ฉากไหนก็ไม่ร้องให้ พอหมู่เคลิ้มจะตายแล้วบอกพม่า แผ่นดินของข้า ข้าไม่ให้เอ็งดอก น้ำตาไหลพรากเลย

เห็นมีคนบ่นเยอะว่า เอื่อย ไม่สนุก แต่เรานี่ สนุกไม่สนุกไม่รู้ล่ะ รู้แต่น้ำตาไหลพรากๆ เกือบทุกฉาก จนอยากจะถามตัวเอง เอ็งเป็นบ้าอะไร๊!!!!!!!!!!!!!

สำหรับเราคือคู่ที่มีความฝันที่จะบวชทดแทนคุณพ่อแม่ ตอนแรกคิดว่าอีกคนจะรอด แต่ก็ไม่ จากที่ร้องไห้อยู่แล้ว อึ้งไปตั้งแต่เห็นชายผ้านุ่งของทหารอังวะพออีกคนไปทั้งที่มือยังจับผ้าเหลืองอยู่ยิ่งน้ำตาไหลพรากไป

บางระจันมีคำพูดดีๆหลายคำมากค่ะ แต่วันนี้สำหรับเรา คือ" แผ่นดินปู่ย่าตายายกู กูไม่ยอมยกให้ดอก" ฮือๆๆ น้ำตาไหลพรากๆเลย

หนึ่งปีก่อนหน้า ยามเหม่า (๐๕.๐๐ - ๐๗.๐๐ น.) หมอกขาวยามเช้าแห่งเหมันตฤดูปกคลุมตรอกสุนัขหลง บดบังความเน่าเฟะของคูน้ำครำและความแตกร้าวของอาคารไม้ผุพัง ให้ดูเลือนรางราวกับภาพฝันที่กำลังจะสลาย เฉินมู่ ใ

แม่ชบาเอ๊ยยยยยย กินขนมฝีมือของแม่ทั้งน้ำตาไหลพรากๆ (เหมือนว่าจะกินเป็นครั้งสุดท้ายจริงๆ) ทำเอาข้าร้องไห้ปากสั่นตามไปด้วย ยังจะมีพ่อทองเอกอีก วันนี้ร้องไห้เกือบทุกฉากเลย ปรบมือให้กับ มาริโอ้ น้องคิมมี่