มนต์รักทะลุมิติ~ ตอนที่ 1

กระทู้สนทนา
มาต่อกันคะ    หายไปนานมั๊กกกกกกกก   5555555    ไปอ่านปฐมบทก่อนนะคะ  ไม่งั้นจะไม่เข้าใจ  ที่นี่ค่ะ [Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้


        ถ้าหากฉันเผลอเอาเรื่องความฟันฟินๆแบบนี้ไปเล่าให้คนที่โรงเรียนฟัง ฉันคงต้องโดนหาว่าเป็นพวกเพ้อเจ้อไร้สาระ
อ่านนิยายไปวันๆแน่ๆ ก็แน่นอนละสิ ลูกเจ้าของโรงเรียนที่ติดท็อป 1 ใน 10 ของโรงเรียนที่ดีที่สุดและเก่งที่สุดของประเทศ
ดันมาเล่าเรื่องไร้สาระแบบนี้ได้  ใครเค้าจะไปคิดว่าคนที่ทั้งสวย(หรือเปล่า) แบบฉันจะมีความฝันแบบนี้

   เอาล่ะบ่นมามากแล้ว มารู้จักครอบครัวของฉันกันดีกว่า แน่นอนฉันได้บอกไปแล้วว่าฉันชื่อ วินนี่
ชื่อจริงของฉันน่ะหรอ Machale Wilhelmina  แล้วขอบอกแบบย้ำๆ อีกสักไม่กี่ทีว่าฉันเป็นนักเรียนโรงเรียนมัธยมมาแชลที่มีนักเรียนหัวกะทิล้วนระดับต้นๆของประเทศอยู่ที่นี่ ซึ่ง 1 ในนั้นไม่ใช่ฉันแต่ทำยังไงได้ละ ฉันก็เป็นแค่ลูกสาวเจ้าของโรงเรียน ใครๆคิดว่าฉันโชคดี พวกเค้าจะรู้ไหมนะว่าการที่เกิดเป็นลูกคนมีเงินมันแสนจะลำบาก ต้องนั่งปั้นหน้า ทำตัวดีเป็นคุณหนูสุดหรู  และครอบครัวที่แสนจะดูอบอุ่น  แต่ความจริงมันแสนนจะตรงกันข้าม พ่อ แม่ แยกกันไปคนละทาง
ฉันต้องโตมากับแม่นมที่ชื่อว่า วิล่า (Wilva)  วิล่าดูแลฉันตั้งแต่ฉันเป็นทารก ไม่ต้องถามถึงคนที่ฉันต้องเรียกว่าแม่  
เมื่อแม่คลอดฉันแล้วก็ทิ้งฉันไว้กับวิล่าเพื่อตามล่าฝันของแม่ต่อ แม่เป็นพวกชอบผจญภัย และแม่คิดว่าฉันเป็นตัวถ่วง
แต่ฉันก็ไม่โกรธท่านหรอก เพราะท่านเป็นผู้ให้กำเนิดฉัน ท่านทั้งคู่รักกันจึงมีฉันเกิดมาเป็นพยานรักของท่านทั้งสอง
แต่ละปีแม่จะกลับมาเยี่ยมเราสองพ่อลูกในฤดูใบไม้ร่วง และฤดูหนาว
แม่จะกลับมาพร้อมกับของแปลกที่หาที่ไหนไม่ได้นอกจากที่บ้านของฉัน
และของเหล่านั้นก็ประเมินค่าไม่ได้ซะด้วย  ส่วนพ่อของฉันเป็นนอกจากจะเป็นเจ้าของโรงเรียนมัธยมแล้ว
พ่อยังเป็นนักบริหารอันดับแนวหน้าของประเทศ  ที่ใครๆก็หวั่นใจ ทำไมน่ะเหรอ? เพราะพ่อเด็ดขาด และละเอียด
แม้แต่ข้อผิดพลาดนิดเดียวพ่อก็จะแก้ไขให้มันถูกต้องเสมอ พ่อไม่ได้ร่ำรวยอะไรมากมายแค่ถือหุ้นไว้เพียง 60% ของหุ้นทั้งหมด
และฉันก็ยังสงสัยมาถึงทุกวันนี้ว่าทำไมพ่อกับแม่ ถึงได้ลงเอยกันได้ คิดๆแล้วมันชวนปวดหัวชะมัด
ฉันลืมบอกไปแม่ของฉันชื่อ Machale  Wandy และนักธุรกิจอายุน้อยที่สุดซึ่งก็คือพ่อของฉันชื่อว่า Machale   Kevin
ถึงพ่อและแม่ของฉันจะดูเท่ห์และเก่งขนาดไหน แต่ตัวฉันเหมือนพระเจ้าลงโทษเพราะฉันไม่ได้มีความสามารถอะไรเลย  
ฟังดูแล้วฉันเริ่มดูน่าสงสารแล้วใช่ไหมละ   

     อ้อ......แล้วฉันหวังว่าคุณผู้อ่านคงไม่เอาเรื่องความฝันประหลาดแบบนี้ของฉันไปบอกกับใครที่โรงเรียนของฉันนะ   อย่าเลยยยยยย  ขอร้องงงงงงงงงง TT^TT


ป.ล.ปล่อยของได้แค่สั้นๆนะคะ  เพราะแอบเขียนตอนทำงาน 55555
ป.ล.2 เดี๋ยวตอนเย็นมาต่อให้ค่ะ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่