สวัสดีค่ะ

นี่เป็นกระทู้แรกของเราถ้าหากผิดพลาดประการใดก็ต้องขออภัยไว้ล่วงหน้านะคะ
เข้าเรื่องเลยละกัน เรื่องเกิดขึ้นเมื่อประมาณปลายปีที่แล้วค่ะ(ขออนุญาตใช้นามสมมตินะคะ)
คือตอนนั้นเราคบกับผู้ชายคนนึงเธอชื่อโยและก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเราเป็นเพื่อนกันมา3ปี ที่จริงแล้วเธอคือเพื่อนสนิทของแฟนเก่าเรา(บอล)น่ะค่ะซึ่งตอนนั้นเราเลิกกับแฟนเก่าไปแล้วจริงๆไม่อยากใช้คำว่าแฟนเลยด้วยซ้ำเพราะเขาคบกับเราเพราะความสงสารคิดแล้วเรายังสมเพชตัวเองเราคบกันได้ไม่นานค่ะก็ต้องเลิกกันเพราะเค้าไปชอบเพื่อนสนิทของเราค่ะใครจะเชื่อว่าจะมีวันนี้จริงๆคือเค้าบอกเลิกเราต่อหน้าเพื่อนของเราและบอกชอบเพื่อนเราต่อหน้าเรานั่นแหละค่ะยังไงความรักก็บังคับกันไม่ได้บอกตรงๆค่ะความรู้สึกตอนนั้นมันเจ็บแบบพูดไม่ออกเลยเราใช้เวลาราวๆ3ปีค่ะเพื่อลืมคนๆนี้เราไม่เคยคิดว่าเราจะรักใครได้มากเท่านี้อีกเลยได้แต่ปล่อยให้เวลา3ปีเป็นเครื่องรักษาบาดแผล(แอบดราม่า55)จนวันนึงเราก้เกือบจะลืมเค้าได้เราจึงอยากได้ใครซักคนมาช่วยล้างความทรงจำเหล่านั้นออกไปให้หมดเสียทีเราจึงคิดว่าโยนี่แหละคือคนนั้นตอนนั้นเราไม่ได้รู้สึกอะไรกับโยเลยพูดง่ายๆคือใช้โยเป็นเครื่องมือ(ชั้นผิดไปแล้ว

)เราก้เริ่มตีสนิทจนคบกันแต่เหมือนเรารู้สึกว่าเค้ารู้สึกกับเราจริงๆเราตัดสินใจบอกเลิกโยด้วยเหตุผลว่าเรายังลืมบอลไม่ได้ แต่เรามีโอกาสได้กลับมาคบกันอีกครั้งและครั้งนี้เราก้เป็นคนบอกเลิกโยอีกเหมือนกัน เมื่อปิดเทอมเราคิดทบทวนกับใจตัวเองว่าเรายังรักเค้าอยู่มั้ยถ้าไม่รักแล้วทำไมต้องคิดถึงเค้าอยู่เราถามตัวเองซ้ำไปซ้ำมาจนเปิดเทอมเราจึงปรึกษาเพื่อนเพื่อนเราบอกว่าถ้ายังรักอยู่ก้ทักแชทเขาไปสิเราไม่รีรอรีบหยิบโทรศัพท์และทักแชทโยไปทันใดสักพักเค้าก้ตอบกลับมาแล้วเราก้คุยกันไปเรื่อยๆแต่เหมือนเค้าจะรู้เชิงเราเราอึ้งกับข้อความที่เค้าบอกว่า“เรากลับมาคบกันอีกได้มั้ย”เราก้เล่นตัวไปซักพักจนตอบตกลงกลับมาคบกันเรารู้สึกว่าเรารักเค้ามากขึ้นทุกวันระหว่างที่เราคบกันมีผู้ชายคนนึงซึ่งเป็นรุ่นพี่เดินเข้ามาหาเราพร้อมถือกระดาษปากกาและถามเราว่า“มีแฟนยังครับ”เราตอบกลับไปอย่างเต็มปากเต็มคำว่า“มีแล้วค่ะ”ซึ่งถ้าเป็นคนอื่นจะตอบว่ายังไม่มีก้ได้แต่สำหรับเราๆคิดว่าตอนนั้นเรารักเค้ามากจนคำว่ารักนั้นมันกลายเป็นสิ่งที่เรียกว่า“ความซื่อสัตย์”แต่ก้ไม่นึกเลยว่าผลตอบแทนของมันคือการบอกลาซ้ำแล้วหลังจากเลิกกันไม่นานเราก้ไปรู้อะไรบางอย่างมาว่าเค้าเป็นเกย์ซึ่งเราก้เก็บไปคิดว่าเค้าเป็นตั้งแต่คบกับเราแล้วรึป่าวหรือนี่คือเหตุผลที่เค้าบอกเลิกเราหรือที่จริงแล้วมันคือการแก้แค้นและถ้าหากเรายังรักเค้าอยู่นั่นก้หมายความว่าเราคือผู้หญิงที่รักผู้ชายซึ่งรักเพศเดียวกันใช่มั้ย ขอจบไว้เพียงเท่านี้ก่อนนะคะ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกระทู้นี้นะคะยังไงก้อย่าลืมติชมกันด้วยน้าาา ไว้ถ้ามีประสบการณ์อะไรจะมาแชร์กันอีกนะคะ ถ้าแท็กห้องผิดต้องขออภัยด้วยนะคะ(เราตั้งกระทู้สนทนาไม่ได้ไม่ว่ากันโนะ) ดึกแล้วฝันดีค่ะ
เรื่องจริงยิ่งกว่านิยาย
เข้าเรื่องเลยละกัน เรื่องเกิดขึ้นเมื่อประมาณปลายปีที่แล้วค่ะ(ขออนุญาตใช้นามสมมตินะคะ)
คือตอนนั้นเราคบกับผู้ชายคนนึงเธอชื่อโยและก็ไม่ใช่ใครที่ไหนเราเป็นเพื่อนกันมา3ปี ที่จริงแล้วเธอคือเพื่อนสนิทของแฟนเก่าเรา(บอล)น่ะค่ะซึ่งตอนนั้นเราเลิกกับแฟนเก่าไปแล้วจริงๆไม่อยากใช้คำว่าแฟนเลยด้วยซ้ำเพราะเขาคบกับเราเพราะความสงสารคิดแล้วเรายังสมเพชตัวเองเราคบกันได้ไม่นานค่ะก็ต้องเลิกกันเพราะเค้าไปชอบเพื่อนสนิทของเราค่ะใครจะเชื่อว่าจะมีวันนี้จริงๆคือเค้าบอกเลิกเราต่อหน้าเพื่อนของเราและบอกชอบเพื่อนเราต่อหน้าเรานั่นแหละค่ะยังไงความรักก็บังคับกันไม่ได้บอกตรงๆค่ะความรู้สึกตอนนั้นมันเจ็บแบบพูดไม่ออกเลยเราใช้เวลาราวๆ3ปีค่ะเพื่อลืมคนๆนี้เราไม่เคยคิดว่าเราจะรักใครได้มากเท่านี้อีกเลยได้แต่ปล่อยให้เวลา3ปีเป็นเครื่องรักษาบาดแผล(แอบดราม่า55)จนวันนึงเราก้เกือบจะลืมเค้าได้เราจึงอยากได้ใครซักคนมาช่วยล้างความทรงจำเหล่านั้นออกไปให้หมดเสียทีเราจึงคิดว่าโยนี่แหละคือคนนั้นตอนนั้นเราไม่ได้รู้สึกอะไรกับโยเลยพูดง่ายๆคือใช้โยเป็นเครื่องมือ(ชั้นผิดไปแล้ว