วันนี้จะมาคุยเรื่องไอ้ความเหงากันอีกรอบแล้ว เห็นมันบ่นๆว่ามันน้อยใจ ผมก็เลยมาแชร์ให้เพื่อนๆอ่านขำขำครับ
อย่างที่ผมเคยบอกละครับ.... ความเหงามันเป็นเพื่อนข้างๆเราเสมอ
ในวันที่เราไม่มีใคร ไม่มีใครสนใจ หรือ ไม่มีอะไรทำ ความเหงาก็ไม่เคยจะทอดทิ้งเราไปไหน แต่เราสิมีแต่จะหาทางทอดทิ้งมัน???
บางทีการใช้ชีวิตที่วุ่นวายจากโลกในปัจจุบันที่โลกสร้างหลายๆอย่างขึ้นมาก็ไม่ได้มีเรื่องบวกเสมอไป
เรื่องบ้างเรื่องก็ทำให้เราหลงลืมอะไรไปบ้างอย่าง และผมว่าก็คงเป็นเรื่องดีดี ที่ผมยังคิดถึงอารมย์นั้นเสมอ
คิดไปคิดมาก็สงสารมันนะครับ “ไอ้ความเหงา” ผมเริ่มมานั้งคิดว่า บางทีผมควรจะอยู่กับมันบ้าง รับฟังมันบ้างก็ดี
เพื่อนของผมไอ้ความเหงา มันได้กระซิบบอกอะไรผมเรื่องนึง.....ผมก็รับฟังมันครับแล้วเอามาแชร์ให้เพื่อนๆฟังต่อ ผมจับใจความได้ประมาณนี้ครับ
โลกสมัยนี้ไม่ปล่อยให้เราว่างเหมือนเมื่อสมัยก่อน (กระทู้นี้อาจโดนใจคน30+เนอะ555)
บ้างครั้งวิวัฒนาการของระบบสื่อสาร มันก็ทำให้เราไม่มีช่องว่างที่จะได้อยู่กับตัวเอง
ขณะเดินยังแชท ขึ้นรถเมย์ รถไฟฟ้าก็แชท ขับรถก็แชท แชทๆๆๆๆ จนสายตาเราว่างเมือ่ไหร่ก็เหลือบมองและเล่นกะมือถือเสมอ
ความสะดวกจากมือถือ มันทำให้เราสามารถลดเวลา ลดขั้นตอน ลดความรู้สึก จนกลายเป็นความฉาบฉวยทางใจไปหรือ??
คงจะดีนะครับ ถ้าเราได้มีโอกาสย้อนเวลากลับไปแบบสมัยก่อนบ้าง.....
ในสมัยก่อนประมาณ15 ปีที่แล้ว ทุกครั้งที่เราคิดถึงใคร อยากคุยกับใครมันไม่ได้ง่ายดายแบบสมัยนี้
การทีเราอยากโทรหาหาใคร ส่วนใหญ่ก็จะเลือกไม่โทรในบ้าน สมัยนั้นมือถือยังไม่มีครับ หรือมีแต่แพงมากก
กลัวคนที่บ้านจะแอบฟัง อายบ้าง ก็ต้องลงทุนเดินออกจากบ้านไปหยอดเหรียญโทรดีกว่า สบายใจ
ไกลบ้าง ใกล้บ้าง ก็เดินกันไป รับลม ชมวิว
ลองมองกันอีกมุมในสมัยก่อนคิดถึงใครเราจะจำเบอร์โทรเบอร์บ้านเขาได้ โทรไปบ้านเขาได้คุยกับพ่อแม่ ก่อนขอสาย..เพื่อนเรา
บ้างทีก็ทำให้เราได้รู้จักคนในครอบครัวเพื่อนซะด้วย และการจะเอ่ยปากโทรไปหาใครสักคนเพื่อหาทางบอกความรู้สึกดีดี
ยิ่งบางทีบางทีซวยๆก็เจอ คนที่ชอบคุยมาราธอน ยืนเป็น Landmarkประจำตู้ คอยกันไปเหอะ
แต่สมัยนี้โลกเปลี่ยนไป การทีเราจะชอบใครสักคน เราก็สามารถหาทางที่จะจีบ หรือเข้าหาคนที่เราชอบได้มากมายหลายทาง
มันก็คือความรวดเร็ว จนบางทีความรู้สึกดีดี ก็มาหาเราเร็ว แล้วก็จากเราไปเร็วเช่นกัน
นั้นละครับ มือถือบางทีมันอาจทำให้เราลดคุณค่าของการที่จะรักใครลง ลดโอกาส คงจะดีไม่ใช้น้อย ถ้าเรารู้จักวางมือถือลงบ้าง
แล้วหยุดคิด ใส่ใจรายละเอียดก่อนที่เราจะรักใคร หรือ เข้าไปในชีวิตของใคร
***นั้นละครับไอ้ความเหงามันยังจำได้ แต่มันก็ไม่เรียกร้องอะไรมากไป เพราะโลกนี้เปลี่ยนเยอะแล้ว มันก็คงขอแค่ว่า เฮ้ยย นาย.....
ก่อนจะโทรหาใคร ก่อนจะพิมพ์อะไร นายหยุดคิด ทบทวนสิ่งที่จะทำก่อนไหม???? บางทีการหยุด หรือ ทำอะไรยากๆบ้าง มันก็ดีนะเว้ย!***
“ปัญหาจากมือถือ ที่ทำให้ไอ้ความเหงาเจ็บปวด” แอบสงสารมันอีกแล้วครับ
อย่างที่ผมเคยบอกละครับ.... ความเหงามันเป็นเพื่อนข้างๆเราเสมอ
ในวันที่เราไม่มีใคร ไม่มีใครสนใจ หรือ ไม่มีอะไรทำ ความเหงาก็ไม่เคยจะทอดทิ้งเราไปไหน แต่เราสิมีแต่จะหาทางทอดทิ้งมัน???
บางทีการใช้ชีวิตที่วุ่นวายจากโลกในปัจจุบันที่โลกสร้างหลายๆอย่างขึ้นมาก็ไม่ได้มีเรื่องบวกเสมอไป
เรื่องบ้างเรื่องก็ทำให้เราหลงลืมอะไรไปบ้างอย่าง และผมว่าก็คงเป็นเรื่องดีดี ที่ผมยังคิดถึงอารมย์นั้นเสมอ
คิดไปคิดมาก็สงสารมันนะครับ “ไอ้ความเหงา” ผมเริ่มมานั้งคิดว่า บางทีผมควรจะอยู่กับมันบ้าง รับฟังมันบ้างก็ดี
เพื่อนของผมไอ้ความเหงา มันได้กระซิบบอกอะไรผมเรื่องนึง.....ผมก็รับฟังมันครับแล้วเอามาแชร์ให้เพื่อนๆฟังต่อ ผมจับใจความได้ประมาณนี้ครับ
โลกสมัยนี้ไม่ปล่อยให้เราว่างเหมือนเมื่อสมัยก่อน (กระทู้นี้อาจโดนใจคน30+เนอะ555)
บ้างครั้งวิวัฒนาการของระบบสื่อสาร มันก็ทำให้เราไม่มีช่องว่างที่จะได้อยู่กับตัวเอง
ขณะเดินยังแชท ขึ้นรถเมย์ รถไฟฟ้าก็แชท ขับรถก็แชท แชทๆๆๆๆ จนสายตาเราว่างเมือ่ไหร่ก็เหลือบมองและเล่นกะมือถือเสมอ
ความสะดวกจากมือถือ มันทำให้เราสามารถลดเวลา ลดขั้นตอน ลดความรู้สึก จนกลายเป็นความฉาบฉวยทางใจไปหรือ??
คงจะดีนะครับ ถ้าเราได้มีโอกาสย้อนเวลากลับไปแบบสมัยก่อนบ้าง.....
ในสมัยก่อนประมาณ15 ปีที่แล้ว ทุกครั้งที่เราคิดถึงใคร อยากคุยกับใครมันไม่ได้ง่ายดายแบบสมัยนี้
การทีเราอยากโทรหาหาใคร ส่วนใหญ่ก็จะเลือกไม่โทรในบ้าน สมัยนั้นมือถือยังไม่มีครับ หรือมีแต่แพงมากก
กลัวคนที่บ้านจะแอบฟัง อายบ้าง ก็ต้องลงทุนเดินออกจากบ้านไปหยอดเหรียญโทรดีกว่า สบายใจ
ไกลบ้าง ใกล้บ้าง ก็เดินกันไป รับลม ชมวิว
ลองมองกันอีกมุมในสมัยก่อนคิดถึงใครเราจะจำเบอร์โทรเบอร์บ้านเขาได้ โทรไปบ้านเขาได้คุยกับพ่อแม่ ก่อนขอสาย..เพื่อนเรา
บ้างทีก็ทำให้เราได้รู้จักคนในครอบครัวเพื่อนซะด้วย และการจะเอ่ยปากโทรไปหาใครสักคนเพื่อหาทางบอกความรู้สึกดีดี
ยิ่งบางทีบางทีซวยๆก็เจอ คนที่ชอบคุยมาราธอน ยืนเป็น Landmarkประจำตู้ คอยกันไปเหอะ
แต่สมัยนี้โลกเปลี่ยนไป การทีเราจะชอบใครสักคน เราก็สามารถหาทางที่จะจีบ หรือเข้าหาคนที่เราชอบได้มากมายหลายทาง
มันก็คือความรวดเร็ว จนบางทีความรู้สึกดีดี ก็มาหาเราเร็ว แล้วก็จากเราไปเร็วเช่นกัน
นั้นละครับ มือถือบางทีมันอาจทำให้เราลดคุณค่าของการที่จะรักใครลง ลดโอกาส คงจะดีไม่ใช้น้อย ถ้าเรารู้จักวางมือถือลงบ้าง
แล้วหยุดคิด ใส่ใจรายละเอียดก่อนที่เราจะรักใคร หรือ เข้าไปในชีวิตของใคร
***นั้นละครับไอ้ความเหงามันยังจำได้ แต่มันก็ไม่เรียกร้องอะไรมากไป เพราะโลกนี้เปลี่ยนเยอะแล้ว มันก็คงขอแค่ว่า เฮ้ยย นาย.....
ก่อนจะโทรหาใคร ก่อนจะพิมพ์อะไร นายหยุดคิด ทบทวนสิ่งที่จะทำก่อนไหม???? บางทีการหยุด หรือ ทำอะไรยากๆบ้าง มันก็ดีนะเว้ย!***