ก่อนอื่นเลยต้องขอแนะนำตัวก่อนว่า ผมเป็นลูกคนเดียวของพ่อและแม่ เราเกิดมาในฐานะที่ค่อนข้างดีในอดีตแต่ในปัจจุบันก็พอมีพอกิน เริ่มจากสมัยช่วงเด็กถึงมัธยมฯ ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่ผมจะไกลบ้านนอกจากเข้าค่าย จนมาถึงปริญญาตรีที่ต้องย้ายที่เรียนมาศึกษาต่อที่กรุงเทพฯแต่ชานๆเมืองเป็นช่วงที่เริ่มเจอพ่อกะแม่ล้ะก็คนที่บ้านน้อยลง แต่ก็เดินทางกลับทุก ส-อา. ช่วงนี้เป็นช่วงวัยรุ่นเต็มตัวเลยอยากทำอะไรได้ทำ อยากไปไหนได้ไป แต่ผมโชคดีนะที่ผมได้เพื่อนดี ไม่พาไปในทางที่เสียหาย เป็นช่วงที่ติดเพื่อน ช่วงมีแฟนก็ติดแฟน แต่ก็โทรคุยกะที่บ้านทุกวันนะ วันละนิดๆหน่อยๆก็ยังดี จนผมเรียนจบช่วงที่ทำโปรเจคส่งสมบูรณ์ไปล้ะทุกอย่างเหลือรูปเล่ม ผมก็มีโครงการว่าอยากบวชให้พ่อกะแม่เขาเลย เพราะกลัวถ้าทำงานแล้วจะหาจังหวะยาก เลยตัดสินใจบวช แต่ช่วงก่อนบวชก็กังวลเรื่องงานว่าสึกมาจะเป็นยังไง ก็เลยลองๆสมัครไว้ในเว๊บหางาน ช่วงบวชก็มีบริษัทโทรมานะ ก็ได้แต่บอกไปว่า "โยม...อาตมาบวชอยู่ ไว้อาตมาสึกแล้วจะติดต่อกลับนะ" 5555555 ในใจขำก็ขำ แต่ก็นะ พอเวลาผ่านไป ได้ฤกษ์สึกออกมา อย่างแรกที่คิดเลยก็คือต้องรีบหางานให้เร็วที่สุด เพื่อให้พ่อกะแม่ไม่ต้องห่วงเรามากเกินไปและอยากช่วยแบ่งเบาเรื่องต่างๆในบ้านถึงช่วยได้ไม่มากแต่ก็ไม่ไปรบกวนเขาเป็นพอ จึงเดินสายออกสมัครโรงงาน บริษัทฯต่างๆ จนสุดท้ายมาตกอยู่ที่ธนาคารสีเขียวแห่งหนึ่งที่จังหวัดที่อยู่พอดี เหตุการณ์ก็เป็นปกติเรื่อยมา จนวันนึง...พ่อของผมเริ่มมีอาการเสียงหาย ผมก็ถามเขาว่าเจ็บคอหรอ กินยาแก้อักเสบกันไว้ไหม?? เขาบอกกินแล้วก็ไม่หายไม่ดีขึ้น เป็นประมาณเกือบเดือน จึงตัดสินใจไปตรวจที่รพ.แห่งหนึ่งในจังหวัด แต่ผลออกมาคือปกติ แต่อาการก็ยังเป็นเหมือนเดิมแถมเริ่มมีอาการเวียนหัว ตัวเย็นแต่เหงื่อออกแทรกเข้ามา จึงตัดสินใจเข้าไปตรวจใหม่แบบละเอียดที่ รพ.ในกรุงเทพฯ และแล้วก็เจอสาเหตุ...
หมอบอกพ่อว่า พ่อเป็นเนื้องอกในช่องอกยาวประมาณ 7-8 ซม.แล้วมันดันไปพาดทับเส้นเสียง จึงทำให้เสียงแห้ง จึงจะขอส่งตัวไปอีก รพ.หนึ่งเพื่อดูว่าชิ้นเนื้อนี้เป็นเนื้อดีหรือเนื้อร้าย จะได้หาวิธีรักษาได้ตรงจุดที่สุด.....และแล้วพ่อก็ได้เดินทางมาทำเรื่องตรวจอย่างละเอียดที่รพ.ทหารชื่อดังแห่งหนึ่งย่านอนุสาวรีย์ฯซึ่งเป็นรพ.ที่ผมเกิด ใช่ครับ...คุณหมอบอกว่าชิ้นเนื้อไม่ค่อยโอเค หรือที่คนทั่วไปเรียกมันว่า มะเร็ง...พ่อผมเป็นมะเร็งที่ปอด ไม่สามารถทำการรักษาด้วยวิธีผ่าตัดได้ เนื่องจากใกล้กับอวัยวะที่สำคัญหลายจุด มันทำให้ผมนึกย้อนไปถึงสมัยเรียนส่าผมไม่ค่อยได้กลับมาอยู่คอยดู คอยเลือกอาหารให้เขาทานเลย บางทีมันอาจจะดีกว่านี้ถ้าผมได้ดูแลเขาอย่างใกล้ชิด แต่มันก็กลับไปแก้อะไรไม่ได้แล้ว ได้แต่ถามเขาว่าสู้ไหม? พ่อผมตอบว่าสู้สิ !!! ถ้ามันไม่ไป พ่อก็ไปเอง (ประโยคนี้น้ำตาตกในเลยคับ) ก็เลยบอกว่าไม่ได้!! เราอยู่ของเราดีๆ มันมาอยู่ มันก็ต้องไปสิ ให้อยู่ได้แค่ชั่วคราวพอ ตั้งแต่เกิดมาผมโชคดีนะที่มีตัวอย่างที่ดี เข้มแข็ง อดทน อย่างพ่อกะแม่ พอถึงช่วงพบหมอครั้งหลังๆพูดคุยเรื่องวิธีรักษา ก็สรุปมาว่าเคสของพ่อผมใช้เวลาประมาณ 6 สัปดาร์ โปรแกรมก็คือให้ฉายแสงควบคู่กับให้เคมีฯอาทิตย์ล้ะครั้ง จ-ศ ฉายแสง แล้วก็มีพฤ. ที่ให้เคมีฯ ผมกลัวนะ กลัวมากเพราะไม่รู้หลังการรักษาจะเป็นยังไง บวกกับงานที่ทำอยู่มันก็ค่อนข้างมีความเครียดงานธนาคารในปัจจุบันก็คงหนีไม่พ้นเรื่องยอดประกันฯอย่างที่หลายๆคนทราบ ผมจึงลังเลระหว่างทำงานกับอยากมาดูแลพ่อ เพราะช่วงรักษาพ่อต้องมาอยู่ใน กทม. แน่นอน 5 วัน ส-อา ถึงจะกลับบ้าน พอความเครียดเริ่มรุมเข้ามา บวกกับความกลัวเรื่องการสูญเสีย ผมเลยตัดสินใจขอลาออกจากงานเพื่ออกมาดูแลพ่อ เพราะคิดแค่ว่าอายุ24เองงานหาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ แต่ถ้าช่วงพ่อรักษาถ้าเขาหายก็ดีไป แต่ถ้าเขาทรุดล่ะ? จะมาเสียใจทีหลังมั๊ยที่ไม่ได้อยู่ดูเขาอย่างเต็มที่!!! ผมเลยตัดสินใจลาออก โดยที่ไม่ได้ปรึกษาใคร เพราะรู้ว่าครอบครัวผมเข้าใจในเหตุผล และเขาเคารพการตัดสินใจของผมกัน พอคีย์เรื่องลาออกเสร็จ ความเครียดและความกลัวก็ยังอยู่ว่า แล้วหลังจากนีจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่ารถ ค่าบัตร ค่าโทรศัพท์ ฯลฯ ก็เลยลองๆวัดดวงดู และในช่วงนี้ผมก็เดินทางมาอยู่บ้านพักทหารของลุงที่กทม.แล้ว ได้มาอยู่กะพ่อ ก็มีอามาอยู่ด้วยใช้สิทธิ์ลาพักร้อนที่เหลือเอาจิงๆต้องทำถึงสิ้นเดือน ผมแฮปปี้นะที่ได้มาอยู่กะเขา ถึงจะได้นอนน้อย กินข้าวไม่ค่อยตรงเวลา แต่ไม่รู้ดิ ความรู้สึกตรงนั้นมันโดนกลบไปหมดเพราะคำเดียวเลยคือ"รัก" ที่มีให้พ่อ บางทีคนอื่นเขาเห็นเขารู้เขาก็ชมนะดีจังเลยลูกมาดูแล น่ารักมากๆเลย ผมถือว่าอันนั้นเป็นกำไรของการกระทำนะ เพราะพ่อผมจะยิ้มแบบภูมิใจทุกครั้งที่ได้ยินคนอื่นชมผม 😄😊 ช่วงนี้ผมก็นั่งๆกินๆนอนๆ ตื่นเช้าพาพ่ไปตรวจ แล้วก็กลับมาพัก ตอนเย็นก็พาไปฉายแสงแล้วก็กลับกัน เห็นเขามีกำลังจากและสู้ผมก็เลยต้องสู้ไปกะเขา
แต่เชื่อมั๊ย .... มีบางอย่างมาดลใจเรื่องงานให้ผมลองหางานใหม่เผื่อแต่ลึกๆก็เสียดายงานเก่าเพราะเราทำได้อีกใจก็ไม่อยากทิ้ง ผลของความกตัญญูอาจกำลังตอบแทนผม พอเรื่องลาออกของผมถึงผู้ใหญ่จากสาเหตุเรื่องพ่อที่เเจ้งไป ทำให้ผู้ใหญ่เขาเอ็นดูผม ติดต่อผมมาว่าไปอยู่นั่นอยู่นี่มั๊ย?? เด่วจะคุยกะคนนั้นคนนี้ให้ เพราะไม่อยากให้ผมออก ตอนแรกด้วยความดื้อก็ปฏิเสธเขาไป แต่พอลองคิดทบทวนดีๆถึงภาระของเราที่มีมันก็หนักพอควรบวกกับพ่อก็ห่วงใจลึกๆไม่อยากให้ออก ผมเลยคิดทบทวนอีกที ผมจึงตัดสินใจให้โอกาสตัวเองอีกครั้งและเชื่อฟังที่ผู้ใหญ่เขาแนะนำให้โอกาสไปอยู่ในที่ที่ดีขึ้น อยากหยุดไปดูพ่อวันไหนก็บอก ผมต้องขอขอบคุณไว้ ณกระทู้นี้ด้วย รวมถึงมีการติดต่อมาจากบริษัทที่ผมสมัครด้วยให้เข้าไปสัมภาษณ์แต่ผมอยู่ กทมเลยไม่สะดวกเข้าไปเลยต้องขอเลื่อน แต่ผมก็ตัดสินใจไปทำงานแบงค์เดิมแต่เปลี่ยนสาขาล่ะ ไม่รู้อนาคตจะเป็นไง ก็ต้องดูตอนต่อไป....
กระทู้นี้จิงๆเป็นเรื่องราวที่อาจไกลตัวกับใครหลายๆคน แต่อย่างน้อยมันก็เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงกับผมและครอบครัว ที่คอยเตือนผมเสมอให้ใช้ทุกวินาทีที่มีอยู่ให้คุ้มค่า ใครที่ยังมีพ่อกับแม่อยู่ ยังไม่สายนะที่จะดูแลเขา การกระทำเล็กๆน้อยๆของเราแค่คอยโทรหาถามเขาโน่นนี่นั่น บางทีกับคนเป็นพ่อแม่ มันใหญ่นะกับสิ่งที่ลูกทำให้ เชื่อผมเถอะทำบุญกับพระที่ไหนเห็นผลไม่ไวเท่าทำกับพระในบ้านหรอก ผมคิดเสมอว่าเหตุการณ์ต่างๆอุปสรรคต่างๆที่ผมเจอแล้วก็ผ่านมันมาได้ ล้วนได้มาจากความกตัญญูคุ้มกะลาหัวของผมทั้งนั้น "หมื่นทางตันยังมีทางหนึ่งให้ออกเสมอ" เรื่องแบบนี้ต้องลองทำแล้วคุณจะรู้ว่ามันเห็นผลจริงๆนะ ใช้ชีวิตวัยรุ่นให้คุ้มแต่ก็ดูแลพ่อแม่ไปด้วยได้ สุดท้ายนี้ก็ต้องขอขอบคุณหลายๆคนที่สละเวลาเข้ามาอ่าน ผมก็พิมบรรยายไม่ค่อยเก่งแต่ทุกๆตัวอักษรมาจากความตั้งใจและปรารถนาที่ดีที่อยากแบ่งปันให้ใครอีกหลายๆคนลองอ่าน คิด ทบทวน แล้วลองปฏิบัติตามดู ใครที่ชีวิตดูยุ่งเหยิงวุ่นวาย อาจจะเจอทางออกดีๆที่มาจากพ่อกับแม่อวยพรก็ได้ ยังไงมาบอกมาคุยกันได้นะครับ....วัยรุ่นทั้งหลาย ✌️😎✅
กตัญญุไว้เถิด...จะเกิดผล 😊✌️😎
หมอบอกพ่อว่า พ่อเป็นเนื้องอกในช่องอกยาวประมาณ 7-8 ซม.แล้วมันดันไปพาดทับเส้นเสียง จึงทำให้เสียงแห้ง จึงจะขอส่งตัวไปอีก รพ.หนึ่งเพื่อดูว่าชิ้นเนื้อนี้เป็นเนื้อดีหรือเนื้อร้าย จะได้หาวิธีรักษาได้ตรงจุดที่สุด.....และแล้วพ่อก็ได้เดินทางมาทำเรื่องตรวจอย่างละเอียดที่รพ.ทหารชื่อดังแห่งหนึ่งย่านอนุสาวรีย์ฯซึ่งเป็นรพ.ที่ผมเกิด ใช่ครับ...คุณหมอบอกว่าชิ้นเนื้อไม่ค่อยโอเค หรือที่คนทั่วไปเรียกมันว่า มะเร็ง...พ่อผมเป็นมะเร็งที่ปอด ไม่สามารถทำการรักษาด้วยวิธีผ่าตัดได้ เนื่องจากใกล้กับอวัยวะที่สำคัญหลายจุด มันทำให้ผมนึกย้อนไปถึงสมัยเรียนส่าผมไม่ค่อยได้กลับมาอยู่คอยดู คอยเลือกอาหารให้เขาทานเลย บางทีมันอาจจะดีกว่านี้ถ้าผมได้ดูแลเขาอย่างใกล้ชิด แต่มันก็กลับไปแก้อะไรไม่ได้แล้ว ได้แต่ถามเขาว่าสู้ไหม? พ่อผมตอบว่าสู้สิ !!! ถ้ามันไม่ไป พ่อก็ไปเอง (ประโยคนี้น้ำตาตกในเลยคับ) ก็เลยบอกว่าไม่ได้!! เราอยู่ของเราดีๆ มันมาอยู่ มันก็ต้องไปสิ ให้อยู่ได้แค่ชั่วคราวพอ ตั้งแต่เกิดมาผมโชคดีนะที่มีตัวอย่างที่ดี เข้มแข็ง อดทน อย่างพ่อกะแม่ พอถึงช่วงพบหมอครั้งหลังๆพูดคุยเรื่องวิธีรักษา ก็สรุปมาว่าเคสของพ่อผมใช้เวลาประมาณ 6 สัปดาร์ โปรแกรมก็คือให้ฉายแสงควบคู่กับให้เคมีฯอาทิตย์ล้ะครั้ง จ-ศ ฉายแสง แล้วก็มีพฤ. ที่ให้เคมีฯ ผมกลัวนะ กลัวมากเพราะไม่รู้หลังการรักษาจะเป็นยังไง บวกกับงานที่ทำอยู่มันก็ค่อนข้างมีความเครียดงานธนาคารในปัจจุบันก็คงหนีไม่พ้นเรื่องยอดประกันฯอย่างที่หลายๆคนทราบ ผมจึงลังเลระหว่างทำงานกับอยากมาดูแลพ่อ เพราะช่วงรักษาพ่อต้องมาอยู่ใน กทม. แน่นอน 5 วัน ส-อา ถึงจะกลับบ้าน พอความเครียดเริ่มรุมเข้ามา บวกกับความกลัวเรื่องการสูญเสีย ผมเลยตัดสินใจขอลาออกจากงานเพื่ออกมาดูแลพ่อ เพราะคิดแค่ว่าอายุ24เองงานหาใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ แต่ถ้าช่วงพ่อรักษาถ้าเขาหายก็ดีไป แต่ถ้าเขาทรุดล่ะ? จะมาเสียใจทีหลังมั๊ยที่ไม่ได้อยู่ดูเขาอย่างเต็มที่!!! ผมเลยตัดสินใจลาออก โดยที่ไม่ได้ปรึกษาใคร เพราะรู้ว่าครอบครัวผมเข้าใจในเหตุผล และเขาเคารพการตัดสินใจของผมกัน พอคีย์เรื่องลาออกเสร็จ ความเครียดและความกลัวก็ยังอยู่ว่า แล้วหลังจากนีจะเอาเงินที่ไหนจ่ายค่ารถ ค่าบัตร ค่าโทรศัพท์ ฯลฯ ก็เลยลองๆวัดดวงดู และในช่วงนี้ผมก็เดินทางมาอยู่บ้านพักทหารของลุงที่กทม.แล้ว ได้มาอยู่กะพ่อ ก็มีอามาอยู่ด้วยใช้สิทธิ์ลาพักร้อนที่เหลือเอาจิงๆต้องทำถึงสิ้นเดือน ผมแฮปปี้นะที่ได้มาอยู่กะเขา ถึงจะได้นอนน้อย กินข้าวไม่ค่อยตรงเวลา แต่ไม่รู้ดิ ความรู้สึกตรงนั้นมันโดนกลบไปหมดเพราะคำเดียวเลยคือ"รัก" ที่มีให้พ่อ บางทีคนอื่นเขาเห็นเขารู้เขาก็ชมนะดีจังเลยลูกมาดูแล น่ารักมากๆเลย ผมถือว่าอันนั้นเป็นกำไรของการกระทำนะ เพราะพ่อผมจะยิ้มแบบภูมิใจทุกครั้งที่ได้ยินคนอื่นชมผม 😄😊 ช่วงนี้ผมก็นั่งๆกินๆนอนๆ ตื่นเช้าพาพ่ไปตรวจ แล้วก็กลับมาพัก ตอนเย็นก็พาไปฉายแสงแล้วก็กลับกัน เห็นเขามีกำลังจากและสู้ผมก็เลยต้องสู้ไปกะเขา
แต่เชื่อมั๊ย .... มีบางอย่างมาดลใจเรื่องงานให้ผมลองหางานใหม่เผื่อแต่ลึกๆก็เสียดายงานเก่าเพราะเราทำได้อีกใจก็ไม่อยากทิ้ง ผลของความกตัญญูอาจกำลังตอบแทนผม พอเรื่องลาออกของผมถึงผู้ใหญ่จากสาเหตุเรื่องพ่อที่เเจ้งไป ทำให้ผู้ใหญ่เขาเอ็นดูผม ติดต่อผมมาว่าไปอยู่นั่นอยู่นี่มั๊ย?? เด่วจะคุยกะคนนั้นคนนี้ให้ เพราะไม่อยากให้ผมออก ตอนแรกด้วยความดื้อก็ปฏิเสธเขาไป แต่พอลองคิดทบทวนดีๆถึงภาระของเราที่มีมันก็หนักพอควรบวกกับพ่อก็ห่วงใจลึกๆไม่อยากให้ออก ผมเลยคิดทบทวนอีกที ผมจึงตัดสินใจให้โอกาสตัวเองอีกครั้งและเชื่อฟังที่ผู้ใหญ่เขาแนะนำให้โอกาสไปอยู่ในที่ที่ดีขึ้น อยากหยุดไปดูพ่อวันไหนก็บอก ผมต้องขอขอบคุณไว้ ณกระทู้นี้ด้วย รวมถึงมีการติดต่อมาจากบริษัทที่ผมสมัครด้วยให้เข้าไปสัมภาษณ์แต่ผมอยู่ กทมเลยไม่สะดวกเข้าไปเลยต้องขอเลื่อน แต่ผมก็ตัดสินใจไปทำงานแบงค์เดิมแต่เปลี่ยนสาขาล่ะ ไม่รู้อนาคตจะเป็นไง ก็ต้องดูตอนต่อไป....
กระทู้นี้จิงๆเป็นเรื่องราวที่อาจไกลตัวกับใครหลายๆคน แต่อย่างน้อยมันก็เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจริงกับผมและครอบครัว ที่คอยเตือนผมเสมอให้ใช้ทุกวินาทีที่มีอยู่ให้คุ้มค่า ใครที่ยังมีพ่อกับแม่อยู่ ยังไม่สายนะที่จะดูแลเขา การกระทำเล็กๆน้อยๆของเราแค่คอยโทรหาถามเขาโน่นนี่นั่น บางทีกับคนเป็นพ่อแม่ มันใหญ่นะกับสิ่งที่ลูกทำให้ เชื่อผมเถอะทำบุญกับพระที่ไหนเห็นผลไม่ไวเท่าทำกับพระในบ้านหรอก ผมคิดเสมอว่าเหตุการณ์ต่างๆอุปสรรคต่างๆที่ผมเจอแล้วก็ผ่านมันมาได้ ล้วนได้มาจากความกตัญญูคุ้มกะลาหัวของผมทั้งนั้น "หมื่นทางตันยังมีทางหนึ่งให้ออกเสมอ" เรื่องแบบนี้ต้องลองทำแล้วคุณจะรู้ว่ามันเห็นผลจริงๆนะ ใช้ชีวิตวัยรุ่นให้คุ้มแต่ก็ดูแลพ่อแม่ไปด้วยได้ สุดท้ายนี้ก็ต้องขอขอบคุณหลายๆคนที่สละเวลาเข้ามาอ่าน ผมก็พิมบรรยายไม่ค่อยเก่งแต่ทุกๆตัวอักษรมาจากความตั้งใจและปรารถนาที่ดีที่อยากแบ่งปันให้ใครอีกหลายๆคนลองอ่าน คิด ทบทวน แล้วลองปฏิบัติตามดู ใครที่ชีวิตดูยุ่งเหยิงวุ่นวาย อาจจะเจอทางออกดีๆที่มาจากพ่อกับแม่อวยพรก็ได้ ยังไงมาบอกมาคุยกันได้นะครับ....วัยรุ่นทั้งหลาย ✌️😎✅