สวัสดีค่ะเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆในพันทิป เราอยู่มอปลาย วันนี้จะมาตั้งกระทู้เกี่ยวกับการลดน้ำหนักนะคะเริ่มเลยละกัน
เริ่มจากประถมนะคะ ปกติเราเป็นคนตัวใหญ่อยู่แล้ว มีเนื้อมีหนังนิดหน่อยก็ดูอ้วนแล้วล่ะ เพื่อนๆผู้ชายก็จะเรียกเราอ้วน พ่อแม่แล้วก็น้องเรียกเรา อ้วน พี่เรียกหมู (ฉายาน่ารักดีนะ อิๆ) บางคนโดนล้อแบบนี้อาจจะโกรธนะคะ แต่สำหรับเรามันกลายเป็นชื่อที่สองที่สามไปแล้วล่ะ เลยเฉยๆ ในตอนนั้นอยู่ปอหก ก็ไม่ได้คิดเรื่องน้ำหนักหรือความอ้วนเลย เรียกได้ว่าเรื่องพวกนี้ไม่ได้อยู่ในสมองเลยค่ะ พอมันไม่อยู่ในสมองก็ไม่คิดจะลดการกินอาหารลง ลดขนมหรืออะไรเลย พอขึ้นมอหนึ่ง ในช่วงแรกๆก็ไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนผู้ชายใช่ไหมล่ะ ก็ไม่มีใครล้อเรา ไอ้เราพอเข้าโรงเรียนใหม่ก็เห่ออาหารสิคะ น่ากินทั้งนั้นเลย (มิน่าล่ะถึงอ้วน) เราก็กินตั้งแต่ร้านแรกจนร้านสุดท้าย (วันนึงต่อร้านนะคะ อย่าคิดไปไกลสิเราไม่ได้กินเยอะขนาดน้านนนน) พอเทอมสองมาเพื่อนๆทั้งชายหญิงก็สนิทกันขึ้น จากเรียกชื่อเรา ก็กลายเป็นฉายาต่างๆนาๆ ไอ้เราก็อารมณ์ไม่สนโลก (เออก็แล้วแต่คุณจะเรียกนะ อารมณ์ประมาณนี้ค่ะ) เรื่องน้ำหน่งน้ำหนักก็เริ่มๆมีมาบ้างแล้ว แต่มันก็คิดได้ไม่ทันข้ามวันก็ลืม (ไม่สนใจไง) วันนึงเรียนสุขะ ครูเลยให้วัดดัชนีมวลกาย เลยไปชั่งน้ำหนักที่ห้องพยาบาล น้ำหนักน่ะหรอ หึๆ 75 เลย บางคนก็อาจจะคิดว่าหนักแล้วนะคะ แต่พอดีสูง 168 (ในตอนนั้น) ก็เลยคิดเข้าข้างตัวเองว่า"ก็สูงด้วยแหละมันเลยหนัก เราก็ไม่ได้อ้วนมาก" เลยถามเพื่อนแกเค้าอ้วนมั๊ย มันก็บอกก็อ้วนนะ พอกลับบ้านก็เลยบอกแม่ "แม่หนูจะลดน้ำหนัก" แม่เถียงเลย "ยังเด็กอยู่ไม่เป็นไรหรอกลูก เรากินเท่าไหร่มันก็เผาผลาญไปหมดแหละ เราเรียนหนังสืออยู่มันใช้ความคิด ไม่อ้วนหรอกไม่อ้วน บลาๆๆๆ" เราก็เลยเชื่อแม่ ไม่ลดค่ะ ปิดเทอมก็กิน เล่นคอม นอน ตื่น กิน เป็นแบบนี้ตลอด ขึ้นมอสอง เพื่อนๆส่วนใหญ่หย้าตาก็จะเปลี่ยนไป (ก็ปกติของวัยรุ่น) เราก็เปลี่ยน อ้วนและดำขึ้นไง (ทุกปิดเทอมเราจะไปเที่ยวทะเลปีละหนึ่งถึงสองครั้ง บางปีแจ็กพ็อตแตก สามครั้งรวด เลยดำขึ้น มากกกกกกกก) คราวนี้เรียนสุขะวัดค่าดัชนีมวลกายอีก ชั่งน้ำหนักอีก (อีกแล้วหรอ) น้ำหนักปาไป 80 กิโล อ้าปากค้างเลย แต่ก็คิดอีกแหละ เออก็สูงขึ้นนี่ (ส่วนสูงเพิ่มเป็น170) แต่คราวนี้เราเองก็คิดแล้วว่าไม่ไหวๆ ลดดีที่สุด
เลยเริ่มเล่นกีฬา เล่นบาส กินข้าวน้อยลง บางวันกินขนมแทน ทำไม่ถึงเดือนก็เลิก แล้วเริ่มกินใหม่ แต่กิจกรรมเยอะ น้ำหนักเลยไม่ขึ้นเท่าไหร่ จนขึ้นมอปลาย เริ่มทำใหม่อีกครั้ง เพราะน้ำหนักขึ้นเป็น 84 กิโล ไม่ไหวแล้วล่ะ ต้องเอาจริงเอาจังซักที เลยเริ่มสเต็ปเดิม เล่นบาสค่ะ เล่นทุกเที่ยง ทุกเย็นของวันไปโรงเรียน เปลี่ยนจากกินข้าวเที่ยงเป็นซื้อขนมไปกินที่สนามบาสแทน เริ่มทำตั้งแต่หลังปีใหม่ที่ผ่านมา (2015) (ตอนปีใหม่น้ำหนักก็ขึ้นนะ ปาร์ตี้กับน้อง กับเพื่อน กับครอบครัว มันขึ้นเยอะเลย) ทำไปเรื่อยๆจนต้นเดือนกุมภาพันธ์ ชั่งน้ำหนักดู ลดลงไป 4 โล แถมสูงขึ้นด้วย จาก170 เป็น172 ซม ดีใจมากๆๆๆๆๆ แต่ตอนนี้ยังไม่ชั่งเลย ปิดเทอมแล้วด้วย (น่าจะเพิ่มนะ ฮ่าๆๆ) แต่ก็เหมือนหัวข้อที่ตั้งน่ะค่ะ มันยังไม่สมบูรณ์ ยังไม่บรรลุเป้าหมาย เพราะเป้าหมายคือ น้ำหนัก76-65 คือให้ลงเลขเจ็ดให้ได้น่ะค่ะ
สุดท้ายขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังอยากลดน้ำหนักนะคะ สู้ๆค่ะ เราทำได้ ยิ่งมีเป้าหมายยิ่งทำได้เร็ว แนะนำให้ออกกำลังกายแทนใช้ยาลดความอ้วนนะคะ แต่ไม่ได้ห้ามนะคะ แค่คิดว่าออกกำลังกายจะปลอดภัยกว่า
ปล.ใครมีปัญหาอยากจะถามหลังไมค์นะจ้ะ
น้ำหนักที่รัก ลาก่อน (ไม่สมบูรณ์นะจ้ะ)
เริ่มจากประถมนะคะ ปกติเราเป็นคนตัวใหญ่อยู่แล้ว มีเนื้อมีหนังนิดหน่อยก็ดูอ้วนแล้วล่ะ เพื่อนๆผู้ชายก็จะเรียกเราอ้วน พ่อแม่แล้วก็น้องเรียกเรา อ้วน พี่เรียกหมู (ฉายาน่ารักดีนะ อิๆ) บางคนโดนล้อแบบนี้อาจจะโกรธนะคะ แต่สำหรับเรามันกลายเป็นชื่อที่สองที่สามไปแล้วล่ะ เลยเฉยๆ ในตอนนั้นอยู่ปอหก ก็ไม่ได้คิดเรื่องน้ำหนักหรือความอ้วนเลย เรียกได้ว่าเรื่องพวกนี้ไม่ได้อยู่ในสมองเลยค่ะ พอมันไม่อยู่ในสมองก็ไม่คิดจะลดการกินอาหารลง ลดขนมหรืออะไรเลย พอขึ้นมอหนึ่ง ในช่วงแรกๆก็ไม่ค่อยสนิทกับเพื่อนผู้ชายใช่ไหมล่ะ ก็ไม่มีใครล้อเรา ไอ้เราพอเข้าโรงเรียนใหม่ก็เห่ออาหารสิคะ น่ากินทั้งนั้นเลย (มิน่าล่ะถึงอ้วน) เราก็กินตั้งแต่ร้านแรกจนร้านสุดท้าย (วันนึงต่อร้านนะคะ อย่าคิดไปไกลสิเราไม่ได้กินเยอะขนาดน้านนนน) พอเทอมสองมาเพื่อนๆทั้งชายหญิงก็สนิทกันขึ้น จากเรียกชื่อเรา ก็กลายเป็นฉายาต่างๆนาๆ ไอ้เราก็อารมณ์ไม่สนโลก (เออก็แล้วแต่คุณจะเรียกนะ อารมณ์ประมาณนี้ค่ะ) เรื่องน้ำหน่งน้ำหนักก็เริ่มๆมีมาบ้างแล้ว แต่มันก็คิดได้ไม่ทันข้ามวันก็ลืม (ไม่สนใจไง) วันนึงเรียนสุขะ ครูเลยให้วัดดัชนีมวลกาย เลยไปชั่งน้ำหนักที่ห้องพยาบาล น้ำหนักน่ะหรอ หึๆ 75 เลย บางคนก็อาจจะคิดว่าหนักแล้วนะคะ แต่พอดีสูง 168 (ในตอนนั้น) ก็เลยคิดเข้าข้างตัวเองว่า"ก็สูงด้วยแหละมันเลยหนัก เราก็ไม่ได้อ้วนมาก" เลยถามเพื่อนแกเค้าอ้วนมั๊ย มันก็บอกก็อ้วนนะ พอกลับบ้านก็เลยบอกแม่ "แม่หนูจะลดน้ำหนัก" แม่เถียงเลย "ยังเด็กอยู่ไม่เป็นไรหรอกลูก เรากินเท่าไหร่มันก็เผาผลาญไปหมดแหละ เราเรียนหนังสืออยู่มันใช้ความคิด ไม่อ้วนหรอกไม่อ้วน บลาๆๆๆ" เราก็เลยเชื่อแม่ ไม่ลดค่ะ ปิดเทอมก็กิน เล่นคอม นอน ตื่น กิน เป็นแบบนี้ตลอด ขึ้นมอสอง เพื่อนๆส่วนใหญ่หย้าตาก็จะเปลี่ยนไป (ก็ปกติของวัยรุ่น) เราก็เปลี่ยน อ้วนและดำขึ้นไง (ทุกปิดเทอมเราจะไปเที่ยวทะเลปีละหนึ่งถึงสองครั้ง บางปีแจ็กพ็อตแตก สามครั้งรวด เลยดำขึ้น มากกกกกกกก) คราวนี้เรียนสุขะวัดค่าดัชนีมวลกายอีก ชั่งน้ำหนักอีก (อีกแล้วหรอ) น้ำหนักปาไป 80 กิโล อ้าปากค้างเลย แต่ก็คิดอีกแหละ เออก็สูงขึ้นนี่ (ส่วนสูงเพิ่มเป็น170) แต่คราวนี้เราเองก็คิดแล้วว่าไม่ไหวๆ ลดดีที่สุด
เลยเริ่มเล่นกีฬา เล่นบาส กินข้าวน้อยลง บางวันกินขนมแทน ทำไม่ถึงเดือนก็เลิก แล้วเริ่มกินใหม่ แต่กิจกรรมเยอะ น้ำหนักเลยไม่ขึ้นเท่าไหร่ จนขึ้นมอปลาย เริ่มทำใหม่อีกครั้ง เพราะน้ำหนักขึ้นเป็น 84 กิโล ไม่ไหวแล้วล่ะ ต้องเอาจริงเอาจังซักที เลยเริ่มสเต็ปเดิม เล่นบาสค่ะ เล่นทุกเที่ยง ทุกเย็นของวันไปโรงเรียน เปลี่ยนจากกินข้าวเที่ยงเป็นซื้อขนมไปกินที่สนามบาสแทน เริ่มทำตั้งแต่หลังปีใหม่ที่ผ่านมา (2015) (ตอนปีใหม่น้ำหนักก็ขึ้นนะ ปาร์ตี้กับน้อง กับเพื่อน กับครอบครัว มันขึ้นเยอะเลย) ทำไปเรื่อยๆจนต้นเดือนกุมภาพันธ์ ชั่งน้ำหนักดู ลดลงไป 4 โล แถมสูงขึ้นด้วย จาก170 เป็น172 ซม ดีใจมากๆๆๆๆๆ แต่ตอนนี้ยังไม่ชั่งเลย ปิดเทอมแล้วด้วย (น่าจะเพิ่มนะ ฮ่าๆๆ) แต่ก็เหมือนหัวข้อที่ตั้งน่ะค่ะ มันยังไม่สมบูรณ์ ยังไม่บรรลุเป้าหมาย เพราะเป้าหมายคือ น้ำหนัก76-65 คือให้ลงเลขเจ็ดให้ได้น่ะค่ะ
สุดท้ายขอเป็นกำลังใจให้ทุกคนที่กำลังอยากลดน้ำหนักนะคะ สู้ๆค่ะ เราทำได้ ยิ่งมีเป้าหมายยิ่งทำได้เร็ว แนะนำให้ออกกำลังกายแทนใช้ยาลดความอ้วนนะคะ แต่ไม่ได้ห้ามนะคะ แค่คิดว่าออกกำลังกายจะปลอดภัยกว่า
ปล.ใครมีปัญหาอยากจะถามหลังไมค์นะจ้ะ