คืนหนึ่งเมื่อหลายวันก่อน
ขับรถเข้าบ้าน เกิดนึกถึงหมาดำที่เคยเลี้ยง
เจ้าตัวนี้เขาขอไปเลี้ยงที่อื่นตั้งนานแล้ว นานจนลืมเลย
แต่วันนั้นพอเลี้ยวเข้าบ้าน ความรู้สึกเหมือนมีเจ้าตัวสีดำวิ่งไปรอบๆเหมือนที่เคยทำ
ไม่มีเสียงหรือเงาอะไรที่บ่งบอกถึงมัน เพียงแต่รู้สึกขึ้นมาเฉยๆ
ยังแปลกใจว่าทำไมถึงได้รู้สึกแบบนั้น กระทั่งลืมเหตุการณ์นั้นไป
จนคนที่เลี้ยงมาบอกว่า มันถูกรถชนตายเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง
ถึงไปอยู่บ้านใหม่ แต่ก็ไม่ลืมบ้านเดิมที่เคยอยู่
ยังกลับมาสื่อให้รับรู้ด้วยความรู้สึก
ทั้งๆที่ตอนอยู่มันดื้อแสนดื้อ นึกว่าจะเพลิดเพลินที่ใหม่จนลืมซะอีก
เจ้าดำตัวนี้เมื่อตอนที่เลี้ยงได้สร้างวีรกรรมไว้มากมาย ขอยกตัวอย่างพอสังเขปนะ
ไล่กัดไก่เพื่อนบ้าน ไก่ไม่มีก็ไล่กัดนก ขุดโคนต้นไม้หลุมเบ้อเร่อจนแทบจะล้ม
ไปกินอะไรเน่าๆเหม็นๆขนแฉะ แล้วชอบวิ่งเข้าบ้านทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
เลือกกินอย่างมาก ถ้าไม่ถูกใจ มันจะมองชามแล้วจ้องหน้า
สมาธิสั้น บอกให้นั่ง มันจะนอน บอกให้คอย มันจะวิ่ง บอกอยู่นิ่งๆ โดดใส่เฉยเลย
ไม่ชอบสบตา แต่สายตาล่อกแล่กๆ
หอนทุกครั้งเมื่อมีการประกาศเสียงตามสายของหมู่บ้าน ทั้งดุทั้งตีไม่เคยฟัง
ทั้งหมดเหลือแค่เพียงความทรงจำ ที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่กับเรา
เมื่อเขาเอาไปเลี้ยง ถึงแม้มันจะคิดถึงบ้านเดิมแค่ไหนก็มาไม่ได้
จนถึงวันที่มันกลับมาได้ ก็เหลือเพียงแค่วิญญาณดวงหนึ่ง ที่ไร้ร่างกายให้สัมผัสเสียแล้ว
หมาดำพันธุ์ทางดื้อๆตัวหนึ่ง ยังคิดถึงและจดจำสถานที่แรกที่มันเคยอยู่ได้
คนจะดีจะร้าย เมื่อต้องจากบ้านไปทำมาหากินในที่ไกลๆ นานเข้าก็เจริญรุ่งเรือง
ประสบความสำเร็จในชีวิต มีเพื่อนฝูงมากมาย ภายนอกแม้จะดูร่าเริงแจ่มใสแค่ไหน
สุดท้ายก็ต้องคิดถึงบ้านเกิดอยู่ดี ไม่มีใครลืมได้หรอก
ไม่เชื่อลองไปถามไอ้ดำดูสิ
โฮ่ง
เฮ้ยยยย!!!
เมื่อเจ้าดำกลับบ้าน
ขับรถเข้าบ้าน เกิดนึกถึงหมาดำที่เคยเลี้ยง
เจ้าตัวนี้เขาขอไปเลี้ยงที่อื่นตั้งนานแล้ว นานจนลืมเลย
แต่วันนั้นพอเลี้ยวเข้าบ้าน ความรู้สึกเหมือนมีเจ้าตัวสีดำวิ่งไปรอบๆเหมือนที่เคยทำ
ไม่มีเสียงหรือเงาอะไรที่บ่งบอกถึงมัน เพียงแต่รู้สึกขึ้นมาเฉยๆ
ยังแปลกใจว่าทำไมถึงได้รู้สึกแบบนั้น กระทั่งลืมเหตุการณ์นั้นไป
จนคนที่เลี้ยงมาบอกว่า มันถูกรถชนตายเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง
ถึงไปอยู่บ้านใหม่ แต่ก็ไม่ลืมบ้านเดิมที่เคยอยู่
ยังกลับมาสื่อให้รับรู้ด้วยความรู้สึก
ทั้งๆที่ตอนอยู่มันดื้อแสนดื้อ นึกว่าจะเพลิดเพลินที่ใหม่จนลืมซะอีก
เจ้าดำตัวนี้เมื่อตอนที่เลี้ยงได้สร้างวีรกรรมไว้มากมาย ขอยกตัวอย่างพอสังเขปนะ
ไล่กัดไก่เพื่อนบ้าน ไก่ไม่มีก็ไล่กัดนก ขุดโคนต้นไม้หลุมเบ้อเร่อจนแทบจะล้ม
ไปกินอะไรเน่าๆเหม็นๆขนแฉะ แล้วชอบวิ่งเข้าบ้านทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้
เลือกกินอย่างมาก ถ้าไม่ถูกใจ มันจะมองชามแล้วจ้องหน้า
สมาธิสั้น บอกให้นั่ง มันจะนอน บอกให้คอย มันจะวิ่ง บอกอยู่นิ่งๆ โดดใส่เฉยเลย
ไม่ชอบสบตา แต่สายตาล่อกแล่กๆ
หอนทุกครั้งเมื่อมีการประกาศเสียงตามสายของหมู่บ้าน ทั้งดุทั้งตีไม่เคยฟัง
ทั้งหมดเหลือแค่เพียงความทรงจำ ที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่กับเรา
เมื่อเขาเอาไปเลี้ยง ถึงแม้มันจะคิดถึงบ้านเดิมแค่ไหนก็มาไม่ได้
จนถึงวันที่มันกลับมาได้ ก็เหลือเพียงแค่วิญญาณดวงหนึ่ง ที่ไร้ร่างกายให้สัมผัสเสียแล้ว
หมาดำพันธุ์ทางดื้อๆตัวหนึ่ง ยังคิดถึงและจดจำสถานที่แรกที่มันเคยอยู่ได้
คนจะดีจะร้าย เมื่อต้องจากบ้านไปทำมาหากินในที่ไกลๆ นานเข้าก็เจริญรุ่งเรือง
ประสบความสำเร็จในชีวิต มีเพื่อนฝูงมากมาย ภายนอกแม้จะดูร่าเริงแจ่มใสแค่ไหน
สุดท้ายก็ต้องคิดถึงบ้านเกิดอยู่ดี ไม่มีใครลืมได้หรอก
ไม่เชื่อลองไปถามไอ้ดำดูสิ
โฮ่ง
เฮ้ยยยย!!!