กระทู้นี้อาจจะไม่มีสาระอะไรมากมายแต่ลองอ่านดูหน่อยไหมเพื่อจะได้ประโยชน์นิดๆหน่อยๆ
(อาจจะมีคำไม่สุภาพภาษาบ้านๆหลุดมาบ้างก็มองข้ามไปสักนิดแระกัน คิคิ) อาจจะพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกบ้างก็อย่าเก็บไปใส่ใจหล่ะกัน
มาเริ่มกันเลยหล่ะกัน
สวัสดีค่ะ ชื่อน้ำค่ะ ปัจจุบันเป็นวัยซุ่นค่ะ อะๆอย่างงนะว่าคำนี้มาจากไหน เป็นคำศัพท์ที่เรียกแทนวัยตัวเองกับเพื่อน
โดยเฉพาะคือวัยกำกึ่งระหว่างวัยรุ่นกับวัยทำงานประมาณนี้ เลยออกมาเป็นวัยซุ่น
ขอเล่าหนทางก่อนที่จะเดินทางมาสู่แดนธรรมะสู่การปฎิบัติธรรม
ชีวิตเราก็เป็นเหมือนกับชีวิตของหลายๆคนแหล่ะอาจจะแตกต่างก็คงไม่มากหล่ะมั้ง เรียนจบแล้วเริ่มทำงาน เช้าเดินทางทยานฝ่ารถติดไปสู่ถนนที่แออัด
เย็นก็ฝ่ารถติดกลับบ้าน พระอาทิตย์ดำน้ำไปตั้งแต่เย็น ชีวิตอยู่ในวังวนเดิมๆทุกวัน เคยแอบคิดเหมือนกันว่าอีกกี่สิบปี รถจะไม่ติด55ปัญหาโลกแตก
คือใช้ชีวิตอยู่บนรถเช้า2 ชม.เย็น 2ชม.เหอะชีวิตน่าสงสารป่นกับความเบื่อหน่ายมากๆ แบบเบื่อทุกวัน แล้วก็เริ่มบ่นๆแบบเนี่ยทุกวันรถติดบ่นได้ทุกวันนะ
ทั้งๆที่ก็รู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางที่จะไม่ติดแต่เข้าใจอารมณ์มะ แบบขอตรูบ่นสักนิดเถอะ จิตตรูจะแจ่มใส อะไรประมาณเนี่ย อาการแบบนี้ไม่ใช่วัยทองนะ
พึ่งจะ20ต้นๆที่บ้านชอบบอกแก่แดด แต่อารมณ์อันนี้ไม่รู้นะว่ามันกลายเป็นนิสัย คือบ่นเรื่องรถติดไงแรกๆ แต่พอนานๆไป
มันไม่ใช่เรื่องรถอย่างเดียวและมันเรื่องอื่นพ่วงเข้ามาด้วย แต่ไม่รู้ตัวนะบอกก่อน ไม่เคยรู้สึกด้วยว่าบ่นเก่ง
จนคนแรกที่เป็นหน่วยกล้าตาย เดินมาพูด คือ พี่สาวนางมาบอก
น่ีหล่อน ไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า ทำไม!!! โครตขี้บ่นเลยอ่ะ นิดก็บ่นหน่อยก็บ่น รู้ตัวหรือเปล่า
คือเข้าใจว่าที่บ้านคงจะทนไม่ไหว แต่กลัวว่า นังนี่จะกริ๊ด หรือจะโดนบ่นใส่ไม่หยุด เลยไม่มีใครกล้า อะไรแบบเน้
แต่ช้าก่อนค่ะคุณคิดเหรอค่ะ ว่าน้ำจะกระเพื่อมต่อแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย ไม่เลย อันนี้พูดเลย แรงสั่นเล็กน้อยไม่สะทกสะท้านหรอกค่ะ ขอบอก
เดี๋ยวมาต่อค่ะ.....
เมื่อ....ฉัน@''--"@ ถูกส่งให้ไปผจญภัยในวัด!!!!!!
กระทู้นี้อาจจะไม่มีสาระอะไรมากมายแต่ลองอ่านดูหน่อยไหมเพื่อจะได้ประโยชน์นิดๆหน่อยๆ
(อาจจะมีคำไม่สุภาพภาษาบ้านๆหลุดมาบ้างก็มองข้ามไปสักนิดแระกัน คิคิ) อาจจะพิมพ์ผิดพิมพ์ถูกบ้างก็อย่าเก็บไปใส่ใจหล่ะกัน
มาเริ่มกันเลยหล่ะกัน
สวัสดีค่ะ ชื่อน้ำค่ะ ปัจจุบันเป็นวัยซุ่นค่ะ อะๆอย่างงนะว่าคำนี้มาจากไหน เป็นคำศัพท์ที่เรียกแทนวัยตัวเองกับเพื่อน
โดยเฉพาะคือวัยกำกึ่งระหว่างวัยรุ่นกับวัยทำงานประมาณนี้ เลยออกมาเป็นวัยซุ่น
ขอเล่าหนทางก่อนที่จะเดินทางมาสู่แดนธรรมะสู่การปฎิบัติธรรม
ชีวิตเราก็เป็นเหมือนกับชีวิตของหลายๆคนแหล่ะอาจจะแตกต่างก็คงไม่มากหล่ะมั้ง เรียนจบแล้วเริ่มทำงาน เช้าเดินทางทยานฝ่ารถติดไปสู่ถนนที่แออัด
เย็นก็ฝ่ารถติดกลับบ้าน พระอาทิตย์ดำน้ำไปตั้งแต่เย็น ชีวิตอยู่ในวังวนเดิมๆทุกวัน เคยแอบคิดเหมือนกันว่าอีกกี่สิบปี รถจะไม่ติด55ปัญหาโลกแตก
คือใช้ชีวิตอยู่บนรถเช้า2 ชม.เย็น 2ชม.เหอะชีวิตน่าสงสารป่นกับความเบื่อหน่ายมากๆ แบบเบื่อทุกวัน แล้วก็เริ่มบ่นๆแบบเนี่ยทุกวันรถติดบ่นได้ทุกวันนะ
ทั้งๆที่ก็รู้อยู่แล้วว่าไม่มีทางที่จะไม่ติดแต่เข้าใจอารมณ์มะ แบบขอตรูบ่นสักนิดเถอะ จิตตรูจะแจ่มใส อะไรประมาณเนี่ย อาการแบบนี้ไม่ใช่วัยทองนะ
พึ่งจะ20ต้นๆที่บ้านชอบบอกแก่แดด แต่อารมณ์อันนี้ไม่รู้นะว่ามันกลายเป็นนิสัย คือบ่นเรื่องรถติดไงแรกๆ แต่พอนานๆไป
มันไม่ใช่เรื่องรถอย่างเดียวและมันเรื่องอื่นพ่วงเข้ามาด้วย แต่ไม่รู้ตัวนะบอกก่อน ไม่เคยรู้สึกด้วยว่าบ่นเก่ง
จนคนแรกที่เป็นหน่วยกล้าตาย เดินมาพูด คือ พี่สาวนางมาบอก
น่ีหล่อน ไปกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า ทำไม!!! โครตขี้บ่นเลยอ่ะ นิดก็บ่นหน่อยก็บ่น รู้ตัวหรือเปล่า
คือเข้าใจว่าที่บ้านคงจะทนไม่ไหว แต่กลัวว่า นังนี่จะกริ๊ด หรือจะโดนบ่นใส่ไม่หยุด เลยไม่มีใครกล้า อะไรแบบเน้
แต่ช้าก่อนค่ะคุณคิดเหรอค่ะ ว่าน้ำจะกระเพื่อมต่อแรงสั่นสะเทือนเล็กน้อย ไม่เลย อันนี้พูดเลย แรงสั่นเล็กน้อยไม่สะทกสะท้านหรอกค่ะ ขอบอก
เดี๋ยวมาต่อค่ะ.....