เห็น เรย์ กับ ชาคริต ในรายการ ครัวแล้วแต่คริต แล้วนึกถึง รายการทีนทอล์อค

ย้อนเวลาไปตอนเราอายุ 17 ปี แต่เราจบม.6แล้ว แม่บอกว่าเราเรียนก่อนอายุ1ปี ตอนนั้นคุยกับแม่ว่าจะเรียนต่อหรือทำงานเลย อยู่ๆแม่นึกถึงอาทำงานที่ประจวบ ที่ห้างมาร์เกตวินเลจ แม่จึงชวนเราไปทำงานกับอาลองดู จากน

เรื่องรักวัยเด็กๆไว้อ่านข้ามเวลายามว่าง เรื่องเกิดเมื่อนานมาแล้วนิสนึงเราได้มีโอกาศรู้จักกับคนคนนึง เขาพึ่งเป็นนักเรียนเข้ามาใหม่ตอนนั้นยังเด็กยังห้าวเลยทักเข้าไปคุยกับเขาเป็นคนแรกขด้วยความที่เด็กใหม่

เห็นต่างฝ่ายต่างเรียกอีกฝ่ายว่า "พี่" ในรายการครัวแล้วแต่คริต

ตอนนี้อายุ 43 แล้วค่ะ อยู่ในช่วงที่เริ่มรู้สึกว่าชีวิตมันนิ่งเกินไป ไม่ถึงขั้นแย่ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไร “ไปข้างหน้า” เหมือนคนอื่นเลย บางวันเปิดเฟซบุ๊กเห็นเพื่อนรุ่นเดียวกันหลายคนมีห

พอดีอยากได้ไอเดียชื่อไปทำหนังสือน่ะครับ ของผมที่ได้ยินมาก็ “ครัวแล้วแต่คริต” “คิด เช่น แมร์”

ที่จริงเรารู้นะว่ามันหายได้ 55555555555 แต่เหนื่อยมากจริงๆ ไม่มีแรงจะสู้อะไรแล้วแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เหนื่อยที่ต้องฟุ้งซ่าน บางวันต้องทานยานอนหลับ มัวแต่อยู่ในห้องเพราะไปไหนก็รู้สึกใจไม่ดี ไม่ได้เจอเพื่อ

คือเรื่องมีอยู่ว่าเรากับเค้าเจอกันผ่านเพื่อนเค้าอพราะว่าจะไปเรียนที่เดียวกีน ล่ะเค้าอยู่สีเดียวกันกับเราเลยได่เมครเฟรนกันแรกๆก็คุยไม้ได้คิดอะไร แต่มันดันคุยกันทุกวันบางวันอาจจะคุยน้อยแต่คุยทุกวันตั้งแ

เราดูมาตั้งแต่เรื่องคุณพี่เจ้าขา จนถึงเรื่องใจขังเจ้านี้ ทำไมรู้สึกว่าภาษาาทันสมัยดีจัง เลยสงสัยว่าตัวเองคิดไปเองรึเปล่า แต่เราว่ามันสนุกขึ้นนะ แปลกใจเฉยๆ เลยมาถาม