เขียนเมื่อ 3/04/58
เรื่องของความรัก มันเป็นเรื่องของอารมเเละความรู้สึก ที่หลายๆครั้งเราก็มักหาเหตุผลไม่ได้
คุณเคยเเอบรักคนๆนึง ได้นานสุดเเค่ไหน??? เราเเอบรัก คนๆนึง มา 8 ปี กับความรู้สึกที่ยังคงติดค้าอยู่ในใจ ไม่เคยบอกให้เขารู้
ความรู้สึกครั้งเเรกมันเริ่มต้นตอน ม.3 การเจอเขาครั้งเเรก หัวใจที่เต้นเเรง อย่างไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน
ความรู้สึกตอนนั้นก็เเอบชอบ เเอบมอง มาตลอด เเต่ไม่เคยได้บอกไป
เพราะ เวลาของเราไม่เคย จะมาบรรจบพบกัน เรารู้เรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเเต่เขาไม่เคยรู้จักเรา สำหรับเขา
เราก็เป็นเเค่....คนที่เคยเห็นเเต่ไม่เคยรู้จัก ต่างจากเราที่รู้ว่าเขาชื่ออะไร
เรียนห้องไหน บ้านอยู่ไหน ไฮไฟล์อันไหน? อีเมล์อะไร เเต่ทุกอย่างที่รู้!!!
สำหรับคนที่เเอบชอบคนนึง ตอนนั้นก็ได้เเค่....เเอบ@ไป เเต่ก็ไม่กล้าคุย
เหมือนคนบ้าบอเพ้อเจ้อ ที่ทำได้เเค่เเอบส่อง! เวลาบังเอิญ เจอกันที่ รร. ก็ได้เเต่เเอบมอง เเล้วเเอบยิ้ม
อยู่คนเดียว ได้เเค่มองเขาจนเดินไกลออกไปสุดสายตา ได้เเค่นั้น เป็นเเบบนี้มา 1 ปี
หลังจากนั้นเราก็ย้าย ไปเรียนต่อ ม.4 ที่ รร. อื่นในตัวจังหวัด พอย้าย รร. ก็คิดว่าเราคงลืมเขาได้อีกไม่นาน
คิดว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้น มันก็เเค่ ป๊อปปี้เลิฟเด็กๆ เเต่มันกลับไม่ใช่ ความรู้สึกมันเกาะติดในหัวใจมากขึ้นเรื่อยๆ
3 ปี ที่ย้ายมาเรียนที่ใหม่ เรายังมีโอกาสได้รับรู้ความเป็นไปของเขาอยู่ พอเขาขึ้น ม. ปลาย ก็ได้เป็น นักร้องนำ ของ รร.
ตอนนั้นเขาก็มีเเฟน เราก็เเอบเสียใจเล็กน้อย ทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน ตอนเเรกคิดจะตัดใจเลิกชอบ เเต่มันก็ทำไม่ได้
เเละช่วงที่เรียน ม. ปลาย คนละ รร. กัน เรามีโอกาสเจอเขาตอนที่เขามาเล่นคอนเสิต เเลกเปลี่ยนที่ รร. เรา
ตอนเเรกที่ไม่ได้เจอ ไม่เห็นหน้าเขา เราก็คิดว่าความรู้สึกเรามันคงลดน้อยลงเเล้ว เเต่...ความจิงมันไม่เป็นอย่างที่คิด
เพราะ พอได้เห็นหน้าอีกครั้งหัวใจเราก็ยังเต้นเเรงเหมือนเดิม ถึงตอนนั่น ก็พึ่งเข้าใจว่าเจ็บที่ใจมันเป็นยังไง? เพราะตลอดเวลา
ความรู้สึกเรายังเหมือนเดิม เเละยังคงทำได้เเค่ "มอง" มอง....เขาเหมือนเดิม ซึ่งเขาก็ไม่เคยมีเราอยู่ในสายตาเหมือนเดิม สำหรับเขาเรายัง
อยู่ในสถาณะเดิม คือ....คนที่เคยเห็นหน้า เเต่ไม่รู้จัก จนเราเรียนจบ
ม. ปลาย ก็เข้ามาเรียนใน กทม. พร้อมกับความรู้สึกเดิมที่ยังคงติดค้างอยู่ในใจ
เเต่ก็ยังเเอบหวังว่าอีกไม่นานเราคงจะลืมเขาได้ เเต่สุดท้ายก็ยังชอบหมือนเดิม พอเรามาเรียน กทม. ประมาณปี2 ก็ยังได้ข่าวจากเพิ่ลเก่าเรา ว่าเขาก็ขึ้นมาเรียนที่ กทม. เหมือนกัน ตอนนั้นที่รู้ความรู้สึกมันเหมือนหัวใจพองโต เลยรีบหาเฟส เเล้วก็@เฟรน เขาไป เเต่...พอเขารับ@ ก็ไม่กล้าทักได้เเต่บอกขอบคุณผ่านหน้าเฟสที่เขา รับ@ ตอนนั้นในใจก็เเอบหวังเล็กๆว่าเขาจะตอบกลับ เเต่ก็ไม่มี ทุกอย่างอยู่ที่จุดเดิม คือ เราได้เเต่มอง เเละรับรู้เรื่องราวของเขา
อยู่ฝ่ายเดียว โดยที่เขาไม่รู้จักเรา อาจเเค่สถาณะพัฒนาขึ้นมาหน่อย ก็ตรงได้เป็นเพิ่ลในเฟส ตั้งเเต่ได้เฟสเขามาเราก็เเอบส่องตลอด ได้รู้ว่าเขามีเเฟนใหม่ อีกคนเเล้ว ตอนที่รู้ใจก็เเปลบๆๆเหมือนเดิม เเต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เเค่นอยอยู่ คนเดียว จากวันนั้นถึงวันนี้ เราอยู่ปี 4 เเล้ว มันเหมือนความรู้สึกเเอบรักเขา มันยังฝังอยู่ในใจตลอด เราก็เลย ตัดสินใจทักเขาไป เเต่เเค่เราทักเขาไปประโยคเดียว ว่า " หวัดดี ??? ใช่ป่ะ เรา ??? น๊ะ เคยเรียน ม. ต้นที่เดียวกัน พอจะคุ้นไหม๊" ???? เราส่งข้อความนี้ไปเป็นข้อความเเรกในรอบ 8 ปี ที่เเอบรัก ยอมรับว่าอาจเป็นเเค่คำถามเเรกที่ดูโง่มาก เเต่เราก็คิดไม่ออกจิงๆว่าจะทักไปว่าอะไรดี
เเต่ สุดท้ายเขาก็เเค่อ่านข้อความเรา เเล้วไม่ตอบกลับ ตอนนั้นในใจมันเเฟ๊บหมือนบอลลูนที่ถูกปล่อมลม มันเป็นความรู้สึกจุกๆที่หัวใจ ความรู้สึกที่เราเจอมาตลอด ตั้งเเต่วันนั้นมาเราก็เลือกที่จะไม่ทำอะไรอีกเลย นอกจากเก็บเขาไว้ในใจเเบบนี้ เหมือนอย่างเดิม เรากล้าที่จะบอกใครๆว่าคนที่เราเเอบรักคือคนนี้ ไม่ว่าจะเป็นเพิ่ลเก่าหรือเพิ่ลใหม่ ทุกคนต่างรู้ว่าใครที่อยู่ในใจเรา ก็มีเเต่เขาคนเดียวที่ไม่รู้!!! เรื่องที่เราเล่ามาทั้งหมดมันอาจดูน้ำเน่า หรือ ขัดเเย้งในความรู้สึกของใคร เเต่ทุกอย่างที่ผ่านมา จากวันเเรกที่ชอบ จนถึงวันนี้ เราก็คงจะไม่มีวันที่จะได้พูดไป เพราะเวลาของเราไม่เคยมาพบกัน ไม่มีโอกาสเเม้จะพูดคุยทำความรู้จัก บางทีเเอบโกรธโชคชะตาที่ไม่ทำให้เราได้มีโอกาสพูดคุยทำความรู้จักกัน!!!! คงจะจิงอย่างที่เขาว่าความรักมันไม่มีเหตุผล ไม่มีทฤษฏี ที่มีก็เเค่ความรู้สึงของหัวใจ เราสมัครเว็บพันทิพ ก็เพื่อจะระบายความรู้สึกนี้!!! ที่มันเก็บอยู่ในใจมานาน **** ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราได้รู้จักคนหลายคน ทั้งคนที่มาจีบ เเละ คนที่เป็นเพิ่ล เเต่ก็ไม่เคยมีใคร มาเเทนที่เขาคนนั่นได้ อาจจะฟังดูเลี่ยน เเต่เราก็ไม่เคยคบใคร เลย เพราะเรารู้สึกว่าถ้ายังไม่มีคนที่สามารถ ลบคนที่ติดอยู่ในใจเรามาตลอดเวลา 8 ปี ออกไปได้ เราก็จะไม่คบใครเพื่อค่าเวลา
ระบาย ความในใจ "เเอบรัก"
เรื่องของความรัก มันเป็นเรื่องของอารมเเละความรู้สึก ที่หลายๆครั้งเราก็มักหาเหตุผลไม่ได้
คุณเคยเเอบรักคนๆนึง ได้นานสุดเเค่ไหน??? เราเเอบรัก คนๆนึง มา 8 ปี กับความรู้สึกที่ยังคงติดค้าอยู่ในใจ ไม่เคยบอกให้เขารู้
ความรู้สึกครั้งเเรกมันเริ่มต้นตอน ม.3 การเจอเขาครั้งเเรก หัวใจที่เต้นเเรง อย่างไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน
ความรู้สึกตอนนั้นก็เเอบชอบ เเอบมอง มาตลอด เเต่ไม่เคยได้บอกไป
เพราะ เวลาของเราไม่เคย จะมาบรรจบพบกัน เรารู้เรื่องราวทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเเต่เขาไม่เคยรู้จักเรา สำหรับเขา
เราก็เป็นเเค่....คนที่เคยเห็นเเต่ไม่เคยรู้จัก ต่างจากเราที่รู้ว่าเขาชื่ออะไร
เรียนห้องไหน บ้านอยู่ไหน ไฮไฟล์อันไหน? อีเมล์อะไร เเต่ทุกอย่างที่รู้!!!
สำหรับคนที่เเอบชอบคนนึง ตอนนั้นก็ได้เเค่....เเอบ@ไป เเต่ก็ไม่กล้าคุย
เหมือนคนบ้าบอเพ้อเจ้อ ที่ทำได้เเค่เเอบส่อง! เวลาบังเอิญ เจอกันที่ รร. ก็ได้เเต่เเอบมอง เเล้วเเอบยิ้ม
อยู่คนเดียว ได้เเค่มองเขาจนเดินไกลออกไปสุดสายตา ได้เเค่นั้น เป็นเเบบนี้มา 1 ปี
หลังจากนั้นเราก็ย้าย ไปเรียนต่อ ม.4 ที่ รร. อื่นในตัวจังหวัด พอย้าย รร. ก็คิดว่าเราคงลืมเขาได้อีกไม่นาน
คิดว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้น มันก็เเค่ ป๊อปปี้เลิฟเด็กๆ เเต่มันกลับไม่ใช่ ความรู้สึกมันเกาะติดในหัวใจมากขึ้นเรื่อยๆ
3 ปี ที่ย้ายมาเรียนที่ใหม่ เรายังมีโอกาสได้รับรู้ความเป็นไปของเขาอยู่ พอเขาขึ้น ม. ปลาย ก็ได้เป็น นักร้องนำ ของ รร.
ตอนนั้นเขาก็มีเเฟน เราก็เเอบเสียใจเล็กน้อย ทั้งๆที่ไม่ได้เป็นอะไรกัน ตอนเเรกคิดจะตัดใจเลิกชอบ เเต่มันก็ทำไม่ได้
เเละช่วงที่เรียน ม. ปลาย คนละ รร. กัน เรามีโอกาสเจอเขาตอนที่เขามาเล่นคอนเสิต เเลกเปลี่ยนที่ รร. เรา
ตอนเเรกที่ไม่ได้เจอ ไม่เห็นหน้าเขา เราก็คิดว่าความรู้สึกเรามันคงลดน้อยลงเเล้ว เเต่...ความจิงมันไม่เป็นอย่างที่คิด
เพราะ พอได้เห็นหน้าอีกครั้งหัวใจเราก็ยังเต้นเเรงเหมือนเดิม ถึงตอนนั่น ก็พึ่งเข้าใจว่าเจ็บที่ใจมันเป็นยังไง? เพราะตลอดเวลา
ความรู้สึกเรายังเหมือนเดิม เเละยังคงทำได้เเค่ "มอง" มอง....เขาเหมือนเดิม ซึ่งเขาก็ไม่เคยมีเราอยู่ในสายตาเหมือนเดิม สำหรับเขาเรายัง
อยู่ในสถาณะเดิม คือ....คนที่เคยเห็นหน้า เเต่ไม่รู้จัก จนเราเรียนจบ
ม. ปลาย ก็เข้ามาเรียนใน กทม. พร้อมกับความรู้สึกเดิมที่ยังคงติดค้างอยู่ในใจ
เเต่ก็ยังเเอบหวังว่าอีกไม่นานเราคงจะลืมเขาได้ เเต่สุดท้ายก็ยังชอบหมือนเดิม พอเรามาเรียน กทม. ประมาณปี2 ก็ยังได้ข่าวจากเพิ่ลเก่าเรา ว่าเขาก็ขึ้นมาเรียนที่ กทม. เหมือนกัน ตอนนั้นที่รู้ความรู้สึกมันเหมือนหัวใจพองโต เลยรีบหาเฟส เเล้วก็@เฟรน เขาไป เเต่...พอเขารับ@ ก็ไม่กล้าทักได้เเต่บอกขอบคุณผ่านหน้าเฟสที่เขา รับ@ ตอนนั้นในใจก็เเอบหวังเล็กๆว่าเขาจะตอบกลับ เเต่ก็ไม่มี ทุกอย่างอยู่ที่จุดเดิม คือ เราได้เเต่มอง เเละรับรู้เรื่องราวของเขา
อยู่ฝ่ายเดียว โดยที่เขาไม่รู้จักเรา อาจเเค่สถาณะพัฒนาขึ้นมาหน่อย ก็ตรงได้เป็นเพิ่ลในเฟส ตั้งเเต่ได้เฟสเขามาเราก็เเอบส่องตลอด ได้รู้ว่าเขามีเเฟนใหม่ อีกคนเเล้ว ตอนที่รู้ใจก็เเปลบๆๆเหมือนเดิม เเต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้เเค่นอยอยู่ คนเดียว จากวันนั้นถึงวันนี้ เราอยู่ปี 4 เเล้ว มันเหมือนความรู้สึกเเอบรักเขา มันยังฝังอยู่ในใจตลอด เราก็เลย ตัดสินใจทักเขาไป เเต่เเค่เราทักเขาไปประโยคเดียว ว่า " หวัดดี ??? ใช่ป่ะ เรา ??? น๊ะ เคยเรียน ม. ต้นที่เดียวกัน พอจะคุ้นไหม๊" ???? เราส่งข้อความนี้ไปเป็นข้อความเเรกในรอบ 8 ปี ที่เเอบรัก ยอมรับว่าอาจเป็นเเค่คำถามเเรกที่ดูโง่มาก เเต่เราก็คิดไม่ออกจิงๆว่าจะทักไปว่าอะไรดี
เเต่ สุดท้ายเขาก็เเค่อ่านข้อความเรา เเล้วไม่ตอบกลับ ตอนนั้นในใจมันเเฟ๊บหมือนบอลลูนที่ถูกปล่อมลม มันเป็นความรู้สึกจุกๆที่หัวใจ ความรู้สึกที่เราเจอมาตลอด ตั้งเเต่วันนั้นมาเราก็เลือกที่จะไม่ทำอะไรอีกเลย นอกจากเก็บเขาไว้ในใจเเบบนี้ เหมือนอย่างเดิม เรากล้าที่จะบอกใครๆว่าคนที่เราเเอบรักคือคนนี้ ไม่ว่าจะเป็นเพิ่ลเก่าหรือเพิ่ลใหม่ ทุกคนต่างรู้ว่าใครที่อยู่ในใจเรา ก็มีเเต่เขาคนเดียวที่ไม่รู้!!! เรื่องที่เราเล่ามาทั้งหมดมันอาจดูน้ำเน่า หรือ ขัดเเย้งในความรู้สึกของใคร เเต่ทุกอย่างที่ผ่านมา จากวันเเรกที่ชอบ จนถึงวันนี้ เราก็คงจะไม่มีวันที่จะได้พูดไป เพราะเวลาของเราไม่เคยมาพบกัน ไม่มีโอกาสเเม้จะพูดคุยทำความรู้จัก บางทีเเอบโกรธโชคชะตาที่ไม่ทำให้เราได้มีโอกาสพูดคุยทำความรู้จักกัน!!!! คงจะจิงอย่างที่เขาว่าความรักมันไม่มีเหตุผล ไม่มีทฤษฏี ที่มีก็เเค่ความรู้สึงของหัวใจ เราสมัครเว็บพันทิพ ก็เพื่อจะระบายความรู้สึกนี้!!! ที่มันเก็บอยู่ในใจมานาน **** ตลอดเวลาที่ผ่านมา เราได้รู้จักคนหลายคน ทั้งคนที่มาจีบ เเละ คนที่เป็นเพิ่ล เเต่ก็ไม่เคยมีใคร มาเเทนที่เขาคนนั่นได้ อาจจะฟังดูเลี่ยน เเต่เราก็ไม่เคยคบใคร เลย เพราะเรารู้สึกว่าถ้ายังไม่มีคนที่สามารถ ลบคนที่ติดอยู่ในใจเรามาตลอดเวลา 8 ปี ออกไปได้ เราก็จะไม่คบใครเพื่อค่าเวลา