เกิดขึ้น.......
ตามหารักแรกพบ เมื่อ 10 ปีก่อน จะต้องทำยังไงบ้าง
เรื่องก็หลายปีแล้วคับ คงจะเกือบ 10 แล้วหละคับ นี้เป็นกระทู้แรก หลังจากที่ผมทำใจอยู่นานกว่าจะกล้าที่จะโพสใน pantip
หลายคนเฝ้ามองหา หลายคนสงสัยว่า รักแรกพบ มีจริงไหม
สำหรับผมเรื่องมันเริ่มมาเกือบสิบปีแล้วคับ ตั้งแต่ ผมอายุ 20-21 ได้ ตอนนี้ 30 แล้วครับ ^_^
สมัยนั้นที่บ้านพึ่งจะย้ายบ้านจากสาทร มาอยู่แถวสำโรง(อิมพิเรียล) ปกติตอนเช้าผมจะติดรถพ่อไปลงแถวสาทร เพื่อจะต่อรถไปมหาลัย
ผมต้องตื่นตั้งแต่ ตี 5 ทุกวันหากมีเรียนเช้า 8.00 วันนั้นเป็นวันที่ผมมีเรียน 3 วิชา ซึ่งแต่ละวิชาก็แสนยาวนาน 3-4 ชั่วโมง กว่าจะเลิกเรียน ก็
ทุ่มกว่าๆ แล้วครับ ผมต้องนั่งรถเมล์ 2 ต่อ(ยืนตลอดทาง) ฮ่าๆ ผมใช้เวลาอยู่บนรถเมล์เกือบ 2-3ชั่วโมง ตอนแรกผมก็นั่ง แต่พอมีคุณป้าขึ้นรถมา
ผมก็ลุกให้คุณป้านั่ง ด้วยคุณป้าถือของพรุงพรัง ก็เลยพูดไปว่า คุณป้า นั่งที่ผมเลยคับ คุณป้าก็ยิ้มแล้วบอกขอบใจมากพ่อหนุ่ม ผมก็ยิ้มด้วยหัวใจที่ชุ่มฉ่ำ
คนบริเวรณรอบๆ ก็มองด้วยสายตาปิติ (คนกรุงเทพก็มีน้ำใจนะครับ) ผมเองก็เกิดและโตที่กรุงเทพคับ ส่วนคุณพ่อ เป็นคนยโสธร มาพบรักกับคุณแม่สาวนครสวรรค์ เลยมาปักหลักกันที่กรุงเทพฯ เวลาผ่านไป 1 ชั่วโมง 2 ชั่วโมงผ่านไป ผมเริ่มไม่ไหว จากยืนด้วยความองอาจ ผมยอมคับ นั่งลงกับพื้นรถเมล์นี้แหละคับ ไม่ไหวจิงๆ ขาทั้งสองข้างปวดไปหมด พอรถเมล์ลงทางด่วนในใจผม รอดแล้วผมรอดแล้ว อีกแค่อึดใจ ทันใดนั้นท้องผมก็ร้อง พร้อมกับแสบไปพร้อมๆ กัน สมัยนั้นยังไม่ได้สร้าง รถไฟฟ้า BTS เลยคับ พึ่งจะมาสร้างหลังผมย้ายมาอยู่ได้ ประมาณ 1 ปี ผมออกจากรถเมล์ได้ อากาศสดชื่นมากคับ เหมือนปลาขาดน้ำ อากาศช่างเย็นสดชื่นสุด ๆแต่ ทันทีที่ผมออกจากรถเมล์ผมก็ลงไปเจอกับ ร้านลูกชิ้นทอด หลายๆ คนคงเคยทาน ที่จะมีลูกชิ้นก้อนกลมๆ ทอดนานแสนนานแข็งโป๊ก แต่ด้วยความหิวคับ เอาฟ่ะ พี่คับ ลูกชิ้นทอด 20่ บาท เวลานั้นหิวมากมือสั่นเลยคับ จิตใจจดจ่ออยู่กับลูกชิ้นแสนอร่อย (เวลานั้น) ผมก็รู้สึกว่า... มีใครมองผมอยู่ ด้วยสันชาติญาณ ก็เลยหันไปมอง มันทำให้ชีวิตของผมเปลี่ยนไป .... ทั้งโลกหยุดหมุน ผมได้ยินแต่เสียงหัวใจของตัวเองเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ผมยืนอ้าปากค้าง จนรุ้สึกได้ว่าตัวเองอ้าปากอยู่ ประมาณเกือบ 10 วิ ได้ จนตั้งสติได้ผมก็ทำตัวไม่ถูกจากการมองของสายตาคู่นั้น ผมก้มลงที่พื้นด้วยความมึนงง เราเป็นอะไรผมเฝ้าถามตัวเอง แล้วเค้าคนนั้นเป็นใคร หัวใจผมเต้น เต้น แรง ซะจนผมเงยหน้าไปดูเค้าคนนั้นอีกครั้ง เค้ากำลังทำท่าจะเดินเข้ามาหาผม (ลักษณะทำงานแล้ว เป็นหนุ่มออฟฟิต) อายุเยอะกว่าผมคับ ทันใดนั้นเค้ากำลังจะเดินเข้ามาหาผม แต่ผมก็เดินถอยหลัง แล้วก้มหน้าลง พอเงยหน้ามาอีกที เค้าคนนั้นกำลังเหมือนตัดสินใจว่าจะขึ้นรถเมล์ดีหรือเปล่า พอเค้าเห็นผมเดินถอยหลังเค้าทำหน้าเสียใจอย่างมาก แต่เค้าขึ้นรถเมล์ไปคับ ในช่วงเวลานั้นผมเสียใจมากที่พลาด ผมยืนงง และปัจจุบันนี้ผมยังไม่รู้เลยว่า รถเมล์ที่เค้าขึ้นไปนั้นเป็นสายอะไร (จำได้แต่เป็นรถยูโรทู) ผมเคยคิดจะขึ้นรถเมล์ทุกสายที่ผ่านถนนเส้นนั้น เพื่อจะไปตามหา แต่ผมก็ไม่ได้ทำ ในขณะที่ผมกลับบ้านมาผมนอนไม่หลับ ไม่กล้าเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง ในหัวผมคิดแต่จะออกไปยืนรอที่ ๆ เราเจอกัน เผื่อเค้าคนนั้นจะกลับมาหา แต่ผมก็ไม่ได้ทำ จนเวลาก็ผ่านมาถึงตอนนี้ผมจำใบหน้าเค้าคนนั้นไม่ได้แล้วคับ จำได้เพียงความรู้สึก สิ่งที่ผมออกมาตามหาเค้าคือหวังว่าเราจะได้เจอกันอีกครั้ง แล้วถามถึงสารทุกข์ต่าง ๆ เวลาผ่านไปจากที่ผมอยู่กรุงเทพฯ ผมก็ได้ย้ายมาทำงานที่ จ.ระนอง เวลาเกือบปีแล้วคับ ผมยังเฝ้าฝันเสมอ หากเราได้เจอกันอีก ผมจะไม่ปล่อยคุณไป และผมได้ตั้งแฟนเพจ (ผมรักคุณคนแปลกหน้า) ไว้ประมาณ 4-5 ปีแล้วคับ เพื่อที่จะตามหาเค้าคนนั้น แต่มันก็สิ้นหวัง หลายคนเฝ้าที่จะตามหา ผมออกเดินทางตามหาเค้าคนนั้นทุกวัน หวังว่าซักวันเราคงได้พบกัน ^_^
ปล.ก่อนหน้าจะเกิดเรื่องประมาณ 1 สัปดาห์ผมฝันว่าผมรักใครก็ไม่รู้ เห็นแต่เงาดำๆ ตื่นมาหัวใจยังคงเต้นรัว แล้วเรื่องราวก็เกิดขึ้น.......