ผิดขนาดนั้นเลยหรอ?

ผมเป็นคนนึงที่ “แอบรักเพื่อน” ตอนแรกก็ไม่คิดหรอกคับว่ามันเป็นความรัก เอาง่ายๆในช่วงแรกที่เริ่มรู้สึกกับเพื่อนคนนี้แปลกไปผมพยายามปฏิเสธตัวเองมาตลอด  พยายามคิดว่ามันคงไม่ใช่หรอก แต่พอนานๆเข้าเริ่มคุยกันทุกวัน ก็ยิ่งรู้สึกดีมากขึ้นเรื่อยๆ จนวันนึงเริ่มแน่ใจแล้วว่ามันไม่ใช่แค่แบบเพื่อนแล้ว และยิ่งรู้สึกดีมากขึ้นความเป็นห่วงก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ ผมพยายามที่จะเข้าไปอยู่ใกล้ๆเค้า คอยช่วยเหลือเค้า เทคแคร์เค้าอยู่ตลอด เป็นอย่างนี้ประมาณครึ่งปี จนเราเริ่มสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ บางทีก็คิดนะว่าเค้าจะรู้มั้ยว่าผมคิดมากเกินกว่าเพื่อนไปแล้ว  และเคยคิดที่จะบอกชอบ ผมปรึกษาเพื่อนหลายๆคนว่าจะทำไงดี จะบอกชอบดีมั้ย แน่นอนว่าฝ่ายสนับสนุนเต็มเลยคับ อาจบอกว่าทั้งสนับสนุนทั้งผลักทั้งดันเลยก็ได้ 555 จนวันนึงหลังจากที่คุยกันทุกวันมา 7 เดือนผมตัดสินบอกชอบเค้าไป แต่สิ่งที่ตอบกลับมาทำผมหน้าชาเลยคับ เค้าขอโทษผม  ผมทำอะไรไม่ถูกเลยพยายามเปลี่ยนประเด็น แต่เหมือนไม่เป็นผล เค้าไม่แม้แต่ที่จะอยู่ฟังสิ่งที่ผมอยากจะพูด ผมอยากบอกกับเค้าว่า…อย่าเปลี่ยนไปได้มั้ย ยังไงผมก็ยังอยากเป็นเพื่อนกับเค้า จากวันนั้นเค้าห่างจากผมไปเลย  ห่างไปจนเหมือนว่าเราไม่เคยรู้จักกันมาก่อน  จนตอนนี้ผ่านมาครึ่งปีแล้วผมยังลืมเพื่อนคนนี้ของผมไม่ได้เลย แต่เราได้มีโอกาสคุยกันมากขึ้น แต่แค่ในฐานะของคนรู้จักกันเท่านั้น จากคนที่เคยสดใส ร่าเริง น่ารัก วันนี้ได้เปลี่ยนไป มีแต่ความเย็นชา จนผมรู้สึกได้ว่าเค้าไม่อยากคุยกับผม  แต่ผมก็ยังคงพยายามถามไถ่และแสดงความเป็นห่วงทุกครั้งในฐานะเพื่อน แต่สิ่งที่ได้ตอบกลับมามันแย่เหลือเกิน บางครั้งก็ทำเหมือนไม่เห็นในสิ่งที่ผมพิมพ์ไปหรือบางครั้งผมพูดด้วยก็ทำเหมือนไม่ได้สนใจ
ทุกวันนี้ผมยังมีคำถามที่คาใจผมผิดขนาดนั้นเลยเหรอครับ การที่ผมบอกชอบไปทำให้ผมเสียเพื่อนที่ผมรักและจริงใจกับผมมากที่สุดไป  ตอนนี้ผมคิดอยู่อย่างเดียวว่าจะทำยังไงถึงจะได้เพื่อนรักของผมคนนี้กลับคืนมา…