10 ปีที่คบกันมา ผ่านอะไรกันมามากมาย ทั้งสุข ทุกข์ เศร้า เสียใจ ผิดหวัง แม้แต่เรื่องที่หนักที่สุดคือ ลูกคนที่สองของเราเกิดมาพิการหูหนวกเราก็ฝ่าฟันกันมาได้จนกระทั่งลูกได้ผ่าตัดใส่ประสาทหูเทียม ซึ่งค่าใช้จ่ายที่สูงเฉียดล้าน
คนอย่างเราคงไม่มีสิทธิ์คิดหวัง แต่ด้วยบุญวาสนา ลูกได้เป็นคนไข้ในพระอุปถัมป์ และลูกพึ่งผ่าตัดได้ไม่ถึงเดือนยังไม่ได้ยินและพูดได้ด้วยซ้ำ แต่วันเวลาที่ผ่านมา ฉันอาจทำหน้าที่เมียได้ไม่เต็มที่ ด้วยหน้าที่ที่ของความเป็นแม่ที่ต้องทำเพื่อลูกทุกอย่าง
หน้าที่ของความเป็นลูกที่ต้องดูแลพ่อและแม่ น้องสาว เหนื่อยจากการทำงานอย่างหนักเพียงเพราะจะได้หยุดงานพาลูกไปโรงพยาบาลทุกเดือน เดือนละหลายครั้ง ฉันไม่ใช่คนดีอะไรมาก ขี้หงุดหงิด ขี้วีน
ที่ผ่านมาฉันคิดว่าเป็นธรรมดาของผู้หญิง และยิ่งเป็นเมียและแม่ของลูกก็ควรได้รับความใส่ใจจากสามีบ้าง
แต่ไม่เลยฉันได้รับเมื่อร้องขอเท่านั้น ฉันไม่เคยเช็คไม่เคยตาม เพราะคิดว่าว่าไว้ใจ ตอนนี้โฟกัสเรื่องลูกและงานเท่านั้น วันนึง สามีมาบอกว่าเราตัดสินใจละ ต่อจากนี้ไม่ต้องมายุ่งกันอีก เหตุเกิดในวันที่ฉันรู้สึกระแวงขึ้นมา มือถือเริ่มติดตัวตลอดตั้งรหัสผ่าน เปลี่ยนรหัสเฟส ออกนอกบ้านบ่อยๆ ธรรมดาที่เมียคนนึงก็ต้องถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมเป็นแบบนี้
ในวันที่ฉันขอดูมือถือ ก็คือวันที่เค้าบอกเลิกฉัน ตอนนั้นคำตอบเดียวคือ พอละเค้าหมดใจ ที่ผ่านมาทนมาตลอด ทั้งๆที่ เราไม่ได้ทะเลาะอะไรกันมากมาย ยังคงพาลูกไปเที่ยว วาเรนไทน์ที่ผ่านมาก็ยังมีของขวัญให้กัน แต่นั้นฉันก็ไม่รู้ว่าทำไปเพราะรักหรือหน้าที่ สุดท้ายฉันก็พบว่าเค้าคุยกับใครสักคนนึงจริงๆ
และวันนี้ก็มาถึงวันที่แม่ของฝ่ายชายเข้ามาช่วยเคลียปัญหาที่สะสมของคนสองคนที่ไม่ค่อยจะพูดกันเวลามีปัญหา คำพูดของเราคือ สำหรับเรา ยอมรับผิดที่ไม่ได้ทำหน้าที่เมียได้เท่าที่ควร เพราะปัจจัยต่างๆ ต้องบอกอย่างนี้ว่า การที่มารับรู้ว่าลูกพิการตอน 8 เดือน มันคงไม่ง่ายที่จะรับสภาพ ฉันดิ้นรนทุกอย่างเพื่อให้ลูกได้ยินจนมาวันนึงที่มันกำลังจะดีขึ้น เค้ากลับเลือกคนอื่นไปแล้ว
และ ณ วันนี้ เค้าพูดกะแม่เค้าเพียงว่า ที่ผ่านมาทนมาตลอด และสำหรับเรื่องคนอื่นที่คิดว่ามีนั้น เค้ายืนยันว่าคุยในวันที่เราจบกันแล้ว คำว่าจบของเค้าคือวันที่เค้าบอกเลิกฉัน และฉันก็คิดว่าในเมื่อเรายังไม่ได้หย่ากัน นั้นคือเรายังคงสถานะ สามีภรรยา แม่พูดว่าคนสองคนกว่าจะมาถึงวันนี้มันมีอะไรมากนักนะ ลูกๆที่ยังเล็กคนโต 5 ขวบ คนเล็ก จะ 2 ขวบ เค้าคงไม่สามารถยอมรับได้ว่าตอนนี้พ่อแม่จะต้องแยกกันอยู่ เราสองคนไม่ชอบอะไรกันก็ควรปรับกัน ฉันบอกว่าฉันยินดีปรับเพราะที่ผ่านมายอมรับว่าก็ไม่ได้เป็นเมียที่ดีมาก
แต่สำหรับเค้า เค้าบอกว่าไม่สนใจไรทั้งนั้นอยู่ไม่มีความสุข ลูกก็แค่ดูแลกันไป ดิฉันถามว่าถ้าการแยกทางกันไปแล้ว คำว่าลูกก็ดูแลกันไปมันจะเป็นไปได้จริงๆหรือ สำหรับคู่ของดิฉันนับว่าวันนี้ยังไม่มีอะไรสักอย่างเลย รถก็ชื่อแม่แต่ก็ต้องช่วยกันผ่อนเกือบหมื่นต่อเดือน บ้านก็ไม่มีอาศัยอยู่กับแม่ เงินเดือนเค้าก็ไม่ได้มากพอที่จะดูแลคนทั้งครอบครัว ฉันจะเรียกร้องอะไรจากเค้าได้หรอ
ในวันนี้เค้ากลับเอาใจออกห่างลูกแต่ก่อนเคยอยู่บ้านเสาร์ อาทิตย์ไม่ไปไหนเพราะต้องเก็บเงินไว้ให้ลูก แต่ตอนนี้ออกตลอด เมื่อออกไปค่าใช้จ่ายก็เกิดขึ้น ลูกที่พึ่งผ่าตัดมาต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก แล้วฉันควรทำอย่างไรต่อไป ทน หรือไป ทั้งๆที่เจ็บปวดเวลาเห็นเค้าออกไปคุยโทรศัพท์นานๆ ออกไปข้างนอกบ่อยๆ
แต่เมื่อหันมาหาลูกบอกกับแม่ว่า รักพ่อกับแม่นะคะ ส่วนอีกคนยังแม้แต่จะได้ยินเสียงพ่อตัวเอง สำหรับเค้าที่บอกว่าลูกก็ดูแลกันไปคือ ทุกวันนี้ถ้าการให้ลูกอยู่ในบ้าน อาบน้ำให้หาข้าวให้กิน ให้ลูกนั่งเล่นไอแพด และขับรถพาลูกไปโรงพยาบาล นั้นคือหน้าที่ของคำว่าพ่อ ฉันคิดว่ามันคงไม่ใช่ทั้งหมด (จะมาอธิบายให้กระจ่างอีกว่า ที่ผ่านมาครอบครัวของเราที่มากกว่ามรสุมมันคืออะไร)
เกิ้นก่อนว่า ก่อนหน้าที่จะมาเป็นถึงทุกวันนี้ดิฉันต้องผ่านมามากยิ่งกว่าละครน้ำเน่าเสียอีกตอนนี้ขอแค่กำลังใจ ชาว pantip ทุกท่านว่า ฉันควรทนหรือไป เจ็บอย่างบอกไม่ถูก TT
จะทำอย่างไรถ้าสามีขอเลิก เพียงบอกว่าหมดใจ แต่ความจริงเค้ากำลังมีคนอื่น
คนอย่างเราคงไม่มีสิทธิ์คิดหวัง แต่ด้วยบุญวาสนา ลูกได้เป็นคนไข้ในพระอุปถัมป์ และลูกพึ่งผ่าตัดได้ไม่ถึงเดือนยังไม่ได้ยินและพูดได้ด้วยซ้ำ แต่วันเวลาที่ผ่านมา ฉันอาจทำหน้าที่เมียได้ไม่เต็มที่ ด้วยหน้าที่ที่ของความเป็นแม่ที่ต้องทำเพื่อลูกทุกอย่าง
หน้าที่ของความเป็นลูกที่ต้องดูแลพ่อและแม่ น้องสาว เหนื่อยจากการทำงานอย่างหนักเพียงเพราะจะได้หยุดงานพาลูกไปโรงพยาบาลทุกเดือน เดือนละหลายครั้ง ฉันไม่ใช่คนดีอะไรมาก ขี้หงุดหงิด ขี้วีน
ที่ผ่านมาฉันคิดว่าเป็นธรรมดาของผู้หญิง และยิ่งเป็นเมียและแม่ของลูกก็ควรได้รับความใส่ใจจากสามีบ้าง
แต่ไม่เลยฉันได้รับเมื่อร้องขอเท่านั้น ฉันไม่เคยเช็คไม่เคยตาม เพราะคิดว่าว่าไว้ใจ ตอนนี้โฟกัสเรื่องลูกและงานเท่านั้น วันนึง สามีมาบอกว่าเราตัดสินใจละ ต่อจากนี้ไม่ต้องมายุ่งกันอีก เหตุเกิดในวันที่ฉันรู้สึกระแวงขึ้นมา มือถือเริ่มติดตัวตลอดตั้งรหัสผ่าน เปลี่ยนรหัสเฟส ออกนอกบ้านบ่อยๆ ธรรมดาที่เมียคนนึงก็ต้องถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นทำไมเป็นแบบนี้
ในวันที่ฉันขอดูมือถือ ก็คือวันที่เค้าบอกเลิกฉัน ตอนนั้นคำตอบเดียวคือ พอละเค้าหมดใจ ที่ผ่านมาทนมาตลอด ทั้งๆที่ เราไม่ได้ทะเลาะอะไรกันมากมาย ยังคงพาลูกไปเที่ยว วาเรนไทน์ที่ผ่านมาก็ยังมีของขวัญให้กัน แต่นั้นฉันก็ไม่รู้ว่าทำไปเพราะรักหรือหน้าที่ สุดท้ายฉันก็พบว่าเค้าคุยกับใครสักคนนึงจริงๆ
และวันนี้ก็มาถึงวันที่แม่ของฝ่ายชายเข้ามาช่วยเคลียปัญหาที่สะสมของคนสองคนที่ไม่ค่อยจะพูดกันเวลามีปัญหา คำพูดของเราคือ สำหรับเรา ยอมรับผิดที่ไม่ได้ทำหน้าที่เมียได้เท่าที่ควร เพราะปัจจัยต่างๆ ต้องบอกอย่างนี้ว่า การที่มารับรู้ว่าลูกพิการตอน 8 เดือน มันคงไม่ง่ายที่จะรับสภาพ ฉันดิ้นรนทุกอย่างเพื่อให้ลูกได้ยินจนมาวันนึงที่มันกำลังจะดีขึ้น เค้ากลับเลือกคนอื่นไปแล้ว
และ ณ วันนี้ เค้าพูดกะแม่เค้าเพียงว่า ที่ผ่านมาทนมาตลอด และสำหรับเรื่องคนอื่นที่คิดว่ามีนั้น เค้ายืนยันว่าคุยในวันที่เราจบกันแล้ว คำว่าจบของเค้าคือวันที่เค้าบอกเลิกฉัน และฉันก็คิดว่าในเมื่อเรายังไม่ได้หย่ากัน นั้นคือเรายังคงสถานะ สามีภรรยา แม่พูดว่าคนสองคนกว่าจะมาถึงวันนี้มันมีอะไรมากนักนะ ลูกๆที่ยังเล็กคนโต 5 ขวบ คนเล็ก จะ 2 ขวบ เค้าคงไม่สามารถยอมรับได้ว่าตอนนี้พ่อแม่จะต้องแยกกันอยู่ เราสองคนไม่ชอบอะไรกันก็ควรปรับกัน ฉันบอกว่าฉันยินดีปรับเพราะที่ผ่านมายอมรับว่าก็ไม่ได้เป็นเมียที่ดีมาก
แต่สำหรับเค้า เค้าบอกว่าไม่สนใจไรทั้งนั้นอยู่ไม่มีความสุข ลูกก็แค่ดูแลกันไป ดิฉันถามว่าถ้าการแยกทางกันไปแล้ว คำว่าลูกก็ดูแลกันไปมันจะเป็นไปได้จริงๆหรือ สำหรับคู่ของดิฉันนับว่าวันนี้ยังไม่มีอะไรสักอย่างเลย รถก็ชื่อแม่แต่ก็ต้องช่วยกันผ่อนเกือบหมื่นต่อเดือน บ้านก็ไม่มีอาศัยอยู่กับแม่ เงินเดือนเค้าก็ไม่ได้มากพอที่จะดูแลคนทั้งครอบครัว ฉันจะเรียกร้องอะไรจากเค้าได้หรอ
ในวันนี้เค้ากลับเอาใจออกห่างลูกแต่ก่อนเคยอยู่บ้านเสาร์ อาทิตย์ไม่ไปไหนเพราะต้องเก็บเงินไว้ให้ลูก แต่ตอนนี้ออกตลอด เมื่อออกไปค่าใช้จ่ายก็เกิดขึ้น ลูกที่พึ่งผ่าตัดมาต้องใช้เงินเป็นจำนวนมาก แล้วฉันควรทำอย่างไรต่อไป ทน หรือไป ทั้งๆที่เจ็บปวดเวลาเห็นเค้าออกไปคุยโทรศัพท์นานๆ ออกไปข้างนอกบ่อยๆ
แต่เมื่อหันมาหาลูกบอกกับแม่ว่า รักพ่อกับแม่นะคะ ส่วนอีกคนยังแม้แต่จะได้ยินเสียงพ่อตัวเอง สำหรับเค้าที่บอกว่าลูกก็ดูแลกันไปคือ ทุกวันนี้ถ้าการให้ลูกอยู่ในบ้าน อาบน้ำให้หาข้าวให้กิน ให้ลูกนั่งเล่นไอแพด และขับรถพาลูกไปโรงพยาบาล นั้นคือหน้าที่ของคำว่าพ่อ ฉันคิดว่ามันคงไม่ใช่ทั้งหมด (จะมาอธิบายให้กระจ่างอีกว่า ที่ผ่านมาครอบครัวของเราที่มากกว่ามรสุมมันคืออะไร)
เกิ้นก่อนว่า ก่อนหน้าที่จะมาเป็นถึงทุกวันนี้ดิฉันต้องผ่านมามากยิ่งกว่าละครน้ำเน่าเสียอีกตอนนี้ขอแค่กำลังใจ ชาว pantip ทุกท่านว่า ฉันควรทนหรือไป เจ็บอย่างบอกไม่ถูก TT