ฉันรู้จักกับผู้ชายคนหนึ่งมาสักพักแล้วค่ะผ่านทาง Bee Talk เราอายุห่างกัน 4 ปี พี่เค้าทำงานที่หนองคาย ฉันอยู่มหาสารคาม เราคุยกันมาเรื่อยๆ ค่ะแต่ก็ไม่ทุกวัน แต่เราก็บอกคิดถึงกันตลอด เราชอบถ่ายภาพเหมือนกัน เวลาไปถ่ายภาพที่ไหนจะส่งให้กันดูตลอด วันหนึ่งฉันมีโอกาสไปหาพี่เค้าที่หนองคาย ตอนแรกก็ลังค่ะเพราะตัวคนเดียวจะไปหาผู้ชายที่แปลกหน้าก็กระไรอยู่แต่พี่เค้าบอกว่า"พี่เป็นสุภาพบุรุษพอ และที่ทำงานพี่ให้โควต้าพี่เปิดห้องได้สองห้อง น้องก็นอนห้องหนึง พี่ก็นอนอีกห้องหนึงก็ได้ มามั้ย มาเที่ยวหนองคาย" ฉันก็เลยตัดสินใจไปค่ะ ฉันขึ้นรถไฟจากขอนแก่น 09.40 น.ไปถึงหนองคาย 12.30 น. แต่พี่เค้าทำงานยังไม่เสร็จฉันนั่งรอที่สถานีรถไฟหนองคาย 3 ชั่วโมง พอพี่เค้าเสร็จงานก็มารับค่ะไปเที่ยวด้วยกัน แต่ยังเอิญพี่เค้ามีงานด่วนเข้ามาต้องรีบไปขอนแก่นในคืนนั้นเลยแล้วฉันก็จำเป็นต้องกลับพร้อมแก ด้วยความที่ไม่รู้ว่าจะนอนไหนพี่แกเลยไปเปิดห้องที่โรงแรมแห่งหนึ่งให้ฉันนอน พี่เค้าไปส่งที่ห้องดูความเรียบร้อยของห้อง ดูห้อง้ำ เช็คทีวี และเปิดแอร์ไว้ให้ เค้าอยู่ให้องประมาณ 10 นาทีแล้วก็กลับไป แต่ที่ฉันยังไม่เข้าใจคือว่า เราคุยกันเหมือนจะสนิทมาตลอด บอกคิดถึงกัน เค้าเผลอเรียกฉันว่าที่รักด้วยนะค่ะ เค้าน่าจะรู้ว่าฉันชอบเค้า และฉันก็หลงเข้าใจว่าเค้ารู้สึกดีกับฉันจริงๆ แต่พอเจอหน้ากัน พี่เค้าก็พูดนั่น โน่น นี่ ไม่หยุด เล่าเรื่องราวชีวิตให้ฟังแต่เหมือนคนปกติทั่วไปคุยกันเราอยู่ข้างกันตลอดประมาณ 5 ชัวโมงค่ะ ตั้งแต่ไปเที่ยวจนขับรถกลับถึงขอนแก่น ฉันพยายามมองหน้าพี่เค้าตลอดเวลาที่เค้าพูดเพื่อสังเกตุแววตาว่ามีอะไรพิเศษมั้ย แต่ไม่เลยค่ะ ปกติมากๆ นี่แสดงว่าที่คุยกันมาตลอดตลอดคือเป็นฉันที่รู้สึกเองคนเดียว ชอบเค้าอยู่คนเดียว (ใช่ฉันอยากถูกล่วงเกินหรอกนะค่ะ) แต่ส่วนตัวฉันคิดว่าถ้าคนชอบกันอยู่ไกล้กันและมีโอกาสซะขนานนั้น อย่างน้อยต้องแอบจับมือกันหน่อยไหม....แล้วหลังจากที่พี่เค้าไปส่งฉันวันนั้น บอกฉันคำสุดท้ายว่า "อย่าลืมไหว้พระนะลูก" แล้วก็ไม่ติดต่อกลับมาอีกเลย ฉันก็ไม่กล้าติดต่อไปทั้งที่ยังคิดถึงเค้าสุดหัวใจ
เค้าไม่รักเราหรือเค้าเป็นคนดี