บทความชิ้นนี้เป็นงานเขียนร่วมกันระหว่างเราสองคน
เขาเป็นคนเรียบเรียงถ้อยคำ
ส่วนฉันเป็นคนบอกเล่าเรื่องราวและความรู้สึกจากความทรงจำ
.
.
.
ไออุ่นในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า สัมผัสเรือนร่างของฉันไปทั้งตัว
ในวินาทีที่ฉันถอดชิ้นสุดท้ายออก
ไม่มีเสื้อผ้า
ไม่มีอะไรคั่นกลาง
ไออุ่นกับหัวใจที่เต้นแรง
ฉันคิดมาตลอดว่าความเปลือยต้องมีความเย้ายวนบางอย่าง
แต่ในโรงอาบน้ำแบบนี้ มันกลับธรรมดา
และนั่นแหละ ทำให้ยิ่งประหม่า
เพราะทุกคนดูจะสบายกับร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองเหลือเกิน ยกเว้นตัวฉัน
ทริปนี้ฉันเดินทางไปจิมจิลบังสองแห่งที่มีบุคลิกต่างกันสุดขั้ว
ครั้งแรกที่ Haemian Green Tea Sea Water Sauna, เชจู 해미안녹차해수사우나
และอีกครั้งที่ Spa Land Centum City, ปูซาน 센텀 스파랜드온천,스파
ที่หนึ่ง... ฉันจดจ่ออยู่กับการปกปิด ส่วนอีกที่หนึ่ง... ฉันปล่อยให้ร่างกายได้ทำหน้าที่ของมัน
เชจู — ความเปลือยไม่ใช่เรื่องธรรมดา
วันนั้นที่เชจู อากาศหนาวจัด
ฉันอยากได้น้ำร้อนและความอุ่นมาสัมผัสตัวบ้าง
แต่พอมายืนอยู่หน้าโรงอาบน้ำจริง ๆ กลับรู้สึกไม่พร้อม
ฉันรู้ดีว่าโรงอาบน้ำที่นี่ไม่ได้หมายถึงแค่ได้แช่น้ำ
แต่มันหมายถึงการต้องถอดเสื้อผ้าออกจริง ๆ
พอเข้าไปข้างใน ทุกอย่างก็ทำให้เริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนแปลกหน้า
ภาษาไม่คุ้น
กติกาไม่คุ้น
แต่ความอึดอัดจริงๆ เริ่มตอนเข้าไปถึงห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า
มีผู้หญิงหลายคนอยู่ในสภาพเปลือยเปล่า แบบที่ฉันยังไม่พร้อม
บางคนยืนเป่าผม
บางคนยืนตั้งวงคุยกันออกรส
บางคนเปิดล็อกเกอร์ หยิบของ
ทาครีมบำรุงผิวที่ลำตัวและแขน ขา
ทุกอย่างดูธรรมดามาก
และนั่นแหละที่ทำให้ฉันยิ่งประหม่า
ไม่มีใครอาย ไม่หลบ
ไม่ต้องระวัง
ทุกคน……สบายและผ่อนคลาย
ฉันเดินไปที่ล็อกเกอร์ของตัวเองช้า ๆ
เปิดตู้
วางของ
ถอดเสื้อกันหนาว
พับ
จัด
ถ่วงเวลาอยู่อย่างนั้น
ฉันถอดทีละชั้น
ช้ากว่าปกติ
เหมือนยิ่งเหลือน้อยชิ้นลงเท่าไร ก็ยิ่งไม่อยากรีบ
พอเหลือชิ้นสุดท้าย ฉันหยุด
มองคนรอบ ๆ อีกครั้ง
ถึงไม่มีใครสนใจ
แต่ในหัวฉันกลับไม่เงียบตามภาพตรงหน้า
ฉันสูดหายใจเข้าเบา ๆ
แล้วถอดชิ้นสุดท้ายนั้นออก
อากาศอุ่นๆ รอบๆ ห้อง สัมผัสเรือนร่างของฉันไปทั้งตัว
ร่างกายฉันเกร็งขึ้นมาทันที
ส่วนสายตาไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน
มือฉันคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กขึ้นมาปกปิด
ทั้งที่ช่วยอะไรไม่ได้มาก
แต่วินาทีนั้น แค่มีอะไรบางอย่างแนบไว้ ก็ยังดีกว่าการปล่อยให้โล่งเกินไป
แต่พอเงยหน้าขึ้น
บางคนถือผ้าไว้เฉย ๆ
บางคนพาดบ่า
บางคนไม่ถือด้วยซ้ำ
อึดอัดแบบบอกไม่ถูก
เหมือนยิ่งเห็นคนอื่นสบาย ยิ่งไม่รู้จะวางตัวยังไง
ฉันเดินไปยังโซนอาบน้ำช้า ๆ
พื้นกระเบื้องมีรอยแตก เปียกและอุ่น
ไอน้ำลอยหนา กลิ่นอับจากบ่อไม้โอ้ค
แต่ความคลุมเครือทำให้ทุกอย่างดูพร่าเบาลง
ฉันนั่งลงที่มุมด้านในสุด
ปล่อยให้น้ำอุ่นไหลผ่านหัว ไหล่ หลัง
เสียงน้ำไหลออกจากตัวและลงสู่พื้นกระเบื้อง
ความร้อนค่อย ๆ ซึมลงมาบนผิวที่โดนไอเย็นมาทั้งวัน
ร่างกายเริ่มผ่อนคลาย
แต่ใจไม่ยอมผ่อนตาม
ฉันยังกังวล คนอื่นคงจ้องมองร่างกายของฉันอยู่
หลังจากนั้นฉันเดินลงบ่อน้ำร้อน
ตอนเท้าแตะน้ำ ฉันสะดุ้งเล็กน้อย
น้ำร้อนมาก
ร้อนเหมือนถูกสะกิดเร้า
ฉันค่อย ๆ หย่อนตัวลงไป
ไอร้อนก็ค่อยๆ โอบสัมผัสร่างกายช้า ๆ
แผ่วเบา จากต้นขา แผ่นหลัง จนถึงไหล่และต้นคอ
ฉันนั่งอยู่เงียบ ๆ
ผิวเริ่มแดงเรื่อ
ลมหายใจเข้าออกยาวขึ้น แรงขึ้น
แต่ภายใต้น้ำร้อน เหมือนมีแรงกดเบา ๆ
ความอึดอัดจากสายตาคนรอบข้าง และบางอย่างที่ทำให้ฉันต้องหยุด
ฉันค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินออกไปยังบ่อด้านนอก
หวังว่าอากาศบริสุทธิ์ กับทะเลจะทำให้ผ่อนคลายได้บ้าง
ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ลมทะเลก็พัดเข้ามาปะทะลำตัว
ฉันสะดุ้งโดยไม่ทันตั้งใจ
ความรู้สึกนั้นชัดมาก
รับรู้ถึงความเย็นจากลมทะเล
เส้นผมที่ยังเปียกเบา ๆ ติดต้นคอ
ไอน้ำลอยขึ้นจากผิวน้ำช้า ๆ ท่ามกลางอากาศสีเทาของบ่ายฤดูหนาว
ในบ่อนั้นมีผู้หญิงเกาหลีสูงวัยหลายคน
พวกเธอดูคุ้นเคย
เหมือนบ่อนี้เป็นที่ชื่นชอบ
และพวกเธอเป็นส่วนหนึ่งของสถานที่นี้มานานแล้ว
ส่วนฉันยืนอยู่ตรงขอบบ่อ
ทุกอย่างชัดเจนเกินไป
ชัดว่าเป็นคนแปลกหน้า
ชัดว่ามีสายตาหลายคู่จับอยู่ที่ตัวฉัน
และชัดว่าไม่มีอะไรปิดบังร่างกาย
วินาทีนั้นฉันทั้งเขิน ทั้งหนาว
เหมือนตัวฉันถูกเปิดเผยมากเกินไป
เหมือนถูกจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว
ฉันเดินถอยเข้ามา
และกลับเข้าห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที
[CR] ♨️ จิมจิลบัง เปลือยเปล่าในไออุ่นที่เกาหลี 🤍
ไม่มีเสื้อผ้า
ไม่มีอะไรคั่นกลาง
ไออุ่นกับหัวใจที่เต้นแรง
แต่ในโรงอาบน้ำแบบนี้ มันกลับธรรมดา
เพราะทุกคนดูจะสบายกับร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองเหลือเกิน ยกเว้นตัวฉัน
ฉันอยากได้น้ำร้อนและความอุ่นมาสัมผัสตัวบ้าง
แต่มันหมายถึงการต้องถอดเสื้อผ้าออกจริง ๆ
บางคนยืนตั้งวงคุยกันออกรส
บางคนเปิดล็อกเกอร์ หยิบของ
ทุกอย่างดูธรรมดามาก
ไม่ต้องระวัง
วางของ
ถอดเสื้อกันหนาว
พับ
จัด
ถ่วงเวลาอยู่อย่างนั้น
ช้ากว่าปกติ
แล้วถอดชิ้นสุดท้ายนั้นออก
ร่างกายฉันเกร็งขึ้นมาทันที
ส่วนสายตาไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน
ทั้งที่ช่วยอะไรไม่ได้มาก
แต่วินาทีนั้น แค่มีอะไรบางอย่างแนบไว้ ก็ยังดีกว่าการปล่อยให้โล่งเกินไป
บางคนพาดบ่า
บางคนไม่ถือด้วยซ้ำ
เหมือนยิ่งเห็นคนอื่นสบาย ยิ่งไม่รู้จะวางตัวยังไง
พื้นกระเบื้องมีรอยแตก เปียกและอุ่น
ไอน้ำลอยหนา กลิ่นอับจากบ่อไม้โอ้ค
แต่ความคลุมเครือทำให้ทุกอย่างดูพร่าเบาลง
ปล่อยให้น้ำอุ่นไหลผ่านหัว ไหล่ หลัง
แต่ใจไม่ยอมผ่อนตาม
ฉันนั่งอยู่เงียบ ๆ
ผิวเริ่มแดงเรื่อ
ลมหายใจเข้าออกยาวขึ้น แรงขึ้น
ฉันสะดุ้งโดยไม่ทันตั้งใจ
รับรู้ถึงความเย็นจากลมทะเล
เส้นผมที่ยังเปียกเบา ๆ ติดต้นคอ
พวกเธอดูคุ้นเคย
เหมือนบ่อนี้เป็นที่ชื่นชอบ
ชัดว่ามีสายตาหลายคู่จับอยู่ที่ตัวฉัน
และชัดว่าไม่มีอะไรปิดบังร่างกาย
เหมือนตัวฉันถูกเปิดเผยมากเกินไป
CR - Consumer Review : กระทู้รีวิวนี้เป็นกระทู้ CR โดยที่เจ้าของกระทู้