บุหรี่สำคัญกว่าผู้หญิงคนนึงหรอคะ??

ก่อนหน้านี้เราเคยมาตั้งกระทู้แบบนี้ครั้งนึงแล้ว นานมากแล้วด้วยน่าจะเกินปีด้วยซ้ำ
คิดไม่ตกว่าจะทำไงดี หรือเราควรปล่อยๆไปเลิกคิดซะ
แต่พอได้คุยกันเรื่องนี้ทีไร เราต้องเฟลและเสียความรู้สึกทุกที

ก่อนหน้านี้ประมาณปีนึง เราเคยคุยกับเค้าเรื่องนี้ ไม่ใช่ครั้งแรกที่คุย เรามีปัญหากับแฟนเรื่องนี้ตลอด
แรกๆที่เราเริ่มบ่นเค้าเรื่องนี้ (คือไม่ใช่ว่าไปสูบไกลๆเราแล้วกินลูกอมละค่อยมาหานะคะ ใครดูดบุหรี่จะเข้าใจว่ากลิ่นมันติดไปทั้งปากทั้งเหงือกเลย)
เค้าก็เลยจะเลิกให้เรา โยนบุหรี่ไปให้เพื่อนเลยค่า หักดิบกันไปเลย!! เราก็บอกว่าค่อยๆเลิกก็ได้เข้าใจนะว่ามันคงจะยาก
เค้าก็บอกว่าไม่เป็นไร พอหลังๆก็มีดูดบ้างนิดหน่อย นานๆทีเราก็หยวนๆให้ แต่พอไกลหูไกลตาเรารู้ค่ะว่ายังไงก้ไม่พ้น
แต่เราไม่อยากถามมาก เดี๋ยวก็ทะเลาะกันอีก เบื่อจะทะเลาะ คือช่วงไม่กี่เดือนแรกเรื่องบุหรี่เป็นเรื่องที่บ่นกันมาตลอด
คือทั้งเป็นห่วงเค้าและส่วนตัวเราก็ไม่ชอบมากๆ เหล้านี่รับได้แต่ไม่ใช่กินบ่อยกินหัวทิ่มนะคะ อย่างงั้นไม่ดีแน่

ตัดมาที่ช่วงเดือนพฤษภาคมปีที่แล้ว เราก็ถามเค้าเพราะเราเห็นว่าไม่ทันครึ่งวันล่อไปสามตัวแล้ว ใครจะมองว่าเรื่องเล็กแต่เราว่าไม่
ลองคิดดูว่าหลายๆเดือนที่ไม่เจอกันถ้าเค้าทำแบบนี้ลับหลังเราทุกวัน มันก็เหมือนหลอกเรามาตลอด เห็นละเสียใจนะคะพูดกับเราดิบดีละทำไมทำแบบนี้
เราก็แชทกับเค้าหลังจากที่เรากลับมาบ้านแล้ว คุยตอนนั้นไม่สะดวกจริงๆละเราเป็นคนเซนซิทีฟมากไม่อยากร้องไห้
เค้าก็บอกว่าอยากให้มันมีอะไรเป็นแรงผลักดัน อยากให้ทุกอย่างมันโอเคแล้วเราจะเห็นเองว่าเค้าทำได้ คำเหล่านี้มันทำให้เราเชื่อเพราะเราคิดว่าเค้าต้องทำได้ ไม่มีพ่อแม่ที่ไหนชอบให้ลูกดูดบุหรี่หรอกค่ะ เค้าก็เคยบอกว่าถ้าจะทำอะไรไม่ใช่เริ่มจากเรา แต่เริ่มจากแม่เค้าเอง เราก็คิดว่าดีแล้วคิดแบบนี้ทำให้แม่ก่อนละค่อยทำให้เรา เราก็ไม่เซ้าซี้เชื่อใจ โตๆกันแล้วคิดว่าคงทำได้ อีกประเด็นที่เค้าเคยบอกคือถ้าเค้ามีครอบครัวคงไม่อยากให้มองเค้าเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี

ทุกอย่างมันดูดีมากสำหรับเราตอนนั้น เราก็ไม่ถามเลยคิดว่าอาจจะมีบ้างล่ะมั้งแต่คงไม่บ่อยหรอก คงจะเป็นอะไรที่เราคิดไปเองคนเดียว
จนวันนี้เราถามเพราะเราอยากรู้ ละเราก็ไม่ได้ยุ่งวุ่นวายมานานคิดว่าชีวิตเค้าคงจัดการเองได้แหละ เราก็เลยถามไปว่าถามไรหน่อย ตอนนี้ยังซื้อดูดบุหรี่อยู่มั้ย ้เค้าตอบกลับมาว่ามีบ้างวันละสองสามตัวแต่ไม่บ่อย จากที่เราเตรียมใจไว้บ้างแล้วนะแต่เราก็เฟลอยู่ดี เค้าบอกว่ามันเลี่ยงไม่ได้ เราก็บอกเค้าไปนะว่าตอนนั้นก็เลี่ยงไม่ได้พอมาตอนนี้ก็เลี่ยงไม่ได้อีก ไหนบอกจะทำให้แม่ไง เค้าบอกเราว่าแม่ไม่ได้ขอนี่ ในใจเราตอนนั้นคือเห้ย! มันอะไรกันอ่ะ ทำไมกลับกันหมดแบบนี้ ละเรากับแม่ยังเป็นแรงผลักดันให้เค้าไม่พอหรอทำเพื่อคนที่รักอ่ะ

เราไม่พอใจพูดจาไม่ค่อยดีเหมือนกันเราเริ่มโวยวายในแชทว่าตอนนั้นพูดดิบดีอ่ะ ทำไมตอนนี้กลายเป็นแบบนี้ เค้าบอกว่าเรื่องผู้หญิงเรื่องอะไรก็ไม่มีถ้าเรื่องอื่นไม่ตายเลยหรอวะ รู้ป้ะว่ามันน่าเบื่อกับเรื่องแค่นี้ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ทำไม คือเราอึ้งนะร้องไห้ด้วยละสัญญาตอนนั้นมันหายไปไหน ว่าเราเจ้ากี้เจ้าการอีก มันย้ำว่าทุกอย่างเราโง่เชื่ออยู่คนเดียวลมๆแล้งๆอยู่คนเดียว มาให้ความหวังเราทำไม ตอนนั้นบอกอย่างตอนนี้บอกอย่าง เราคิดนะว่าเราไม่มีค่าคำพูดเราไม่มีความหมายที่จะทำให้เค้าเลิกได้เลยหรอ เรื่องบุหรี่บ้านเราก็ไม่ชอบด้วย

เราเคยคิดจะไปหลายหนไม่ว่าจะกับเรื่องนี้หรือเรื่องอื่นที่ต้องทะเลาะกันซ้ำซาก แต่เราก็รักเค้า เรื่องทั้งหมดแล้วจริงๆมันอาจจะผิดที่เราก็ได้ รู้แต่แรกว่าเค้าดูดบุหรี่เรายังจะไปคบกับเค้ายังไปชอบเค้า ยังคิดจะเปลี่ยนเค้า เราเหนื่อยเรื่องนี้มากจริงๆ แต่ถ้าได้แต่งกันไปอยู่ด้วยกัน ให้เรามาได้กลิ่นแบบนี้จากเค้า (แม้ว่าเค้าจะไม่ได้ติดงอมแงม) แต่เรารับไม่ได้อ่ะ เค้าควรทำอะไรเพื่อเราบ้างหรือเป็นเราต้องเปลี่ยนความคิดแล้วปลงคะ โทษทีนะคะมันอัดอั้นมากเลยระบายยาวเหยียด