สวัสดีครับ ผมไม่เคยตั้งกระทู้เลย นี่เป็นครั้งแรกของผม ผมอยากแบ่งปันเรื่องราวความรัก ที่ผมได้ผ่านมาทั้ง4คน มีทั้งสุข ทั้งทุกข์ รวมกัน แต่ทุกครั้งที่มีความรักกับใคร ผมมั้งจะเจอกับความผิดหวังอยู่เสมอ เรื่องของผมนั้นมาจากความจริง ไม่มีการปรุงแต่งขึ้น เพื่อนของผมที่รู้ที่ผมเคยปรึกษายังคิดว่าสร้างเป็นนิยายเป็นละครได้เลย
ก่อนอื่นนะครับ ผมขอแทนชื่อตัวเองเป็น
"บี(B)"ผมอาศัยอยู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นคนไม่หล่อหรอกครับ ผิวคล้ำ เรียน รด. รูปร่างสูง ไม่ผอมมาก เป็นที่รู้จักของคนในโรงเรียนอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะเป็นนักเต้นของโรงเรียนและมีทีมที่แข่งขันในจังหวัดและต่างจังหวัดอยู่บ่อยๆ ปัจจุบันผมเพิ่งจบ ม.6 ครับ
First Love
ในตอนนั้น ผมยอมรับว่าผมเด็ก เพราะช่วงเวลานั้นผมเพิ่งอยู่แค่ ม.3เทอม1 ผมเป็นคนเรียนไม่เก่งครับ ขี้เกียจมาก แต่ผมไม่เคยโดดเรียนเลยนะ อยากน้อยก็เข้าไปเช็คชื่อแล้วก็ไปนอน เปิดเทอมมา ไม่มีอะไรมากหรอกครับ เจอเพื่อนก็ปกติ
พูดคุยกันเหมือนไม่เคยเจอกันมาเป็นร้อยปี ก็เข้าเรียนตามปกติ ผ่านไป 1สัปดาห์กับอีก 4วัน(โดยประมาณ)
การเรียนการสอนเริ่มลงตัว แต่มีวิชานึงที่ผมยังไม่ได้เรียนเลยสักครั้ง ด้วยเหตุผลที่ว่า คุณครูที่สอน ยังไม่มาจากต่างประเทศ แน่นอนครับ วิชานี้ต้องเป็นวิชาภาษา วิชานั้นคือ "ภาษาจีน" โดนส่วนตัว ผมไม่ชอบเลยครับภาษาจีนเนี่ย ยึกยือ อ่านไม่ออก
แต่เมื่อถึงวันที่ได้เรียนวิชานี้เป็นครั้งแรก แน่นอนครับ ผมอยู่หลังห้อง หึหึ! หนุ่มชาวจีนผู้น่ารักเดินผ่านประตูเข้ามา สายตาของผมจ้องไปที่เขาเลยครับ หนุ่มชาวจีน ผมดำสั้น ตา2ชั้น จมูกโด่ง ริมฟีปากอมชมพูเล็ก ใบหน้ากลม บอกเลยว่าน่ารักมาก เป็นคนตัวเล็ก ใส่เสื้อลายตารางเล็กๆสีขาว แดง กรม กางเกงสแล็คสีเทา ที่สำคัญ ใส่ทำไมแว่นไม่มีเลนซ์ 55555555
ทันทีที่ครูหนุ่มคนนั้นเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับครูคนไทยเข้ามาแนะนำตัว ครูจีนคนนั้นชื่อ
"แอล(L)" ผมนี่มองไม่หยุดเลยครับ ก็ไม่มีอะไรมาก แค่แนะนำตัว ก็ปล่อยไปเรียนปกติ แต่ผมยังคิดถึงหน้าเขาตลอด เขาน่ารักจริงๆครับ 😘
ครูมาก็ต้องมีขึ้นหน้าเสาธง จริงอะปะ!? วันถัดมานั่นหล่ะ ทันทีที่ขึ้นเสาธงและแนะนำตัว ไม่คิดเลย เพราะความน่ารัก และไรเดียวสา(?) เพราะแว่นไร้เลนซ์ของเขา สะดุดตาและสะกดเด็กทั้งโรงเรียน ให้ตั้งใจฟัง มีเสียงกรี๊ดมากมาย สาวๆในโรงเรียนกรี๊ดกร๊าดกะนใหญ่ (แอบหวงเบาๆ)
ครูเขาเป็นครูฝึกสอน มาฝึกสอนที่ประเทศไทย เทอมเดียว หว่าๆ นิดเดียวเอง -..-
มาๆ คาบต่อมาในวิชาภาษาจีน แฮ่!!! เด็กหลังห้องกระโดดมาหน้าห้องได้ยังไงเนี่ยะ 5555 เพื่อนๆก็ไม่ได้อะไร แต่...... วันนั้น ก็ไม่ได้เรียนครับ 55 ไปไหนของเขาหว่าาาา ช่างเถอะยังคิดถึงต่อไป วันนั้น ผมไม่รีรอครับ สมัครเข้าชุมนุมภาษาจีนซะเลย!!! ✌️😁 มองซ้ายมองขวา ก็ไม่เห็นเขา หว่าาาาาา แย่จัง ผ่านๆๆ คาบเรียนต่อมา หน้าห้องครับหน้าห้อง 😂 เสียงมาก่อนเลยครับ ทักทายพร้อมเดินเข้ามาให้ห้อง หนี่ห่าว บลาๆๆ~ แต่ผมก็เข้าข้างตัวเองจัง ใช่แหละคนไม่เคยมีแฟน ตั้งแต่ที่เขาเดินเข้าห้องมา เขามองผมบ่อยเหมือนกันนะ หย๊าาาาาา มโนก็มา วันนี้ก็ไม่สอนครับ แต่เขาตั้งชื่อภาษาจีนให้เพื่อนทั้งห้อง แน่นอนครับ ผมก็ต้องมีชื่อ เขาตั้งตามเสียงที่ใกล้เคียงกับชื่อภาษาไทยของแต่ละคน มันก็ฟังดูไม่แปลกเท่าไหร่
แต่เอ๊ะ!! ทำไมชื่อของผมมันไม่เห็นใกล้เคียงเลยอ่ะ สงสัยครับสงสัย ให้เพื่อนที่เก่งจีนอ่าน เขาแปลออกแค่คำว่า "เสี่ยว" ที่แปลว่า "เล็ก" ผมก็งงสิครับ
อ่ะๆ เลิกคาบเรียน ผมนี่จอมหาโอกาส เพื่อนต่างรีบไปเรียนวิชาต่อไป ผมกลับตรงเข้าไปหาเหล่าซือ(ครู) ถาทคำถามภาษาอังกฤษ
"ชื่อนี้แปลว่าอะไรหรอครับ"
"เอ่ออออ small(เล็ก) moon(พระจันทร์)"
"อ่อ พระจันทร์เล็กๆสินะ" ทำไมตั้งงี้ว่ะ ไม่เห็นเข้ากะชื่อไทยเลย
"Small LOVELY" (เล็กๆ น่ารัก)
อุปส์!!! ตกใจสิครับ คนที่ชอบบอกว่าน่ารัก ผสมกับรอยยิ้มที่น่าหลงไหล กรี๊ด! แป๊ป ผมรีบร่ำลา และไปเรียนวิชาต่อไป แฮ่!!!!!! 😊😋😝😍 เย็นวันนั้น ผมเข้าร้านหนังสือเลยครับ หมดหลายร้อย หนังสือพื้นฐานจีน มากมายไปหมด พจนานุกรมก็ซื้อ แฮะๆ เอาเซ่!!!!
เช้า เที่ยง เย็น ผมนี่ปรากฏตัวที่ห้องพักครูทุกวันเลยครัช เฝ้ามองอยู่ทุกวัน ชอบจริงๆนะเนี่ย😘😘
เปิดเทอมมาสักพักแล้ว พิธีไหว้ครูก็ต้องมี ถูกป่ะ! วันไหวครูครับ ไม่ได้เตรียมอะไรอันใดเลย ผมนี่โทรหาเพื่อนครับ
เฮ้ย ฝากซื้อดอกกุหลาบด้วย สีขาวนะ แฮ่!!!!! ได้มาสมใจ 1ดอก สีขาวความรักที่บริสุทธิ์ อุต้ะ!! เขินจุง พิธีไหว้ครูเสร็จสิ้น
ขณะที่พักเที่ยง เพื่อนๆไปกินข้าว ผมไม่ไปอ่ะ กินกันไปเถอะ ผมวิ่งตรงไปที่ห้องพักครู พร้อมกับดอกกุหลาบดอกนั้น แต่............ ครูอยู่ไหน ทำอะไร ที่ไหน อย่างไร 😭 นั่งรอจนจะเริ่มเรียนคาบบ่าย หิวข้าวซะด้วย เอาเถอะรอได้ 😘 ฮั่นแน่!! เป้าหมายเดินขึ้นบันไดมาแล้ว
ผมวิ่งเข้าไปเลยครับ รอไรล่ะ นานแล้วเนี่ย
"ดอกไม้ครับครู" ยื่นให้พร้อมกับใบหน้าแหละสายตาที่ยิ้มแย้ม
ก่อนที่อีกฝ่ายตกทำหน้าตกใจ
"ให้เพื่ออะไร?" ยังตกใจไม่หาย
"วันนี้เป็นวันที่นักเรียนแสดงความรักต่อคุณครู นี่ครับดอกไม้" ครูยังตกใจ
"เอ่อออ ขอบคุณนะ" ใบหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มก่อนที่จะยื่นมือมานับดอกไม้
โอ๊ยยยยยยยยย จะคลั่งตาย เขิน
วายวอด หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันไปเรียน แฮ่!!! บุกอย่างเดียวเลย เขินเด้ะ!! แต่ใครจะคาดคิด ตกเย็นมา ความสุขที่ได้รับกลับหายเหมือนมีใครมาเสียบกลางใจ ผมไปที่ห้องพักครู แต่ได้เจอกับดอกกุหลาบดอกนั้น ที่อยู่ในถังขยะ ความรู้สึกดีๆที่ได้มา หายไปเลยจริงๆ น้ำตาไหลเลยครับตอนนั้น เหมือนฝันสลาย
ต่อๆๆๆ ในคาบเรียนภาษาจีน ผมก็นั่งหน้าเหมือนเดิม ครูเข้ามีท่าทีปกติ ดีขึ้นด้วยซ้ำ เขามองผมบ่อยขึ้น เวลาสอนก็ถามผมว่าเข้าใจมั้ย ความรู้สึกแย่ๆมันหายไปครับ รู้สึกอบอุ่นมากกว่า เลิกคาบ ผมก็ตรงเข้าไปหาเขา แหนะๆ >///<
"ครูครับ ขอเฟสบุคหน่อย"
??? "เฟสบุคคืออะไร" เหอะๆ ๆ ๆ ๆ ผมนี่งงเลยครับ
"ไม่มีหรอครับ??"
"ผมไม่รู้จัก อาจเป็นเพราะว่าที่ประเทศจีนไม่มีก็เป็นได้ เดี๋ยวผมไปศึกษาดูนะ//ยิ้ม" อ่ออออเข้าใจละว่าทำไม แต่ยิ้มย่ารักอ่ะ ><
คิคิ ตกเย็นมา เอาหวะ!!! ไม่ได้เฟส ก็ต้องได้สักอย่าง อิอิ
"ครูครับ ผมอยากเรียนจีน เสาร์-อาทิตย์ พอจะว่างมั้ยครับ?"
"โอ้ ทำไงดีล่ะ มีเด็กห้องนั้น 2-3คน มาขอเรียนแล้วสิ" เฮือก!!! ถึงกลับอึ้ง ใครกันฟร่ะ!! กูพลาดอะไรไป 😭 #ร้องไห้หนักมาก
"อ่อ งั้นไม่เป็นไรครับ เผื่อวันไหนครูว่าง ผมพอจะขอเบอร์ครูได้รึเปล่า?" แฮ่!! เริ่มล่ะ
"จะคุยกันรู้เรื่องหรอ เราพูดเข้าใจกันยากอยู่นะ ผมและคุณก็ไม่ค่อยถนัดอังกฤษเท่าไหร่" ทำไงกูจะได้!!!!
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมส่งข้อความเอาก็ได้"
"อ่อ โอเคเลย" เฮ้ย!!! กูได้เบอร์แล้ว #ยิ้มอ่อน
แยกย้ายกันกลับบ้าน คิคิ เขินจุง
โถ๊ะๆสมัยนั้น โทรศัพท์ โนเกียนี่ หรูล่ะ 555 ส่งแต่ข้อความ
หลังจากที่ได้เบอร์ ผมก็ส่งข้อความบ่อยๆ ถึงบ้านยัง , ทำอะไร , กินไรยัง , ฯลฯ และบ่อยขึ้น
เขามีเฟสบุคแล้วครับ หลังจากวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา ผมไม่แน่ใจว่า เด็กๆกลุ่มนั้นที่เรียนพิเศษกับเขา สมัครให้รึเปล่า แต่ที่แน่ๆ เด็กกลุ่มนั้นคงชอบครูเขาเหมือนกัน คิคิ //เอาไงล่ะ เขาแอดเฟสผมมา 😂😂😂 เขินจุง วันจันทร์ไม่มีคาบเรียนจีนครับ แต่มีชุมนุม อิอิ ยังไงก็เจอ เช้า เที่ยง เย็น เอาเถอะ!!! ชุมนุมครับ สาวกคนแอบชอบครูจีน เต็ม!!!!! โอ้ว คู่แข่งเยอะวุ้ย 555 ครูเขาสอนครับ สอนร้องเพลงจีน แฮะ!! แต่เวลาสอนเขายังมองยังสนใจเราอยู่ มโนครับ อาจเป็นเพราะเราคุยกัน ผ่านข้อความ เลยทำให้รู้จักมากขึ้น เสาร์-ทิตย์ เด็กกลุ่มนั้นก็เรียนไปดิ หลังเลิกเรียนวันเรียนพิเศษวิชาอื่นก็มี แต่ อังอาร พฤหัส ผมว่า จะทำไม อิอิ 2วันนี้ก็เรียนจีนสิครับ มากับเพื่อนในห้อง 4-5คนได้ ถึงไม่ใช่ ตัวต่อตัว แต่ก็มีความสุขครับ ทุกๆวันผมก็ส่งข้อความคุยกัน เสอมๆเลย เสาร์-ทิตย์ อยากไปนั่นนี่กะเขาอ่ะ ชวนไปแล้วนะแต่แล้ว คำตอบที่ได้กลับมา เขาจะไปเที่ยวสถานที่ประจำจะงหวัดของผม กับเด็กกลุ่มนั้น #เศร้าตามระเบียบ ผมเลยคิดว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกะเรามั้ง ถถถถ ขนาดนี้แล้ว ผมก็ต้องสือสิครับว่าเด็กคนนั้นคือใคร #ร้ายมั้ยล่ะ โถ๊ะๆ รุ่นน้อง ม.2 รู้จักกัน เคยเต้นด้วยกัน งืมๆ น้องผู้หญิง พอรู้ว่าใคร เริ่มมีการเปิดประเด็นคุยเรื่องครูจีนแล้วครับ น้องเขาบอกครูน่ารักดี ก็คุยกัน #แต่ในใจทั้งเจ็บทั้งหึงทั้งหวง
สำคัญคือเราเคยซื้อของให้ครูเป็นที่ห้อยโทรศัพท์ เขากลับปฏิเสธ แต่น้องคนนั้นให้เขากลับรีบไว้ มีหึงๆ แต่ผมก็ยังคุยกันเรื่อยๆ
วันนึง.......เราเรียนพิเศษจีน เพื่อนๆผมก็เริ่มไม่มา จนเหลือแค่ผมที่เรียน(คนมันชอบก็ต้องอยู่เซ่) มีใครพูดอะไรกันรึเปล่า ครูเขาส่งข้อความมาบอกผม
"บี ครูว่าครูจะไม่สอนพิเศษแล้วนะ มีคนเห็นแล้วหาว่าครูกำลังจีบเราอยู่" โห้ พอแต่อ่าน น่ำตาผมไหลเลยครับ
"โอเคครับ ไม่เป็นไร ผมจะพยายามตั้งใจในห้องเรียน แล้วอ่านเอาครับ"
หลังจากนั้น ก็ยังส่งข้อความกันปกติ แต่......เวลาเจอกัน ตอนกินข้าว ตอนเดิน ตอนเรียน เขากลับไม่สนใจเราเลย ไม่พูดไม่อะไรกันอีก ผมอึดอัดนะครับ ร้องไห้บ่อยมาก บางทีเรียนๆวิชาอื่นอยู่ดีๆ ยังระเบิดออกมาจนเพื่อนตกใจ เอาละสิอึดอัดเพราะเขาไม่สนใจ ก็อย่าเจอเขาเลย ผมตัดสินใจโดดเรียนเป็นครั้งแรกในชีวิต ในวิชาที่ผมอยากเรียนแทบตาย ถึง2ครั้งด้วยกัน ข้อความเริ่มหาย เขาไม่ถามอะไรเราสักคำเลย ผมก็ไม่ส่ง จนเขาฝากเพื่อนมาบอก ว่าจะมีสอบคาบต่อไปให้ตามเราไปสอบด้วย เอาล่ะสิ ก็ต้องไปสินะ
การสอบเริ่มขึ้น เขาเดินมาที่โต๊ะผมหลายครั้ง แต่ผมทำไม่สนใจอัไร หน้าบูดหน้าบึ้งเชี่ยะ!!! จนสอบเสร็จเลิกคาบเรียน เขายืนเรียงข้อสอบที่โต๊ะครู ผมจะเดินเข้าไปปิดไฟ ซึ่งต้องผ่านหลังเขาเพื่อเข้าไปปิด คนไทยถ้าจะยกมือข้ามหัวหรือเหนือหัวผู้ใหญ่ก็ควรจะกล่าวคำขอโทษนะครับ จะปิดไฟ ทำน้องนี้
ผมก็ยึดตาม แต่พูดแค่ "sorry" แล้วปิดไฟ เดินออกมาจากห้องไม่แคร์สายตาที่เขามอง ผมรึ้สึกอึดอัดนะ ที่เจอเขาอีกครั้ง แต่..... ผ่านไปไม่ถึง 5นาที มีข้อความเข้ามา ผมตกใจมาก รีบเปิดอ่าน
"บี อย่าพูดคำว่าขอโทษกับฉันได้มั้ย มันทำให้ฉันรู้สึกหมดหวัง" ผมนี่งง? ผมขอโทษตอนไหน??
"ผมอยากให้ครูเป็นเหมือนเดิม อย่าเย็นชากับผมแบบนี้"
"โอเค คุณไม่ต้องโทษตัวเอง ผมเองอาจเป็นคนที่ผิด ผมขอโทษคุณนะ" ผมนี่ ดีใจมากอ่ะ คิคิ
ตกเย็นครับ ตามสเต็ป หน้าห้องพักครู ครูคนนึงในห้องเดินผ่านมา
"หื้มมมม หายไปนานเลยนะ มารอใครแถวนี้น้อ"
เอ๊ะ! ผมถึงก็ตกใจ ครูเขาคงมองผมออกสินะ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร แล้ว แอล ก็เดินออกมา //ผมทักทายอย่างปกติ และรอยยิ้มของเขาก็กลับมาอีกครั้ง ผมรู้สึกดีใจมาก วันนั้น ผมก็เดินคุยกะเขาไป มีเสียงหัวเราะเฮฮา ท่ามกลางสายตานักเรียนคนอื่นๆที่ผ่านมาเป็นกลุ่มๆ ใครจะคิดนี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เดินไปส่งเขาถึงบ้านพัก หลังโรงเรียน โดยที่เขาจูงจักรยานเดินคุยกันไปกับผม และใครจะคิดว่าจะได้เข้าไปข้างใน อ่ะแฮ่ม!! ก็แค่ข้างล่าง ไม่ได้ไปขนาดนั้น 55555 และผมก็กลับบ้านไปปกติ แฮะๆ และเราก็ส่งข้อความหากันเหมือนเดิม หลังจากนั้นทุกเย็น ผมก็ได้เดินไปส่งเขาตลอดเลย เขินหน่ะ ><
เด็กบางกลุ่มก็พูดแหละมั้ง ครูบางคนก็พูดกับเด็กในห้องเรียนทำนองว่า "มีเด็กผู้ชายคนนึง ชอบไปบ้านพักคนูจีน"
ครูประจำชั้นผมเองก็เริ่มมาถามว่าสนิทกันหรอ เด็กจากห้องนั่นรู้จักผม ก็มาบอกว่าครูเล่าให้ห้อง ก็เลยเป็นเรื่องพูดกัน แต่หลายๆคนก็ไม่รู้หรอกว่าผมคือเด็กคนที่เขาพูดถึง
แฮ่!!!! เรื่องยังไม่ถึง 20%เลย อีกยาวมากๆเลยครับ มี4คน แต่คนแรกยังไม่ถึงครึ่งเลย 5555
ผมแค่อยากแบ่งปันประสบการณ์ที่ได้เจอมา บอกก่อนว่าไม่ได้ปรุงแต่งเพิ่มเติม เพราะมันเหมือนละครเลยล่ะ
ขอบคุณท่านที่อ่านมาถึงตรงนี้นะครับ
เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมรีบมาต่อนะครับ 
มีแฟนมา 4คน ทำผมไม่อยากมีใครอีกเลย (เกย์)
ก่อนอื่นนะครับ ผมขอแทนชื่อตัวเองเป็น "บี(B)"ผมอาศัยอยู่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เป็นคนไม่หล่อหรอกครับ ผิวคล้ำ เรียน รด. รูปร่างสูง ไม่ผอมมาก เป็นที่รู้จักของคนในโรงเรียนอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว เพราะเป็นนักเต้นของโรงเรียนและมีทีมที่แข่งขันในจังหวัดและต่างจังหวัดอยู่บ่อยๆ ปัจจุบันผมเพิ่งจบ ม.6 ครับ
First Love
ในตอนนั้น ผมยอมรับว่าผมเด็ก เพราะช่วงเวลานั้นผมเพิ่งอยู่แค่ ม.3เทอม1 ผมเป็นคนเรียนไม่เก่งครับ ขี้เกียจมาก แต่ผมไม่เคยโดดเรียนเลยนะ อยากน้อยก็เข้าไปเช็คชื่อแล้วก็ไปนอน เปิดเทอมมา ไม่มีอะไรมากหรอกครับ เจอเพื่อนก็ปกติ
พูดคุยกันเหมือนไม่เคยเจอกันมาเป็นร้อยปี ก็เข้าเรียนตามปกติ ผ่านไป 1สัปดาห์กับอีก 4วัน(โดยประมาณ)
การเรียนการสอนเริ่มลงตัว แต่มีวิชานึงที่ผมยังไม่ได้เรียนเลยสักครั้ง ด้วยเหตุผลที่ว่า คุณครูที่สอน ยังไม่มาจากต่างประเทศ แน่นอนครับ วิชานี้ต้องเป็นวิชาภาษา วิชานั้นคือ "ภาษาจีน" โดนส่วนตัว ผมไม่ชอบเลยครับภาษาจีนเนี่ย ยึกยือ อ่านไม่ออก
แต่เมื่อถึงวันที่ได้เรียนวิชานี้เป็นครั้งแรก แน่นอนครับ ผมอยู่หลังห้อง หึหึ! หนุ่มชาวจีนผู้น่ารักเดินผ่านประตูเข้ามา สายตาของผมจ้องไปที่เขาเลยครับ หนุ่มชาวจีน ผมดำสั้น ตา2ชั้น จมูกโด่ง ริมฟีปากอมชมพูเล็ก ใบหน้ากลม บอกเลยว่าน่ารักมาก เป็นคนตัวเล็ก ใส่เสื้อลายตารางเล็กๆสีขาว แดง กรม กางเกงสแล็คสีเทา ที่สำคัญ ใส่ทำไมแว่นไม่มีเลนซ์ 55555555
ทันทีที่ครูหนุ่มคนนั้นเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับครูคนไทยเข้ามาแนะนำตัว ครูจีนคนนั้นชื่อ "แอล(L)" ผมนี่มองไม่หยุดเลยครับ ก็ไม่มีอะไรมาก แค่แนะนำตัว ก็ปล่อยไปเรียนปกติ แต่ผมยังคิดถึงหน้าเขาตลอด เขาน่ารักจริงๆครับ 😘
ครูมาก็ต้องมีขึ้นหน้าเสาธง จริงอะปะ!? วันถัดมานั่นหล่ะ ทันทีที่ขึ้นเสาธงและแนะนำตัว ไม่คิดเลย เพราะความน่ารัก และไรเดียวสา(?) เพราะแว่นไร้เลนซ์ของเขา สะดุดตาและสะกดเด็กทั้งโรงเรียน ให้ตั้งใจฟัง มีเสียงกรี๊ดมากมาย สาวๆในโรงเรียนกรี๊ดกร๊าดกะนใหญ่ (แอบหวงเบาๆ)
ครูเขาเป็นครูฝึกสอน มาฝึกสอนที่ประเทศไทย เทอมเดียว หว่าๆ นิดเดียวเอง -..-
มาๆ คาบต่อมาในวิชาภาษาจีน แฮ่!!! เด็กหลังห้องกระโดดมาหน้าห้องได้ยังไงเนี่ยะ 5555 เพื่อนๆก็ไม่ได้อะไร แต่...... วันนั้น ก็ไม่ได้เรียนครับ 55 ไปไหนของเขาหว่าาาา ช่างเถอะยังคิดถึงต่อไป วันนั้น ผมไม่รีรอครับ สมัครเข้าชุมนุมภาษาจีนซะเลย!!! ✌️😁 มองซ้ายมองขวา ก็ไม่เห็นเขา หว่าาาาาา แย่จัง ผ่านๆๆ คาบเรียนต่อมา หน้าห้องครับหน้าห้อง 😂 เสียงมาก่อนเลยครับ ทักทายพร้อมเดินเข้ามาให้ห้อง หนี่ห่าว บลาๆๆ~ แต่ผมก็เข้าข้างตัวเองจัง ใช่แหละคนไม่เคยมีแฟน ตั้งแต่ที่เขาเดินเข้าห้องมา เขามองผมบ่อยเหมือนกันนะ หย๊าาาาาา มโนก็มา วันนี้ก็ไม่สอนครับ แต่เขาตั้งชื่อภาษาจีนให้เพื่อนทั้งห้อง แน่นอนครับ ผมก็ต้องมีชื่อ เขาตั้งตามเสียงที่ใกล้เคียงกับชื่อภาษาไทยของแต่ละคน มันก็ฟังดูไม่แปลกเท่าไหร่
แต่เอ๊ะ!! ทำไมชื่อของผมมันไม่เห็นใกล้เคียงเลยอ่ะ สงสัยครับสงสัย ให้เพื่อนที่เก่งจีนอ่าน เขาแปลออกแค่คำว่า "เสี่ยว" ที่แปลว่า "เล็ก" ผมก็งงสิครับ
อ่ะๆ เลิกคาบเรียน ผมนี่จอมหาโอกาส เพื่อนต่างรีบไปเรียนวิชาต่อไป ผมกลับตรงเข้าไปหาเหล่าซือ(ครู) ถาทคำถามภาษาอังกฤษ
"ชื่อนี้แปลว่าอะไรหรอครับ"
"เอ่ออออ small(เล็ก) moon(พระจันทร์)"
"อ่อ พระจันทร์เล็กๆสินะ" ทำไมตั้งงี้ว่ะ ไม่เห็นเข้ากะชื่อไทยเลย
"Small LOVELY" (เล็กๆ น่ารัก)
อุปส์!!! ตกใจสิครับ คนที่ชอบบอกว่าน่ารัก ผสมกับรอยยิ้มที่น่าหลงไหล กรี๊ด! แป๊ป ผมรีบร่ำลา และไปเรียนวิชาต่อไป แฮ่!!!!!! 😊😋😝😍 เย็นวันนั้น ผมเข้าร้านหนังสือเลยครับ หมดหลายร้อย หนังสือพื้นฐานจีน มากมายไปหมด พจนานุกรมก็ซื้อ แฮะๆ เอาเซ่!!!!
เช้า เที่ยง เย็น ผมนี่ปรากฏตัวที่ห้องพักครูทุกวันเลยครัช เฝ้ามองอยู่ทุกวัน ชอบจริงๆนะเนี่ย😘😘
เปิดเทอมมาสักพักแล้ว พิธีไหว้ครูก็ต้องมี ถูกป่ะ! วันไหวครูครับ ไม่ได้เตรียมอะไรอันใดเลย ผมนี่โทรหาเพื่อนครับ
เฮ้ย ฝากซื้อดอกกุหลาบด้วย สีขาวนะ แฮ่!!!!! ได้มาสมใจ 1ดอก สีขาวความรักที่บริสุทธิ์ อุต้ะ!! เขินจุง พิธีไหว้ครูเสร็จสิ้น
ขณะที่พักเที่ยง เพื่อนๆไปกินข้าว ผมไม่ไปอ่ะ กินกันไปเถอะ ผมวิ่งตรงไปที่ห้องพักครู พร้อมกับดอกกุหลาบดอกนั้น แต่............ ครูอยู่ไหน ทำอะไร ที่ไหน อย่างไร 😭 นั่งรอจนจะเริ่มเรียนคาบบ่าย หิวข้าวซะด้วย เอาเถอะรอได้ 😘 ฮั่นแน่!! เป้าหมายเดินขึ้นบันไดมาแล้ว
ผมวิ่งเข้าไปเลยครับ รอไรล่ะ นานแล้วเนี่ย
"ดอกไม้ครับครู" ยื่นให้พร้อมกับใบหน้าแหละสายตาที่ยิ้มแย้ม
ก่อนที่อีกฝ่ายตกทำหน้าตกใจ
"ให้เพื่ออะไร?" ยังตกใจไม่หาย
"วันนี้เป็นวันที่นักเรียนแสดงความรักต่อคุณครู นี่ครับดอกไม้" ครูยังตกใจ
"เอ่อออ ขอบคุณนะ" ใบหน้าเปลี่ยนเป็นยิ้มก่อนที่จะยื่นมือมานับดอกไม้
โอ๊ยยยยยยยยย จะคลั่งตาย เขิน
ต่อๆๆๆ ในคาบเรียนภาษาจีน ผมก็นั่งหน้าเหมือนเดิม ครูเข้ามีท่าทีปกติ ดีขึ้นด้วยซ้ำ เขามองผมบ่อยขึ้น เวลาสอนก็ถามผมว่าเข้าใจมั้ย ความรู้สึกแย่ๆมันหายไปครับ รู้สึกอบอุ่นมากกว่า เลิกคาบ ผมก็ตรงเข้าไปหาเขา แหนะๆ >///<
"ครูครับ ขอเฟสบุคหน่อย"
??? "เฟสบุคคืออะไร" เหอะๆ ๆ ๆ ๆ ผมนี่งงเลยครับ
"ไม่มีหรอครับ??"
"ผมไม่รู้จัก อาจเป็นเพราะว่าที่ประเทศจีนไม่มีก็เป็นได้ เดี๋ยวผมไปศึกษาดูนะ//ยิ้ม" อ่ออออเข้าใจละว่าทำไม แต่ยิ้มย่ารักอ่ะ ><
คิคิ ตกเย็นมา เอาหวะ!!! ไม่ได้เฟส ก็ต้องได้สักอย่าง อิอิ
"ครูครับ ผมอยากเรียนจีน เสาร์-อาทิตย์ พอจะว่างมั้ยครับ?"
"โอ้ ทำไงดีล่ะ มีเด็กห้องนั้น 2-3คน มาขอเรียนแล้วสิ" เฮือก!!! ถึงกลับอึ้ง ใครกันฟร่ะ!! กูพลาดอะไรไป 😭 #ร้องไห้หนักมาก
"อ่อ งั้นไม่เป็นไรครับ เผื่อวันไหนครูว่าง ผมพอจะขอเบอร์ครูได้รึเปล่า?" แฮ่!! เริ่มล่ะ
"จะคุยกันรู้เรื่องหรอ เราพูดเข้าใจกันยากอยู่นะ ผมและคุณก็ไม่ค่อยถนัดอังกฤษเท่าไหร่" ทำไงกูจะได้!!!!
"ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมส่งข้อความเอาก็ได้"
"อ่อ โอเคเลย" เฮ้ย!!! กูได้เบอร์แล้ว #ยิ้มอ่อน
แยกย้ายกันกลับบ้าน คิคิ เขินจุง
โถ๊ะๆสมัยนั้น โทรศัพท์ โนเกียนี่ หรูล่ะ 555 ส่งแต่ข้อความ
หลังจากที่ได้เบอร์ ผมก็ส่งข้อความบ่อยๆ ถึงบ้านยัง , ทำอะไร , กินไรยัง , ฯลฯ และบ่อยขึ้น
เขามีเฟสบุคแล้วครับ หลังจากวันหยุดเสาร์-อาทิตย์ที่ผ่านมา ผมไม่แน่ใจว่า เด็กๆกลุ่มนั้นที่เรียนพิเศษกับเขา สมัครให้รึเปล่า แต่ที่แน่ๆ เด็กกลุ่มนั้นคงชอบครูเขาเหมือนกัน คิคิ //เอาไงล่ะ เขาแอดเฟสผมมา 😂😂😂 เขินจุง วันจันทร์ไม่มีคาบเรียนจีนครับ แต่มีชุมนุม อิอิ ยังไงก็เจอ เช้า เที่ยง เย็น เอาเถอะ!!! ชุมนุมครับ สาวกคนแอบชอบครูจีน เต็ม!!!!! โอ้ว คู่แข่งเยอะวุ้ย 555 ครูเขาสอนครับ สอนร้องเพลงจีน แฮะ!! แต่เวลาสอนเขายังมองยังสนใจเราอยู่ มโนครับ อาจเป็นเพราะเราคุยกัน ผ่านข้อความ เลยทำให้รู้จักมากขึ้น เสาร์-ทิตย์ เด็กกลุ่มนั้นก็เรียนไปดิ หลังเลิกเรียนวันเรียนพิเศษวิชาอื่นก็มี แต่ อังอาร พฤหัส ผมว่า จะทำไม อิอิ 2วันนี้ก็เรียนจีนสิครับ มากับเพื่อนในห้อง 4-5คนได้ ถึงไม่ใช่ ตัวต่อตัว แต่ก็มีความสุขครับ ทุกๆวันผมก็ส่งข้อความคุยกัน เสอมๆเลย เสาร์-ทิตย์ อยากไปนั่นนี่กะเขาอ่ะ ชวนไปแล้วนะแต่แล้ว คำตอบที่ได้กลับมา เขาจะไปเที่ยวสถานที่ประจำจะงหวัดของผม กับเด็กกลุ่มนั้น #เศร้าตามระเบียบ ผมเลยคิดว่าเขาไม่ได้คิดอะไรกะเรามั้ง ถถถถ ขนาดนี้แล้ว ผมก็ต้องสือสิครับว่าเด็กคนนั้นคือใคร #ร้ายมั้ยล่ะ โถ๊ะๆ รุ่นน้อง ม.2 รู้จักกัน เคยเต้นด้วยกัน งืมๆ น้องผู้หญิง พอรู้ว่าใคร เริ่มมีการเปิดประเด็นคุยเรื่องครูจีนแล้วครับ น้องเขาบอกครูน่ารักดี ก็คุยกัน #แต่ในใจทั้งเจ็บทั้งหึงทั้งหวง
สำคัญคือเราเคยซื้อของให้ครูเป็นที่ห้อยโทรศัพท์ เขากลับปฏิเสธ แต่น้องคนนั้นให้เขากลับรีบไว้ มีหึงๆ แต่ผมก็ยังคุยกันเรื่อยๆ
วันนึง.......เราเรียนพิเศษจีน เพื่อนๆผมก็เริ่มไม่มา จนเหลือแค่ผมที่เรียน(คนมันชอบก็ต้องอยู่เซ่) มีใครพูดอะไรกันรึเปล่า ครูเขาส่งข้อความมาบอกผม
"บี ครูว่าครูจะไม่สอนพิเศษแล้วนะ มีคนเห็นแล้วหาว่าครูกำลังจีบเราอยู่" โห้ พอแต่อ่าน น่ำตาผมไหลเลยครับ
"โอเคครับ ไม่เป็นไร ผมจะพยายามตั้งใจในห้องเรียน แล้วอ่านเอาครับ"
หลังจากนั้น ก็ยังส่งข้อความกันปกติ แต่......เวลาเจอกัน ตอนกินข้าว ตอนเดิน ตอนเรียน เขากลับไม่สนใจเราเลย ไม่พูดไม่อะไรกันอีก ผมอึดอัดนะครับ ร้องไห้บ่อยมาก บางทีเรียนๆวิชาอื่นอยู่ดีๆ ยังระเบิดออกมาจนเพื่อนตกใจ เอาละสิอึดอัดเพราะเขาไม่สนใจ ก็อย่าเจอเขาเลย ผมตัดสินใจโดดเรียนเป็นครั้งแรกในชีวิต ในวิชาที่ผมอยากเรียนแทบตาย ถึง2ครั้งด้วยกัน ข้อความเริ่มหาย เขาไม่ถามอะไรเราสักคำเลย ผมก็ไม่ส่ง จนเขาฝากเพื่อนมาบอก ว่าจะมีสอบคาบต่อไปให้ตามเราไปสอบด้วย เอาล่ะสิ ก็ต้องไปสินะ
การสอบเริ่มขึ้น เขาเดินมาที่โต๊ะผมหลายครั้ง แต่ผมทำไม่สนใจอัไร หน้าบูดหน้าบึ้งเชี่ยะ!!! จนสอบเสร็จเลิกคาบเรียน เขายืนเรียงข้อสอบที่โต๊ะครู ผมจะเดินเข้าไปปิดไฟ ซึ่งต้องผ่านหลังเขาเพื่อเข้าไปปิด คนไทยถ้าจะยกมือข้ามหัวหรือเหนือหัวผู้ใหญ่ก็ควรจะกล่าวคำขอโทษนะครับ จะปิดไฟ ทำน้องนี้
ผมก็ยึดตาม แต่พูดแค่ "sorry" แล้วปิดไฟ เดินออกมาจากห้องไม่แคร์สายตาที่เขามอง ผมรึ้สึกอึดอัดนะ ที่เจอเขาอีกครั้ง แต่..... ผ่านไปไม่ถึง 5นาที มีข้อความเข้ามา ผมตกใจมาก รีบเปิดอ่าน
"บี อย่าพูดคำว่าขอโทษกับฉันได้มั้ย มันทำให้ฉันรู้สึกหมดหวัง" ผมนี่งง? ผมขอโทษตอนไหน??
"ผมอยากให้ครูเป็นเหมือนเดิม อย่าเย็นชากับผมแบบนี้"
"โอเค คุณไม่ต้องโทษตัวเอง ผมเองอาจเป็นคนที่ผิด ผมขอโทษคุณนะ" ผมนี่ ดีใจมากอ่ะ คิคิ
ตกเย็นครับ ตามสเต็ป หน้าห้องพักครู ครูคนนึงในห้องเดินผ่านมา
"หื้มมมม หายไปนานเลยนะ มารอใครแถวนี้น้อ"
เอ๊ะ! ผมถึงก็ตกใจ ครูเขาคงมองผมออกสินะ แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไร แล้ว แอล ก็เดินออกมา //ผมทักทายอย่างปกติ และรอยยิ้มของเขาก็กลับมาอีกครั้ง ผมรู้สึกดีใจมาก วันนั้น ผมก็เดินคุยกะเขาไป มีเสียงหัวเราะเฮฮา ท่ามกลางสายตานักเรียนคนอื่นๆที่ผ่านมาเป็นกลุ่มๆ ใครจะคิดนี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้เดินไปส่งเขาถึงบ้านพัก หลังโรงเรียน โดยที่เขาจูงจักรยานเดินคุยกันไปกับผม และใครจะคิดว่าจะได้เข้าไปข้างใน อ่ะแฮ่ม!! ก็แค่ข้างล่าง ไม่ได้ไปขนาดนั้น 55555 และผมก็กลับบ้านไปปกติ แฮะๆ และเราก็ส่งข้อความหากันเหมือนเดิม หลังจากนั้นทุกเย็น ผมก็ได้เดินไปส่งเขาตลอดเลย เขินหน่ะ ><
เด็กบางกลุ่มก็พูดแหละมั้ง ครูบางคนก็พูดกับเด็กในห้องเรียนทำนองว่า "มีเด็กผู้ชายคนนึง ชอบไปบ้านพักคนูจีน"
ครูประจำชั้นผมเองก็เริ่มมาถามว่าสนิทกันหรอ เด็กจากห้องนั่นรู้จักผม ก็มาบอกว่าครูเล่าให้ห้อง ก็เลยเป็นเรื่องพูดกัน แต่หลายๆคนก็ไม่รู้หรอกว่าผมคือเด็กคนที่เขาพูดถึง
แฮ่!!!! เรื่องยังไม่ถึง 20%เลย อีกยาวมากๆเลยครับ มี4คน แต่คนแรกยังไม่ถึงครึ่งเลย 5555
ผมแค่อยากแบ่งปันประสบการณ์ที่ได้เจอมา บอกก่อนว่าไม่ได้ปรุงแต่งเพิ่มเติม เพราะมันเหมือนละครเลยล่ะ
ขอบคุณท่านที่อ่านมาถึงตรงนี้นะครับ
เอาเป็นว่าเดี๋ยวผมรีบมาต่อนะครับ