สวัสดีครับ ปัญหาของเหมืองคงจะเหมือนๆใครหลายๆคน ปัญหาชีวิตรัก
ผมกับแฟนคบกันมาตอนปี2 จนกระทั่งทำงานแต่งงานมีลูกสาว 1 คน
แฟนผมได้ย้ายมาอยู่ที่บ้านผม ซึ่งผมยังอยู่กับครอบครัวผม ยังไม่มีบ้านเป็นของตนเอง
แฟนผมทำทุกอย่าง สาระพัด กวาดบ้าน ถูบ้าน ทำกับข้าว ซักผ้า ทำงาน งานบ้านผมก็ช่วยมาโดยตลอด
แต่แม่ผมไม่ชอบแฟนผมสักเท่าไร่ ซึ่งแฟนผมทำอะไรไป ไม่เคยได้ คำชม ผมก็ไม่ได้เข้าข้างใคร ทั้งแฟนและแม่ ผมคนกลางมันลำบากที่จะพูดออกมา
แฟนผมเคลียดเรื่องที่บ้าน เริ่มเคลียดเรื่องที่ทำงาน ผมก็ทำให้เธอเคลียดเรื่องดื่มเหล้า ดื่มที่ไรทะเลาะกันแทบทุกครั้ง เป็นแบบนี้มา 6 ปี แต่ผม
ก็ไม่ได้ดื่มบ่อย ตกอาทิตละ 1 วันได้ อาจมี2บ้างครั้ง เวลาทะเลาะกันผม ง้อ เค้าตลอดไม่เคยปล่อยให้งอลนานๆ
ผมคิดว่าผมเป็นคนเอาใจใส่เธอนะ จะไปไหนจะทำอะไร ผมบอกทุกอย่าง ไม่เคยโกหก เธอทนแบบนี้กับผมมา 6 ปี
และปีที่เข้าปีที่ 7 ช่วงเดือน ธันวาปี 57 แฟนผมไปทำงานจากปกติกลับ 4.30ประมาณนี้ หลังๆกลับ 5 โมงกว่า6โมงบ้าง
ผมก็ถามทำไมกลับบ้านช้า เค้าตอบว่า คุยกับพี่ที่ทำงาน ซึ่งเป็นผู้ชาย มีลูกมีครอบครัวแล้ว
ผมก็ไม่ได้คิดอะไร ไว้ใจเพราะที่ผ่านมาไม่มีอะไรที่ บ่งชี้ว่าไปในทางชู้สาว
และวันที่ 31 ธันวาคม 57 เธอซึ่งต้องไปเข้าเวรที่ทำงาน ผมก็ขอไปส่งเธอด้วย ซึ่งวันนั้นแทนที่ผมกับแฟนจะมีความสุข
กับเป็นว่าผมทำอะไรก็ผิด ผิดไปหมดทุกอย่าง ผมก็ งง กับตัวเองทำไม แค่นั้งเฉยๆทำไมยังผิด ผมนั้งร้องไห้ เธอกับยิ้มสนุกกับโทรศัพ
หลังจากวันนั้นผ่านไปผมก็เริ่มสงสัย ทำไม คนที่ทำงาน line มาบ่อยจัง โทรศัพท์ไม่เคยห่างตัว ไปอาบน้ำ ไปไหนก็ติดตัวตลอดไม่เคยวางห่างตัว
นอนยังเอาไว้ใต้หมด ชาตแบตต้องปิดเครื่อง พอดีผมจำรหัสเฟชได้ ผมจึง login ไว้ในโทรศัพท์ผมอีก1เฟช เฟชผม1อัน เฟชแฟน1อัน
แต่แฟนไม่รู้ ผมแอบดูเวลา แฟนผมกับผู้ชาย เค้าคุยกับ ปกติแฟนผมจะตื่น6โมงกว่าหลังๆตื่น เช้าตี 5 ผมก็สงสัยซึ่งมารู้ที่หลังว่าคุย
กับผู้ชาย ผู้ชายเฟชมา คิดถึงนะ ตื่นแล้วหรอ ทำอะไรอยู่ รักนะ เป็นแบบนี้ทุกวัน ตอนเที่ยงก็ไปกินข้าวด้วยกัน ตอนเย็นๆก่อนนอนอยู่กับผมก็ยังคุยกัน
ฝันดีนะรักนะ ห่างกันนิดเดียวยังคิดถึงขนาดนี้ ผมอ่านอยู่แทบอย่างจะพิมแทรกลงไปเหลือเกินแต่ก็ยังทน ทนอ่านได้ประมาณ 3 วัน
ลืมบอกไปว่าแฟนผม คุยไป ลบข้อความทิ้งไป จนความอดทนมันไม่ไหว
แล้วเลย ถามแฟนนี้มันอะไร แฟนผมบอกว่าก็แค่พี่ที่ทำงาน คิดเหมือนพี่เหมือนพ่อ ผมก็ถุามทำไมต้องคุยกันตลอดทำไมต้องบอกว่ารักและคิดถึงกันด้วย
แฟนผมก็เงียบไม่พูดอะไร แล้วก็เปลี่ยนเรื่องมาชวนทะเลาะ ผมก็เชื่อเค้านะ เอะบอกไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไร เอะได้ผมทนอ่านต่อไป จนไม่ไหว
เลยโทรไปหา ผู้ชายคนนั้นผมถามเขาไปว่า พี่ พี่คิดยังไงกับแฟนผม เค้าบอกว่าพี่ไม่ได้คิดอะไรพี่ก็แค่รักเขาเท่านั้นเองรักอยากช่วยเหลือ
รักแต่ไม่ได้อยากมาครอบครอง คุยไปสักพัก ผมตอบว่าได้ ถ้าพี่พูดแบบนั้น ผมก็รู้ว่าเค้าก็ยังแอบคุยกันอยู่ตลอด ผมจิตตกมาก กินไม่ได้
นอนไม่หลับ คิดตลอดเค้าไปไหนถึงไหนกันแล้วนะ ลูกต่างคนก็ต่างมีกันแล้ว ฝ่ายชายเมียเค้าก็รู้เรื่อง แต่ทำอะไรไม่ได้
จนวันหนึ่งแฟนผมไปสมัครงานที่ใหม่ ซึ่งได้มาแล้วต้องไป ฝึกงานที่ กทม. และถึงวันที่ต้องไป ผู้ชายคนนั้นอาสาไปส่ง คิดในใจอะไรวะ
กูไม่ชอบเมิงยังจะให้เค้าไปส่ง ผู้ชายกับแฟนผมนั้งหน้า ผมนั้งหลังคนเดียว คุยกันหนุงหนิงสนิทกันมาก ผมถามทำไมต้องคุยตลอดด้วย
แฟนบอกว่าเด๋วพี่เค้าหลับ เออดี และตอนนี้แฟนผมก็ไปอยู่หอคนเดียว คงสบายเธอละ คงคุยโทรศัพท์กันมันไปเลย ในขณะที่ละเลยผม
ผมถามเธอว่า ห่างกันคิดถึงผมไหม เธอบอกว่า เฉยๆ ผมรักคุณนะแล้วเธอละรักผมไหม เธอบอกเฉยๆ ผมถามว่าถ้าผมตายไปจะคิดถึงผมไหม
เค้าตอบว่า เฉยๆ เค้าบอกว่าความรู้สึกตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ไม่ได้รักเหมือนเดิม ผมบอกเธอว่าอะไรที่ผมทำผิด ผมขอแก้ไขตัวเองได้ไหม
ผมปรับผมเปลี่ยนตัวเองใหม่ เหล้าไม่ดื่ม บุหหรีปกติไม่สูบอยู่แล้ว ไม่เที่ยว ดูแลลูก ทำทุกอย่างแต่ผมไม่ได้ฝืนนะ
แต่เธอก็ยังไม่เห็นค่ายังไม่มีวี่แวว ว่าจะกลับมารักเหมือนเดิม ผมก็ไม่รู้ว่าเธอคิดอย่างไรอยู่ ทุกๆวันเธอจะ vido call มาคุยกับลูกตลอด
ผมไม่รู้ว่าเธอต้องการเลิกกับผมเพราะ พฤติกรรมของผม หรือต้องการไปหาคนใหม่ ผมเปลี่ยนตัวเองมาได้ 1 เดือนแล้ว
เธอบอกว่าจะให้เหมือนเดิมได้ไง เธอทนมา 6 ปี ผมกับทำมาได้1 เดือน จะเอาอะไรมันเทียบกันไม่ได้เลย ผมก็เข้าใจความรู้สึกเค้านะ
ผมได้แต่บอกตัวเองว่า ไม่เป็นไรเธอคง ทดสอบตัวผม ว่าที่ผ่านมาเธอเจออะไรมาบ้าง เธอคงอยากให้ผมเห็น (แม้จะเข้าข้างตัวเองก็เถอะ)
แต่มันเป็นกำลังใจให้ผมได้สู้ต่อไป ทุกวันนี้ผมทำหน้าที่ พ่อ ตื่นมาอาบน้ำลูก แต่งตัวมัดผม ไปส่งที่ รร กลับมาทำงาน เที่ยงกลับบ้านหุ้งข้าวเหนียว
ตอนเย็นขายหมูย่าง ชีวิตผมมีแค่นี้ตอนนี้
แล้วถ้าเป็นเพื่อนๆ จะให้อภัยคนอย่างผมไหมครับ กลับตัวแล้วพยายามทำให้ครอบครัวเรียกว่าครอบครัวต่อไป
เลิกทุกอย่างหาเงินอย่างเดียว
ความรักหรือต้องการจาก
ผมกับแฟนคบกันมาตอนปี2 จนกระทั่งทำงานแต่งงานมีลูกสาว 1 คน
แฟนผมได้ย้ายมาอยู่ที่บ้านผม ซึ่งผมยังอยู่กับครอบครัวผม ยังไม่มีบ้านเป็นของตนเอง
แฟนผมทำทุกอย่าง สาระพัด กวาดบ้าน ถูบ้าน ทำกับข้าว ซักผ้า ทำงาน งานบ้านผมก็ช่วยมาโดยตลอด
แต่แม่ผมไม่ชอบแฟนผมสักเท่าไร่ ซึ่งแฟนผมทำอะไรไป ไม่เคยได้ คำชม ผมก็ไม่ได้เข้าข้างใคร ทั้งแฟนและแม่ ผมคนกลางมันลำบากที่จะพูดออกมา
แฟนผมเคลียดเรื่องที่บ้าน เริ่มเคลียดเรื่องที่ทำงาน ผมก็ทำให้เธอเคลียดเรื่องดื่มเหล้า ดื่มที่ไรทะเลาะกันแทบทุกครั้ง เป็นแบบนี้มา 6 ปี แต่ผม
ก็ไม่ได้ดื่มบ่อย ตกอาทิตละ 1 วันได้ อาจมี2บ้างครั้ง เวลาทะเลาะกันผม ง้อ เค้าตลอดไม่เคยปล่อยให้งอลนานๆ
ผมคิดว่าผมเป็นคนเอาใจใส่เธอนะ จะไปไหนจะทำอะไร ผมบอกทุกอย่าง ไม่เคยโกหก เธอทนแบบนี้กับผมมา 6 ปี
และปีที่เข้าปีที่ 7 ช่วงเดือน ธันวาปี 57 แฟนผมไปทำงานจากปกติกลับ 4.30ประมาณนี้ หลังๆกลับ 5 โมงกว่า6โมงบ้าง
ผมก็ถามทำไมกลับบ้านช้า เค้าตอบว่า คุยกับพี่ที่ทำงาน ซึ่งเป็นผู้ชาย มีลูกมีครอบครัวแล้ว
ผมก็ไม่ได้คิดอะไร ไว้ใจเพราะที่ผ่านมาไม่มีอะไรที่ บ่งชี้ว่าไปในทางชู้สาว
และวันที่ 31 ธันวาคม 57 เธอซึ่งต้องไปเข้าเวรที่ทำงาน ผมก็ขอไปส่งเธอด้วย ซึ่งวันนั้นแทนที่ผมกับแฟนจะมีความสุข
กับเป็นว่าผมทำอะไรก็ผิด ผิดไปหมดทุกอย่าง ผมก็ งง กับตัวเองทำไม แค่นั้งเฉยๆทำไมยังผิด ผมนั้งร้องไห้ เธอกับยิ้มสนุกกับโทรศัพ
หลังจากวันนั้นผ่านไปผมก็เริ่มสงสัย ทำไม คนที่ทำงาน line มาบ่อยจัง โทรศัพท์ไม่เคยห่างตัว ไปอาบน้ำ ไปไหนก็ติดตัวตลอดไม่เคยวางห่างตัว
นอนยังเอาไว้ใต้หมด ชาตแบตต้องปิดเครื่อง พอดีผมจำรหัสเฟชได้ ผมจึง login ไว้ในโทรศัพท์ผมอีก1เฟช เฟชผม1อัน เฟชแฟน1อัน
แต่แฟนไม่รู้ ผมแอบดูเวลา แฟนผมกับผู้ชาย เค้าคุยกับ ปกติแฟนผมจะตื่น6โมงกว่าหลังๆตื่น เช้าตี 5 ผมก็สงสัยซึ่งมารู้ที่หลังว่าคุย
กับผู้ชาย ผู้ชายเฟชมา คิดถึงนะ ตื่นแล้วหรอ ทำอะไรอยู่ รักนะ เป็นแบบนี้ทุกวัน ตอนเที่ยงก็ไปกินข้าวด้วยกัน ตอนเย็นๆก่อนนอนอยู่กับผมก็ยังคุยกัน
ฝันดีนะรักนะ ห่างกันนิดเดียวยังคิดถึงขนาดนี้ ผมอ่านอยู่แทบอย่างจะพิมแทรกลงไปเหลือเกินแต่ก็ยังทน ทนอ่านได้ประมาณ 3 วัน
ลืมบอกไปว่าแฟนผม คุยไป ลบข้อความทิ้งไป จนความอดทนมันไม่ไหว
แล้วเลย ถามแฟนนี้มันอะไร แฟนผมบอกว่าก็แค่พี่ที่ทำงาน คิดเหมือนพี่เหมือนพ่อ ผมก็ถุามทำไมต้องคุยกันตลอดทำไมต้องบอกว่ารักและคิดถึงกันด้วย
แฟนผมก็เงียบไม่พูดอะไร แล้วก็เปลี่ยนเรื่องมาชวนทะเลาะ ผมก็เชื่อเค้านะ เอะบอกไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไร เอะได้ผมทนอ่านต่อไป จนไม่ไหว
เลยโทรไปหา ผู้ชายคนนั้นผมถามเขาไปว่า พี่ พี่คิดยังไงกับแฟนผม เค้าบอกว่าพี่ไม่ได้คิดอะไรพี่ก็แค่รักเขาเท่านั้นเองรักอยากช่วยเหลือ
รักแต่ไม่ได้อยากมาครอบครอง คุยไปสักพัก ผมตอบว่าได้ ถ้าพี่พูดแบบนั้น ผมก็รู้ว่าเค้าก็ยังแอบคุยกันอยู่ตลอด ผมจิตตกมาก กินไม่ได้
นอนไม่หลับ คิดตลอดเค้าไปไหนถึงไหนกันแล้วนะ ลูกต่างคนก็ต่างมีกันแล้ว ฝ่ายชายเมียเค้าก็รู้เรื่อง แต่ทำอะไรไม่ได้
จนวันหนึ่งแฟนผมไปสมัครงานที่ใหม่ ซึ่งได้มาแล้วต้องไป ฝึกงานที่ กทม. และถึงวันที่ต้องไป ผู้ชายคนนั้นอาสาไปส่ง คิดในใจอะไรวะ
กูไม่ชอบเมิงยังจะให้เค้าไปส่ง ผู้ชายกับแฟนผมนั้งหน้า ผมนั้งหลังคนเดียว คุยกันหนุงหนิงสนิทกันมาก ผมถามทำไมต้องคุยตลอดด้วย
แฟนบอกว่าเด๋วพี่เค้าหลับ เออดี และตอนนี้แฟนผมก็ไปอยู่หอคนเดียว คงสบายเธอละ คงคุยโทรศัพท์กันมันไปเลย ในขณะที่ละเลยผม
ผมถามเธอว่า ห่างกันคิดถึงผมไหม เธอบอกว่า เฉยๆ ผมรักคุณนะแล้วเธอละรักผมไหม เธอบอกเฉยๆ ผมถามว่าถ้าผมตายไปจะคิดถึงผมไหม
เค้าตอบว่า เฉยๆ เค้าบอกว่าความรู้สึกตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว ไม่ได้รักเหมือนเดิม ผมบอกเธอว่าอะไรที่ผมทำผิด ผมขอแก้ไขตัวเองได้ไหม
ผมปรับผมเปลี่ยนตัวเองใหม่ เหล้าไม่ดื่ม บุหหรีปกติไม่สูบอยู่แล้ว ไม่เที่ยว ดูแลลูก ทำทุกอย่างแต่ผมไม่ได้ฝืนนะ
แต่เธอก็ยังไม่เห็นค่ายังไม่มีวี่แวว ว่าจะกลับมารักเหมือนเดิม ผมก็ไม่รู้ว่าเธอคิดอย่างไรอยู่ ทุกๆวันเธอจะ vido call มาคุยกับลูกตลอด
ผมไม่รู้ว่าเธอต้องการเลิกกับผมเพราะ พฤติกรรมของผม หรือต้องการไปหาคนใหม่ ผมเปลี่ยนตัวเองมาได้ 1 เดือนแล้ว
เธอบอกว่าจะให้เหมือนเดิมได้ไง เธอทนมา 6 ปี ผมกับทำมาได้1 เดือน จะเอาอะไรมันเทียบกันไม่ได้เลย ผมก็เข้าใจความรู้สึกเค้านะ
ผมได้แต่บอกตัวเองว่า ไม่เป็นไรเธอคง ทดสอบตัวผม ว่าที่ผ่านมาเธอเจออะไรมาบ้าง เธอคงอยากให้ผมเห็น (แม้จะเข้าข้างตัวเองก็เถอะ)
แต่มันเป็นกำลังใจให้ผมได้สู้ต่อไป ทุกวันนี้ผมทำหน้าที่ พ่อ ตื่นมาอาบน้ำลูก แต่งตัวมัดผม ไปส่งที่ รร กลับมาทำงาน เที่ยงกลับบ้านหุ้งข้าวเหนียว
ตอนเย็นขายหมูย่าง ชีวิตผมมีแค่นี้ตอนนี้
แล้วถ้าเป็นเพื่อนๆ จะให้อภัยคนอย่างผมไหมครับ กลับตัวแล้วพยายามทำให้ครอบครัวเรียกว่าครอบครัวต่อไป
เลิกทุกอย่างหาเงินอย่างเดียว