เราตั้งกระทู้ครั้งแรก พิมพ์ผิดยังไงขอโทษด้วยนะคะ เราไม่รู้ว่าจะไปปรึกษาใครเลย
ปรึกษาหน่อยคะ เราคบกับแฟนมา 2 ปี ตลอดเวลาเราจะอยู่ด้วยกันตลอดเลยคะ เพราะว่าเราเรียนมหาลัย พอเรียนจบ เราก็กลับมาอยู่บ้าน มาอยู่กับพ่อแม่ พ่อแม่เราเป็นคนห่วงลูกคะ ถ้าทำไรไม่ดีก็จะเสียใจมาก เลยไม่รู้ว่าเราแอบไปอยู่ ส่วนแฟนพ่อแม่แยกทางกัน เลยอยู่กับญาติ พอถึงตอนทำงาน เราทำงานไกลกันคะ เราทำงาน ตจว ส่วนแฟนทำงาน กทม มันก็เลยเจอกันน้อยลง เราคิดว่า เจออาทิตย์สักครั้งสองครั้งก็ยังดี ระหว่างที่ไม่เจอก็คุยไลน์ คุยโทรศัพท์กันแต่เขาบอกว่า เขาอยากเจอบ่อยๆ ประมานว่าทุกวันเหมือนตอนเรียน ตื่นเช้ามาก็เจอ เย็นก็กินข้าวกัน มีไรก็ปรึกษากัน เราก็บอกคะ ว่าระหว่างที่เราไม่ได้เจอกัน เราก็โทรคุยกันได้ตลอด แบบทุกครั้งเวลาเรากลับบ้าน เขาก็บอกเราเห็นแก่ตัวคะ เขาบอกว่าเราเปลี่ยนไป ไม่สนใจเขา คือเราก็รู้ว่าห่างกันเจอกันน้อย เราก็เครียด อยากเจอ ไม่อยากทะเลาะ เขาก็เริ่มเย็นชากับเรา คือคุยกันแต่ไม่เหมือนก่อน เถียงบ่อย ใช้อารมณ์กัน ไม่เสียงอ้อนไม่พูดน่ารักๆ เขาถามเราว่า เราต้องการอะไร เราบอกว่าอยากให้เหมือนเดิม แบบตอนคบกันช่วงใหม่ๆ ถึงไม่เจอ ก็อยากเจออยากไปเที่ยว คุยทุกวัน เขาก็บอกเราเห็นแก่ตัว ไม่เคยถามเขาว่าต้องการอะไร เขาบอกเราทิ้งเขา เราเป็นคนเลือก เราก็บอกว่าไม่ได้ทิ้ง เราเหมือนเดิม แต่อาจไม่ได้เจอเหมือนกันเหมือนตอนเรียนเพราะเราก็ต้องทำงานกัน ไม่ว่าเราจะทำงานที่ไหน เราก็มาหาเหมือนตอนเรียนไม่ได้อยู่ดี ที่เคยมาอยู่ทุกวัน เราทำงานก็ต้องกลับบ้าน อยุ่กับพ่อแม่ดูแลพ่อแม่ พ่อแม่เราจะเป็นห่วงเวลาไปไหน คือคอยโทรถามตลอด เขาก็บอกงั้นแสดงว่าเราผิดตั้งแต่แรก ที่ไม่มีเวลาให้กัน เพราะคนเราเลิกกันส่วนใหญ่ก็มาจากไม่มีเวลาให้กัน เราเครียดมากเลย ในความรู้สึกเราคือไม่มีใครเข้าใจ ไม่กล้าปรึกษาใคร แล้วบ้านเราเวลาออกไปไหน เขาจะไม่ให้ตังไปเที่ยวคะ เรื่องเรียนอย่างเดียว ออกบ่อยเขาก็จะบ่น ทำตัวไม่ดีเขาจะผิดหวัง พอออกไปข้างนอกบ่อยมากเขาก็ไม่พอใจ เราขัดคำสั่งเป็นประจำคะช่วงหลัง เราจะอ้างว่าไปเจอเพื่อน ไปวันเกิด เขาก็ไม่พอใจทุกครั้ง จนเราไม่มีข้ออ้าง หรือกล้าออกไปไหน จนพ่อเราพูดด้วยความโมโห พอไปค้างเขาก็สงสัยว่าทำไมหายไปทั้งคืนบ่อยๆ พอเราบอกเหตุผลแฟน เขาก็บอกก็ไม่ต้องมาเจอ จะได้ไม่ต้องลำบากใจไม่สบายใจ เขาจะได้ไม่ต้องรอ เขาจะได้เตรียมใจ เขาบอกว่ายังไงเราทำงาน ก็ไปมีชีวิตใหม่ เราก็บอกไม่ใช่ถึงเราทำงานเราก็ยังคบกันรักกันอยู่ เขาบอกว่าถ้าเขาเหงา แล้วมีคนมาคุยเขามาในชีวิตรู้สึกดี มีเวลาให้อย่างที่เราไม่มี เราจะกล้าเสี่ยงไหม คือแฟนเราเขาเป็นคนขี้เหงามากคะ เหงาแบบสุดๆ เขาบอกเขาไม่ได้จะเลิก แต่ไม่รู้ว่าจจะทนไปถึงตอนไหนเท่านั้นเอง เราก็ร้อง เขาบอกจะร้องทำไม เป็นคนเลือกเอง เขาบอกว่า เขาร้องไห้มาตลอดแต่เราไม่สนใจไม่รู้ เราควรทำไงดี คือเราไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ เราอยากจะคบกันไปนานๆ รักกันนานๆ เวลาเราคบใครก็อยากทำให้ดีที่สุด T^T ตอนนี้เราดูเหมือนกำลังแย่ยังไงไม่รู้ สิ่งที่เราเป็นห่วงเขา กลายเป็นสิ่งที่สร้างความรบกวนกับเขา เราไม่กล้าปรึกษาใคร เราคบกันเพื่อนไม่รู้ ไม่มีใครรู้ บางทีเราก็คิดว่าเราเป็นคนแก้เหงา เราเข้ามาผิดจังหวะจริงๆ มันมีเรื่องมากกว่านี้คะ อันนี้เป็นเรื่องล่าสุดที่เราไม่สบายใจมากๆ
ปล.งานที่เราไปทำ เป็นจังหวัดที่แม่เขาอยู่ คือแม่เขาอยากให้ทำ แล้วบังเอิญ เราได้ไปทำ คือเราคิดว่า เขาจะไปทำ แต่เขาไม่ไป
ปล.เราเป็นคน กทม ทั้งคู่
ห่างกันยังไง สุดท้ายก็ต้องไปใช่ไหม
ปรึกษาหน่อยคะ เราคบกับแฟนมา 2 ปี ตลอดเวลาเราจะอยู่ด้วยกันตลอดเลยคะ เพราะว่าเราเรียนมหาลัย พอเรียนจบ เราก็กลับมาอยู่บ้าน มาอยู่กับพ่อแม่ พ่อแม่เราเป็นคนห่วงลูกคะ ถ้าทำไรไม่ดีก็จะเสียใจมาก เลยไม่รู้ว่าเราแอบไปอยู่ ส่วนแฟนพ่อแม่แยกทางกัน เลยอยู่กับญาติ พอถึงตอนทำงาน เราทำงานไกลกันคะ เราทำงาน ตจว ส่วนแฟนทำงาน กทม มันก็เลยเจอกันน้อยลง เราคิดว่า เจออาทิตย์สักครั้งสองครั้งก็ยังดี ระหว่างที่ไม่เจอก็คุยไลน์ คุยโทรศัพท์กันแต่เขาบอกว่า เขาอยากเจอบ่อยๆ ประมานว่าทุกวันเหมือนตอนเรียน ตื่นเช้ามาก็เจอ เย็นก็กินข้าวกัน มีไรก็ปรึกษากัน เราก็บอกคะ ว่าระหว่างที่เราไม่ได้เจอกัน เราก็โทรคุยกันได้ตลอด แบบทุกครั้งเวลาเรากลับบ้าน เขาก็บอกเราเห็นแก่ตัวคะ เขาบอกว่าเราเปลี่ยนไป ไม่สนใจเขา คือเราก็รู้ว่าห่างกันเจอกันน้อย เราก็เครียด อยากเจอ ไม่อยากทะเลาะ เขาก็เริ่มเย็นชากับเรา คือคุยกันแต่ไม่เหมือนก่อน เถียงบ่อย ใช้อารมณ์กัน ไม่เสียงอ้อนไม่พูดน่ารักๆ เขาถามเราว่า เราต้องการอะไร เราบอกว่าอยากให้เหมือนเดิม แบบตอนคบกันช่วงใหม่ๆ ถึงไม่เจอ ก็อยากเจออยากไปเที่ยว คุยทุกวัน เขาก็บอกเราเห็นแก่ตัว ไม่เคยถามเขาว่าต้องการอะไร เขาบอกเราทิ้งเขา เราเป็นคนเลือก เราก็บอกว่าไม่ได้ทิ้ง เราเหมือนเดิม แต่อาจไม่ได้เจอเหมือนกันเหมือนตอนเรียนเพราะเราก็ต้องทำงานกัน ไม่ว่าเราจะทำงานที่ไหน เราก็มาหาเหมือนตอนเรียนไม่ได้อยู่ดี ที่เคยมาอยู่ทุกวัน เราทำงานก็ต้องกลับบ้าน อยุ่กับพ่อแม่ดูแลพ่อแม่ พ่อแม่เราจะเป็นห่วงเวลาไปไหน คือคอยโทรถามตลอด เขาก็บอกงั้นแสดงว่าเราผิดตั้งแต่แรก ที่ไม่มีเวลาให้กัน เพราะคนเราเลิกกันส่วนใหญ่ก็มาจากไม่มีเวลาให้กัน เราเครียดมากเลย ในความรู้สึกเราคือไม่มีใครเข้าใจ ไม่กล้าปรึกษาใคร แล้วบ้านเราเวลาออกไปไหน เขาจะไม่ให้ตังไปเที่ยวคะ เรื่องเรียนอย่างเดียว ออกบ่อยเขาก็จะบ่น ทำตัวไม่ดีเขาจะผิดหวัง พอออกไปข้างนอกบ่อยมากเขาก็ไม่พอใจ เราขัดคำสั่งเป็นประจำคะช่วงหลัง เราจะอ้างว่าไปเจอเพื่อน ไปวันเกิด เขาก็ไม่พอใจทุกครั้ง จนเราไม่มีข้ออ้าง หรือกล้าออกไปไหน จนพ่อเราพูดด้วยความโมโห พอไปค้างเขาก็สงสัยว่าทำไมหายไปทั้งคืนบ่อยๆ พอเราบอกเหตุผลแฟน เขาก็บอกก็ไม่ต้องมาเจอ จะได้ไม่ต้องลำบากใจไม่สบายใจ เขาจะได้ไม่ต้องรอ เขาจะได้เตรียมใจ เขาบอกว่ายังไงเราทำงาน ก็ไปมีชีวิตใหม่ เราก็บอกไม่ใช่ถึงเราทำงานเราก็ยังคบกันรักกันอยู่ เขาบอกว่าถ้าเขาเหงา แล้วมีคนมาคุยเขามาในชีวิตรู้สึกดี มีเวลาให้อย่างที่เราไม่มี เราจะกล้าเสี่ยงไหม คือแฟนเราเขาเป็นคนขี้เหงามากคะ เหงาแบบสุดๆ เขาบอกเขาไม่ได้จะเลิก แต่ไม่รู้ว่าจจะทนไปถึงตอนไหนเท่านั้นเอง เราก็ร้อง เขาบอกจะร้องทำไม เป็นคนเลือกเอง เขาบอกว่า เขาร้องไห้มาตลอดแต่เราไม่สนใจไม่รู้ เราควรทำไงดี คือเราไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้ เราอยากจะคบกันไปนานๆ รักกันนานๆ เวลาเราคบใครก็อยากทำให้ดีที่สุด T^T ตอนนี้เราดูเหมือนกำลังแย่ยังไงไม่รู้ สิ่งที่เราเป็นห่วงเขา กลายเป็นสิ่งที่สร้างความรบกวนกับเขา เราไม่กล้าปรึกษาใคร เราคบกันเพื่อนไม่รู้ ไม่มีใครรู้ บางทีเราก็คิดว่าเราเป็นคนแก้เหงา เราเข้ามาผิดจังหวะจริงๆ มันมีเรื่องมากกว่านี้คะ อันนี้เป็นเรื่องล่าสุดที่เราไม่สบายใจมากๆ
ปล.งานที่เราไปทำ เป็นจังหวัดที่แม่เขาอยู่ คือแม่เขาอยากให้ทำ แล้วบังเอิญ เราได้ไปทำ คือเราคิดว่า เขาจะไปทำ แต่เขาไม่ไป
ปล.เราเป็นคน กทม ทั้งคู่