เรื่องราวของเรามีอยู่ว่า. เรากับเขาเปนตำรวจด้วยกันทั้งคู่ เรียนอยุ่ใน รร ตำรวจมาด้วยกัน ก่อนหน้าที่จะมาเจอกับเค้าคนนี้ ฉันก้เคยเจ็บกับความรักมาแล้วนะ ฉันเคยมีแฟนซึ่งก้เปนนักเรียนตำรวจเหมือนกับเขาและฉัน แต่แฟนเก่าฉันไม่ได้รักฉันเท่ากับคนคนนี้ไม่เคยแม้แต่จะบอกรักเราด้วยซ้ำ เราเจ็บหนักจากประสบอุบัติเหตุจากโดดร่มแฟนเก่าเรายังไม่แยแสเราด้วยซ้ำ เราช่วยแฟนเก่าเราทำธุรกิจเพราะบ้านเค้าก้ไม่ค่อยมีอ่ะ ลงทุนให้คิดสูตรอาหารให้เค้าเปิดร้าน แต่เวลาเค้าพูดบอกกับเพื่อนๆเค้าบอกว่าเค้าทำคนเดียวไม่มีแม้แต่ชื่อเราในนั้นด้วยซ้ำ เวลาเรารักใครเราเปิดเผยหมด รหัสเฟสไรเราให้หมดพาไปเจอคุนพ่อคุนแม่เสมอๆ แต่กับแฟนเก่าเราเราไม่เคยขอนะรหัสไร แต่ขอแค่ดูบ้างเช็คบ้างตามประสาผู้หญิงแต่เค้าก้ตวาดเราต่อหน้าพ่อแม่เราด้วยซ้ำ จนเรามีโอกาสมาฝึกงานกับแฟนคนปัจจุบันนี้. เค้าดีกับเราทุกอย่างเราเหมือนเจอทุกสิ่งทุกอย่างที่หามานาน เราฝึกงานกับเค้าแค่หนึ่งเดือน เริ่มต้นจากคำว่าเพื่อน ใช้คำพูดๆกูๆมาด้วยซ้ำ แกล้งกันไปมา แต่ไม่รู้อะไร ทำให้ฉันรู้สึกว่าสนิทใจกับคนนี้เหมือนเรารู้จักกันมานานแสนนาน เหมือนเค้าเปนสิ่งที่ขาดหายในชีวิตเราเวลาเราแกล้งกันคนอื่นก้ยังสัมผัสได้ว่าเราสองคนมีอะไรบางอย่างที่ทำให้ดูเหมือนคนรักกันมากกว่าเพื่อน ทั้งที่สถานะตอนนั้นไม่ได้มีอะไรไปมากกว่าเพื่อนเลยแตฉันยอมรับว่าฉันหวั่นไหวกับเขาไม่รู้ว่าทำไม ทั้งที่ผู้คนฉันพบเจอมาก้มากมายแต่ไม่มีใครเรยที่ทำฉันรู้สึกแบบนี้ ฉันรุสึกหดหู่มากที่จะต้องเลิกฝึกงานและอยากจะบอกกับเขาเหลือเกินว่าเรารักเขาแต่กลัวว่าเขาไม่คิดแบบเรา จนฝึกงานเสส เรื่องที่ไม่คาดฝันก้เกิดขึ้น เจาทักเรามาบอกว่าเราเลิกคุยกันเถอะ เดี๋ยวมันจะเกินคำว่าเพื่อน ฉันเลยตัดสินใจบอกความรุสึกที่แท้จองกับเขาไป จนได้รู้ว่าเราสองคนรู้สึกเหมือนกันไม่รู้มันเกิดขึ้นได้ไงตอนไหนและมันเร็วมาก เราบอกรักกันในวันนั้นแระเปลี่ยนสรรพนาม มาเปน เค้า กับตัวเอง เรากับเค้าแอบจูงมือกันเดินกลับกองร้อยทุกวัน เพราะใน รร มีกฎและโทษมากมาย แต่เราก็แอบๆนะ เราบอกรักกันทุกวันเปนช่วงที่ฉันมีความสุขมากเขาบอกกับฉันว่าเค้าเกลียดระบบตำรวจไม่อยากมีแฟนเปนตำรวจกลัวเรื่องอนาคตของครอบครัวเราแต่เขาก้ไม่อะไร แต่แล้วเมื่อเพื่อนๆนักเรียนในรุ่นด้วยกันเริ่มรู้ว่าเราคบกันก้เริ่มเกิดเสียงวิพากวิจารเพราะเราเพิ่งเลิกกับอีกคนซึ่งเปนเพื่อนในรุ่นเหมือนกันมาได้ไม่นานพอ แน่นอนว่าเพื่อนก้ต้องเข้าข้างเพื่อน พวกกลุ่มผุ้ชายก้พยายามยุยงบอกว่า มันเลิกกะเพื่อนได้มันก้เลิกกับได้ จนเขาเริ่มไม่มั่นใจในตัวเราแล้วเกิดความกลัวว่าเราจะไปหลอกให้เขารักบ้างกลัวเราบอกเลิกเขาบ้างในสักวันแต่ในขณะเดียวกันเขาก้ยังบอกว่ารักเราเสมอนะ จนหนักเข้าเขาคงทนคำนินทาว่าร้ายไม่ไหวไม่รุอันไหนจิงเท็จไม่รุจะเชื่อเพื่อนฟรือเชื่อแฟนดีประกอบกับเค้าเองมีอคติในอาชีพของฉันด้วยอีกทั้งยังไม่เชื่อในหัวใจของฉันว่าฉันรักเขาจิงๆฉันตั้งใจจะรักเขาเปนคนสุดท้ายแต่ฉันเข้าใจความรุสึกเขานะว่าเขารักเราแต่คงลำบากใจเขาตัดสินใจบอกเลิกฉันแต่ฉันรักเขานี่นาฉันก้ตามไปตามไปเพื่อบอกรักเขาเพื่อแสดงความจิงใจที่ฉันมี ความวัวยังไม่ทันหายความควายเข้าแทรก เขาเปนคนมีโลกส่วนตัวสูงไม่ไว้ใจใครง่ายๆใครที่เขาเชื่อก้จะปักใจเชื่อ ฉันต้องรับมือกับอีกหนึ่งปันหา คือเขาไปฟังพ่อกับแม่มาว่าตำรวจด้วยกันจะมีเวลาหรอยิ่งเขารักครอบครัวด้วยสิถ้าไม่มีเวลาทั้งคู่ครอบครัวจะเปนไงเค้าเริ่มคิดหนักเพราะเขาเองก้มีอคติกับอาชีพนี้ทั้งระบบเจ้าขุนมูลนายชีวิตอันแสนลำบากทำงานหนักเงินน้อยเวลาน้อยขนาดเปนนักเรียนยังฝึกเหน็ดเหนื่อยจนสายตัวเเทบขขาทุกวันแค่ตัวเขาเองก้แย่แร้วยังต้องมาทนเหนฉันลำบากอีกลำบากอีกเค้าบอกเค้าเาเหนื่อย แล้วเค้าก้ยังคงบอกเลิกฉันครั้งแร้สครั้งเล่าแต่ทำไมทุกครั้งพอฉันถามเขาว่าสรุปแล้วรักเราไหม เขาก้ตอบทุกครั้งว่ารักรักมากแต่เขาทรมานเมื่อเขาต้องทนเหนเราเจอครุฝึกไร้สาระเหนเราเหนื่อยเหนเพื่อนด่าฉันไม่ไหวแต่ด้วยกฎระเบียบเค้าไม่สามารถดูแลเราเหมือนตอนอยุ่ข้างนอกได้อย่างเขาคิดว่าถ้าเราเปนตำรวจทั้งคู่เค้าเปนห่วงอนาคตครอบครัวเรา เราคิดทันทีว่ามันคือข้ออ้างที่จะบอกเลิกแน่นอนฉันเรยคิดจะไปจิงๆหายไปไม่ให้เขาเหนหน้าแต่แร้ววันนั้นเองวันที่ฉันหายไปแระร้องไห้หนักมากเราบังเอินมาเจอกันตรงที่เรามักมาเจอกัน เขาเหนฉันตาบวมฉันกไม่พุดอะไรน้ำตาฉันไหลออกมาเองเค้าก้น้ำตาคลอแร้วดึงแขนฉันไว่แร้วบอกกับฉันว่ารักฉันมากมายจิงๆแต่เค้าทรมานที่คนรักเขาต้องมาทำอะไรที่ผุ้หญิงไม่ควรทำเหนื่อยฟังเพื่อนด่าตัวเองอีกอย่างตัวเองไงก้ทิ้งเค้าเหมือนที่ทิ้งเพื่อนเค้าไงเค้าไม่รุจะทำไงจิงเพราะเค้ากลัวอนาคตของเราเค้าลำบากใจที่เหนตัวเองอยึ่ในสังคมแย่ๆมีแต่เสี่ยงอันตรายนายบ้าเหล้าบ้าผุ้หญิงก้เยอะมันคือโลกที่ตัวเองหนีไปไม่ได้ ถ้านายสั่งทำนุ่นนี่นั่นนอกเวลางานเช่นไปเลี้ยงเหล้าดึกๆเงี้ยแร้วเรานัดกันไว้แร้วถ้าเรามีครอบครัวใครจะดูแลเค้าโดนพ่อแม่บังคับมาเปนคนเดียวก้พอแล้วไม่อยากเหนคนรักเปนแบบนี้จะบังคะบตัวเองลาออกก้ไม่ได้ ถ้าตัวเองไม่ลาออกชีวิตเค้าจะอยุ่ไงเค้าอยากหนีทุกปันหาซะ ได้ฟังงั้นแล้วฉันก้รุ้เรยว่าเขาจริงจังกับอนาคตของเราแต่เขาไม่มั่นใจในอนาคตกลัวเราจะเปนคนไม่ดีกลัวเราเจอนายไม่ดีเขามองโลกในแง่ร้ายมากเกินไปจิงๆในชีวิตทำงานชีวิตเราแล้วไม่มีระบบลงโทษเหมือนใน รร สักหน่อย คือในวงการตำรวจเขาถือเอาระบบอาวุโสเปนหลักรุ่นพี่สั่งลูกพี่แกล้งยัดเหล้าทั้งที่เราเปน ผญ เราก้ต้องทำเพราะเรากลัวโทษแต่ไม่ได้หมายความว่าเราอยุ่ในสังคมแบบนี้เราจะต้องเปนคนเปนแบนั้น จบไปไม่มีกฎหมายว่าไม่เชื่อฟังรุ่นพี่แร้วต้องติดคุกนี่นา ฉันอธิบายกับเขาหลายครั้งจนในวันหนึ่ง)ฉันอยากหนีความรักในทางของฉันบ้าง คิดอยากบวชด้วยซ้ำแต่ประชดไปว่สจะไปตายอย่ามายุ่ง คือลึกๆก้อยากตายอ่ะเพราะใกล้จะตรอมใใจแร้ว แต่คืดได้ว่าบาปมากอีกอย่างชาติหน้าคงไม่ได้เกิดเปนคนละ คงไม่รักกับเค้าอีกเปนแน่หนะสิ ฉันรักเขามากขนาดนั้นจิงๆ เค้าออกตามหาฉันไทั่ว เจอฉันทำแบบนี้เขาก้ร้องไห้บอกว่าตัวเขาเลวทำให้คนที่เขารักเจบปวด แต่เค้าทำใจไม่ได้ที่เหนฉันลำบากแแบบนี้ ฉันสันยากับเขาว่าถ้ามาขอจะลาออกทันทีเขาก้สันยาด้วย บอกกับฉันว่าห้ามผิดสันยานะ หลังจากวันนั้นเปนวันปิดเทอมเราไม่เคยบอกเลิกกันอีกเลยรักกันดูแลกันทุกวันเหมือนความฝันต่างคนต่างไม่อย่างกันเลยตัวติดกันเหมือนปลาท่องโก๋ ฉันคิดว่าความเสียใจฉันจะจบลงแต่แร้วเมื่อ รร เปิด เขาก้เปนอะไรขึ้นมาอีกไม่รุ บอกว่าตอนอยุ่ใน รร เราทำเหมือนไม่มีตัวตนได้ไหม ไม่ต้องเจอไม่ต้องคุยหรือโทรหาเค้าอยากอยุ่คนเดียว เค้าไม่ชอบเราตอนอยุ่ใน รร เค้ไม่อยากรับรุ้ว่าเราลำบากไม่อยากฟุ้งซ่านทั้งเราสองคนควรเปนกำลังให้กันไม่ใช่หรอ เค้าไม่เข้าว่าห่วงจนไม่อยากห่วงมันมีด้วย?? ต้องหายไปเลยหรอมาขอให้เราเข้าใจเค้าที่เปนแบบนี้จะเปนเหมือนเดิมค่อยคุยกันตอนได้ออกจาก รร ไป คือเรางงว่าแร้วเราจะอยุ่ไง คนเปนแฟนกันก้ต้องอยากคุยอยากเจอสิ อยากรุ้ว่าอีกฝ่ายเปนไงบ้าง แต่เค้าบอกว่าไม่อยากรับอะไรเรยตอนอยุ่ รร ต้องทำขนาดนั้นเรยหรอ?? เสียใจมากร้องไห้จนไม่สบายไปฉีดยามาแร้ว กลับมาก้ยังเสียใจอยุ่ เราอาการแย่มากกมีแต่คำถามว่า ทำไมๆๆ?
คุณคิดว่า ห่วงจนไม่อยากห่วง มีจิงไหม? ช่วยเราด้วย เราทรมาน