นี้เป็นกระทู้แรกที่เขียนขึ้น หากมีข้อผิดพลาดก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ
ก่อนอื่นต้องบอกว่าเราเป็นหญิงที่ภายนอกเหมือนผู้ชาย และแฟนเราก็เป็นผู้หญิง
เราอายุ 27 แฟนเราอายุ 28 เรากับแฟนคบกันมาได้ 4 ปีกว่าแล้ว ทางบ้านเรา ครอบครัวเรา สังคมเรา เพื่อนเรา รับรู้หมดว่าเราคบคนนี้เป็นแฟน
ซึ่งเราก็วาดหวังวางแผนอนาคตไว้ว่าจะอยู่กับเค้า ดูแลเค้า ที่ผ่านมาเราทั้งคู่มีปัญหาอุปสรรคต่างๆ เราก็ช่วยกันฝ่าฟันผ่านมาจนได้
แต่ครั้งนี้เจอปัญหาหนักเพราะพ่อแม่ของแฟนบังคับให้เราเลิกกับแฟน เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เรา แฟน พ่อและแม่ของแฟน ได้คุยกัน เปิดใจกัน
เราก็บอกแม่แฟนกับพ่อแฟนไปว่า เรารักลูกเขามาก เราสามารถดูแลลูกเขาได้ เราคบกันไม่เคยทำเรื่องเสื่อมเสีย เราพากันไปในทางที่ดี เรากับแฟนเป็นคนเข้าวัดเข้าวา มีธรรมะในหัวใจอยู่แล้ว เป็นลูกที่ดีของพ่อกับแม่ไม่เคยออกนอกลู่นอกทางเลย
เราไม่เคยขอเงินพ่อแม่เราเลย เราทำงานหาเงินเรียนเองตั้งแต่ ม.ปลายจนจบมหาวิทยาลัย ชีวิตต้องดิ้นรนและเจออะไรมามากมาย
ตอนเด็กลำบากมากเคยแม้กระทั่งต้องอดทนกินข้าวต้มราดน้ำปลามาเป็นเดือนๆ ซึ่งตรงจุดนี้เรากล้าพูดได้เลยว่าเรามีความขยันและมานะพอในการทำให้ชีวิตดีขึ้นได้ มันอาจะสะท้อนให้เห็นว่าเราสามารถดูแลแฟนเราได้ ตอนนี้เรามีบ้านให้พ่อแม่ของเราอยู่ เรามีเงินใช้หนี้ให้พ่อแม่ ถึงชีวิตเราจะเริ่มมาจากติดลบ แต่ตอนนี้เราก็ดูแลพ่อแม่ได้ และดูแลแฟนเราได้ดีด้วย
เรากับแฟนเจอกันตอนทำงาน เราทำงานที่เดียวกัน เราดูแลกันและกันในทุกๆเรื่อง ย้ำว่าทุกเรื่องจริงๆ ตอนนี้เราได้ทุนออกมาเรียนปริญญาเอก อีกไม่นานก็จะเรียนจบคงมีงานทำที่ดีมีอนาคต สามารถเลี้ยงดูลูกเค้าได้แน่นอน ส่วนแฟนเราเองก็ทำงานไปด้วยและเรียนโทไปด้วย จนตอนนี้แฟนเราจบปริญญาโทแล้ว การงานก็โอเค เราก็อธิบายพูดไปบลาๆๆๆ....
แม่แฟนก็พูดขึ้นว่า ต่อให้เราเป็นคนดีขนาดไหน ยังไงก็ต้องเลิกกัน เป็นผู้หญิงกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก เราต้องนึกถึงใจพ่อแม่แฟนด้วยว่าเค้าจะทุกข์แค่ไหนที่เห็นลูกตัวเองเป็นแบบนี้ แม่อยากให้ลูกแม่แต่งงานกับผู้ชาย มีครอบครัวปกติ....
เราเลยบอกไปว่า เราก็วางแผนไว้ว่าจะมีลูกกับแฟน โดยการทำกิฟท์ ซึ่งแม่แฟนไม่เห็นด้วยอย่างมาก
แม่แฟนลากแฟนเราไปคุยและขู่จะฆ่าตัวตายหากแฟนเราไม่ยอมเลิกกับเรา แม่แฟนพูดกดดันแฟนเรามาก จนแม่แฟนกับแฟนเริ่มทะเลาะกัน เราก็พยายามปลอบพูดดีๆให้แม่ลูกเค้าเข้าใจกัน
เราก็บอกแฟนว่าให้แม่ใจเย็นก่อน ตอนนี้ก็ให้แฟนตามน้ำไปก่อน แม่บอกให้เลิกก็ต้องเลิก น้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือขวาง ซักพักพ่อของแฟนก็เข้ามาคุยด้วย ทีนี้พ่อแฟนเราจัดเต็ม พ่อแฟนเรายื่นคำขาดให้เลิก!!!!
พ่อแม่แฟนเราเป็นคนหัวแข็งใครพูดอะไรก็ไม่ฟังเพราะถือว่าสิ่งที่เค้าทำคือสิ่งที่ถูกที่สุดและดีที่สุด
พ่อแฟนบอกว่าการที่เราทำให้พ่อแม่แฟนต้องเสียใจ มันเป็นบาป ทำให้ชีวิตไม่เจริญก้าวหน้า ทำให้ชีวิตตกต่ำ พ่อแม่แฟนรับไม่ได้ที่ต้องเห็นลูกคบกับผู้หญิงด้วยกัน ญาติๆก็คงรับไม่ได้เช่นกัน สังคมก็รับไมได้ ต้องหลบๆซ่อนๆ มันบาป พระพุทธเจ้าไม่ได้สอนให้เพศเดียวกันมารักกัน
ยังไงผู้หญิงก็ต้องคู่กับผู้ชายอยู่ดี ถ้าวันนี้ยังเลิกกันไม่ได้ก็ค่อยๆเลิก ค่อยๆห่างกัน ซักวันมันก็เลิกได้ ถ้าเรารักลูกเขามาก ก็ควรปล่อยให้ลูกเขาไปมีครอบครัว มีอนาคตที่ดี และไม่อกตัญญูกับพ่อแม่.... (พ่อแฟนเราเป็นคนธรรมะธรรมโมมาก ไปวัดทุกสัปดาห์ เลยยกเอาธรรมะมาพูดให้เราเลิกกัน)
เราก็รับฟังทั้งน้ำตา เราก็เลยบอกไปว่า เราเข้าใจทุกอย่างที่พ่อแม่หวังดี แต่เราก็เป็นลูกที่ดี สร้างความภูมิใจให้พ่อแม่ สอนให้แฟนเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่เช่นกัน ทำไมพ่อกับแม่ต้องเอาเรื่องเพศมาเป็นข้อตัดสินพิพากษาในความรักของเราด้วย ไม่ว่าลูกของพ่อกับแม่จะเป็นชายหรือหญิงหรือเพศไหน รักก็คือรัก แต่พ่อแฟนมาตัดสินเพียงแค่เราใจเป็นชายแต่กายเป็นหญิงก็เท่านั้นเอง มันไม่ยุติธรรมเลย
ทางบ้านเราพ่อแม่เราเค้ายอมรับแฟนเรา เห็นแฟนเราเป็นลูกคนนึงด้วยซ้ำ เราเชื่อว่าเราเป็นคนดีพอที่จะทำให้พ่อแม่แฟนยอมรับเราได้ แต่พ่อแฟนยืนกรานเสียงแข็งว่ายังไงก็รับไม่ได้จริงๆ “ในเมื่อพ่อรับไม่ได้ ลูกก็ต้องปรับเพื่อพ่อนะ ทำเพื่อพ่อแม่มีแต่เจริญ และพ่อก็ไม่เคยรับแฟนของลูกคนนี้เข้ามาในครอบครัวเราเลย พ่อรับไม่ได้จริงๆ และก็ไม่มีวันจะรับเรื่องนี้ได้ด้วย” พ่อแฟนพูดกับแฟนและเรา
เราก็อึ้งได้แต่ร้องไห้ เราเคยพยายามเลิกกับแฟนด้วยเหตุผลนี้มาแล้ว แต่เราก็เลิกกันไม่ได้เพราะเรารักกันมาก ครั้งก่อนที่เลิกกัน เราทรุดจนเข้าร.พ. กินไม่ได้นอนไม่หลับ แฟนเราก็สภาพไม่ต่างกันเลย แต่ครั้งนี้เราทั้งคู่คิดหนักเพราะพ่อกับแม่แฟนเรียกเราทั้งคู่ไปคุยไปเคลียร์และยื่นคำขาด
คืนนั้นเราก็อยู่บ้านแฟน คุยกับแฟนเพื่อหาทางออกในเรื่องนี้ทั้งคืน เราทั้งคู่ร้องไห้หนักมากเหมือนจะต้องตายจากกัน
มันทรมานมากเลย เราเห็นแฟนร้องไห้หนัก เราก็พยายามปลอบแฟนกอดแฟนไว้ให้แฟนรู้ว่าเรายังมีกัน เราจะต้องฝ่าฟันอุปสรรค แก้ปัญหาเหล่านี้ไปได้ เราพูดจนแฟนหยุดร้อง และหลับไป ส่วนตัวเราพอแฟนหลับ ก็นอนคิดทั้งคืน คำพูดพ่อแฟนและแม่แฟนมันดังก้องอยู่ในหูเรา สมองเราตื้อไปหมด คืนนั้นเราไมได้นอนทั้งคืน เครียดจนนอนไม่หลับ แอบร้องไห้ตอนแฟนหลับ ไม่อยากให้แฟนเห็นว่าเราอ่อนแอและเสียใจมาก แต่แฟนเราก็คงรู้แหละว่าเราแอบร้องไห้ แฟนเราแอบตื่นขึ้นมาเอามือมาปาดน้ำตาให้เราและก็นอนกอดเราทั้งคืน
เรื่องราวที่เกิดขึ้นรอบนี้มันทำให้เรากับแฟนเข้าใจกันและรับรู้ว่าเราทั้งคู่รักกันมากแค่ไหน เรากับแฟนก็ไม่อยากให้พ่อแม่แฟนต้องทุกข์ต้องเสียใจ ไม่อยากให้แฟนเป็นลูกอกตัญญู แต่เราก็เลิกกันไม่ได้จริงๆ ไม่รู้จะหาทางออกทางไหน
ส่วนทางครอบครัวเรา พ่อแม่เรายังไม่รับรู้ปัญหานี้ เราไม่อยากให้พ่อแม่เราไม่สบายใจ เพราะพ่อแม่เราไม่อยากให้เราสองคนเลิกกัน
ตอนนี้เรากับแฟนก็ยังคุยกันเหมือนเดิม (ทั้งๆที่โดนพ่อแม่แฟนสั่งห้าม) แต่เราก็คงไปหาเค้าที่บ้าน และไปไหนมาไหนด้วยกันไม่ได้อีกแล้ว เราเครียดมาก เสียใจมาก ไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง พ่อกับแม่เราก็เริ่มสงสัยว่าทำไมเราตาแดงๆตลอดเวลา น้ำตาเรามันไหลตลอดไม่ยอมหยุดเลย....
ตอนนี้หนทางข้างหน้าช่างมืดมนเหลือเกิน....หวังไว้ว่าคงจะมีทางสว่างทำให้เราทั้งคู่หาทางออกที่ดีได้
พ่อแม่แฟนบังคับให้เลิกคบกับแฟน
ก่อนอื่นต้องบอกว่าเราเป็นหญิงที่ภายนอกเหมือนผู้ชาย และแฟนเราก็เป็นผู้หญิง
เราอายุ 27 แฟนเราอายุ 28 เรากับแฟนคบกันมาได้ 4 ปีกว่าแล้ว ทางบ้านเรา ครอบครัวเรา สังคมเรา เพื่อนเรา รับรู้หมดว่าเราคบคนนี้เป็นแฟน
ซึ่งเราก็วาดหวังวางแผนอนาคตไว้ว่าจะอยู่กับเค้า ดูแลเค้า ที่ผ่านมาเราทั้งคู่มีปัญหาอุปสรรคต่างๆ เราก็ช่วยกันฝ่าฟันผ่านมาจนได้
แต่ครั้งนี้เจอปัญหาหนักเพราะพ่อแม่ของแฟนบังคับให้เราเลิกกับแฟน เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา เรา แฟน พ่อและแม่ของแฟน ได้คุยกัน เปิดใจกัน
เราก็บอกแม่แฟนกับพ่อแฟนไปว่า เรารักลูกเขามาก เราสามารถดูแลลูกเขาได้ เราคบกันไม่เคยทำเรื่องเสื่อมเสีย เราพากันไปในทางที่ดี เรากับแฟนเป็นคนเข้าวัดเข้าวา มีธรรมะในหัวใจอยู่แล้ว เป็นลูกที่ดีของพ่อกับแม่ไม่เคยออกนอกลู่นอกทางเลย
เราไม่เคยขอเงินพ่อแม่เราเลย เราทำงานหาเงินเรียนเองตั้งแต่ ม.ปลายจนจบมหาวิทยาลัย ชีวิตต้องดิ้นรนและเจออะไรมามากมาย
ตอนเด็กลำบากมากเคยแม้กระทั่งต้องอดทนกินข้าวต้มราดน้ำปลามาเป็นเดือนๆ ซึ่งตรงจุดนี้เรากล้าพูดได้เลยว่าเรามีความขยันและมานะพอในการทำให้ชีวิตดีขึ้นได้ มันอาจะสะท้อนให้เห็นว่าเราสามารถดูแลแฟนเราได้ ตอนนี้เรามีบ้านให้พ่อแม่ของเราอยู่ เรามีเงินใช้หนี้ให้พ่อแม่ ถึงชีวิตเราจะเริ่มมาจากติดลบ แต่ตอนนี้เราก็ดูแลพ่อแม่ได้ และดูแลแฟนเราได้ดีด้วย
เรากับแฟนเจอกันตอนทำงาน เราทำงานที่เดียวกัน เราดูแลกันและกันในทุกๆเรื่อง ย้ำว่าทุกเรื่องจริงๆ ตอนนี้เราได้ทุนออกมาเรียนปริญญาเอก อีกไม่นานก็จะเรียนจบคงมีงานทำที่ดีมีอนาคต สามารถเลี้ยงดูลูกเค้าได้แน่นอน ส่วนแฟนเราเองก็ทำงานไปด้วยและเรียนโทไปด้วย จนตอนนี้แฟนเราจบปริญญาโทแล้ว การงานก็โอเค เราก็อธิบายพูดไปบลาๆๆๆ....
แม่แฟนก็พูดขึ้นว่า ต่อให้เราเป็นคนดีขนาดไหน ยังไงก็ต้องเลิกกัน เป็นผู้หญิงกับผู้หญิงอยู่ด้วยกันไม่ได้หรอก เราต้องนึกถึงใจพ่อแม่แฟนด้วยว่าเค้าจะทุกข์แค่ไหนที่เห็นลูกตัวเองเป็นแบบนี้ แม่อยากให้ลูกแม่แต่งงานกับผู้ชาย มีครอบครัวปกติ....
เราเลยบอกไปว่า เราก็วางแผนไว้ว่าจะมีลูกกับแฟน โดยการทำกิฟท์ ซึ่งแม่แฟนไม่เห็นด้วยอย่างมาก
แม่แฟนลากแฟนเราไปคุยและขู่จะฆ่าตัวตายหากแฟนเราไม่ยอมเลิกกับเรา แม่แฟนพูดกดดันแฟนเรามาก จนแม่แฟนกับแฟนเริ่มทะเลาะกัน เราก็พยายามปลอบพูดดีๆให้แม่ลูกเค้าเข้าใจกัน
เราก็บอกแฟนว่าให้แม่ใจเย็นก่อน ตอนนี้ก็ให้แฟนตามน้ำไปก่อน แม่บอกให้เลิกก็ต้องเลิก น้ำเชี่ยวอย่าเอาเรือขวาง ซักพักพ่อของแฟนก็เข้ามาคุยด้วย ทีนี้พ่อแฟนเราจัดเต็ม พ่อแฟนเรายื่นคำขาดให้เลิก!!!!
พ่อแม่แฟนเราเป็นคนหัวแข็งใครพูดอะไรก็ไม่ฟังเพราะถือว่าสิ่งที่เค้าทำคือสิ่งที่ถูกที่สุดและดีที่สุด
พ่อแฟนบอกว่าการที่เราทำให้พ่อแม่แฟนต้องเสียใจ มันเป็นบาป ทำให้ชีวิตไม่เจริญก้าวหน้า ทำให้ชีวิตตกต่ำ พ่อแม่แฟนรับไม่ได้ที่ต้องเห็นลูกคบกับผู้หญิงด้วยกัน ญาติๆก็คงรับไม่ได้เช่นกัน สังคมก็รับไมได้ ต้องหลบๆซ่อนๆ มันบาป พระพุทธเจ้าไม่ได้สอนให้เพศเดียวกันมารักกัน
ยังไงผู้หญิงก็ต้องคู่กับผู้ชายอยู่ดี ถ้าวันนี้ยังเลิกกันไม่ได้ก็ค่อยๆเลิก ค่อยๆห่างกัน ซักวันมันก็เลิกได้ ถ้าเรารักลูกเขามาก ก็ควรปล่อยให้ลูกเขาไปมีครอบครัว มีอนาคตที่ดี และไม่อกตัญญูกับพ่อแม่.... (พ่อแฟนเราเป็นคนธรรมะธรรมโมมาก ไปวัดทุกสัปดาห์ เลยยกเอาธรรมะมาพูดให้เราเลิกกัน)
เราก็รับฟังทั้งน้ำตา เราก็เลยบอกไปว่า เราเข้าใจทุกอย่างที่พ่อแม่หวังดี แต่เราก็เป็นลูกที่ดี สร้างความภูมิใจให้พ่อแม่ สอนให้แฟนเป็นลูกที่ดีของพ่อแม่เช่นกัน ทำไมพ่อกับแม่ต้องเอาเรื่องเพศมาเป็นข้อตัดสินพิพากษาในความรักของเราด้วย ไม่ว่าลูกของพ่อกับแม่จะเป็นชายหรือหญิงหรือเพศไหน รักก็คือรัก แต่พ่อแฟนมาตัดสินเพียงแค่เราใจเป็นชายแต่กายเป็นหญิงก็เท่านั้นเอง มันไม่ยุติธรรมเลย
ทางบ้านเราพ่อแม่เราเค้ายอมรับแฟนเรา เห็นแฟนเราเป็นลูกคนนึงด้วยซ้ำ เราเชื่อว่าเราเป็นคนดีพอที่จะทำให้พ่อแม่แฟนยอมรับเราได้ แต่พ่อแฟนยืนกรานเสียงแข็งว่ายังไงก็รับไม่ได้จริงๆ “ในเมื่อพ่อรับไม่ได้ ลูกก็ต้องปรับเพื่อพ่อนะ ทำเพื่อพ่อแม่มีแต่เจริญ และพ่อก็ไม่เคยรับแฟนของลูกคนนี้เข้ามาในครอบครัวเราเลย พ่อรับไม่ได้จริงๆ และก็ไม่มีวันจะรับเรื่องนี้ได้ด้วย” พ่อแฟนพูดกับแฟนและเรา
เราก็อึ้งได้แต่ร้องไห้ เราเคยพยายามเลิกกับแฟนด้วยเหตุผลนี้มาแล้ว แต่เราก็เลิกกันไม่ได้เพราะเรารักกันมาก ครั้งก่อนที่เลิกกัน เราทรุดจนเข้าร.พ. กินไม่ได้นอนไม่หลับ แฟนเราก็สภาพไม่ต่างกันเลย แต่ครั้งนี้เราทั้งคู่คิดหนักเพราะพ่อกับแม่แฟนเรียกเราทั้งคู่ไปคุยไปเคลียร์และยื่นคำขาด
คืนนั้นเราก็อยู่บ้านแฟน คุยกับแฟนเพื่อหาทางออกในเรื่องนี้ทั้งคืน เราทั้งคู่ร้องไห้หนักมากเหมือนจะต้องตายจากกัน
มันทรมานมากเลย เราเห็นแฟนร้องไห้หนัก เราก็พยายามปลอบแฟนกอดแฟนไว้ให้แฟนรู้ว่าเรายังมีกัน เราจะต้องฝ่าฟันอุปสรรค แก้ปัญหาเหล่านี้ไปได้ เราพูดจนแฟนหยุดร้อง และหลับไป ส่วนตัวเราพอแฟนหลับ ก็นอนคิดทั้งคืน คำพูดพ่อแฟนและแม่แฟนมันดังก้องอยู่ในหูเรา สมองเราตื้อไปหมด คืนนั้นเราไมได้นอนทั้งคืน เครียดจนนอนไม่หลับ แอบร้องไห้ตอนแฟนหลับ ไม่อยากให้แฟนเห็นว่าเราอ่อนแอและเสียใจมาก แต่แฟนเราก็คงรู้แหละว่าเราแอบร้องไห้ แฟนเราแอบตื่นขึ้นมาเอามือมาปาดน้ำตาให้เราและก็นอนกอดเราทั้งคืน
เรื่องราวที่เกิดขึ้นรอบนี้มันทำให้เรากับแฟนเข้าใจกันและรับรู้ว่าเราทั้งคู่รักกันมากแค่ไหน เรากับแฟนก็ไม่อยากให้พ่อแม่แฟนต้องทุกข์ต้องเสียใจ ไม่อยากให้แฟนเป็นลูกอกตัญญู แต่เราก็เลิกกันไม่ได้จริงๆ ไม่รู้จะหาทางออกทางไหน
ส่วนทางครอบครัวเรา พ่อแม่เรายังไม่รับรู้ปัญหานี้ เราไม่อยากให้พ่อแม่เราไม่สบายใจ เพราะพ่อแม่เราไม่อยากให้เราสองคนเลิกกัน
ตอนนี้เรากับแฟนก็ยังคุยกันเหมือนเดิม (ทั้งๆที่โดนพ่อแม่แฟนสั่งห้าม) แต่เราก็คงไปหาเค้าที่บ้าน และไปไหนมาไหนด้วยกันไม่ได้อีกแล้ว เราเครียดมาก เสียใจมาก ไม่รู้จะแก้ปัญหายังไง พ่อกับแม่เราก็เริ่มสงสัยว่าทำไมเราตาแดงๆตลอดเวลา น้ำตาเรามันไหลตลอดไม่ยอมหยุดเลย....
ตอนนี้หนทางข้างหน้าช่างมืดมนเหลือเกิน....หวังไว้ว่าคงจะมีทางสว่างทำให้เราทั้งคู่หาทางออกที่ดีได้