เรื่องที่กำลังจะเล่านี่...อาจจะไม่ถึงกับเตือนภัย แต่อยากให้ทุกคนเพิ่มความระมัดระวังกันมากขึ้น
คือ เราได้เป็นส่วนหนึ่งในการสัมภาษณ์คุณแม่ 3 ท่าน ที่มีเหตุการณ์เดียวกันเกิดขึ้นกับพวกเธอ นั่นคือ ลูกๆของคุณแม่เหล่านี้ หายไป ซึ่งช่วงเวลาที่เด็กๆหายไป เป็นเพียงแค่เสี้ยววิ เท่านั้น
น้องเท็น + น้องลาภ : หายไปพร้อมกัน ในละแวกบ้าน
น้องจีจี้ : หายไปในจังหวะที่เดินเอาของไปให้ลูกค้า คลาดสายตาแม่ไปแวบเดียว
น้องๆทั้ง3 คน หายไปไม่ต่ำกว่า 4 ปี : น้องเท็น น้องลาภ หายไป8ปี , น้องจีจี้ หายไป 4 ปี คือเป็นเวลาไม่ใช่น้อย กับการที่ลูกคนนึงจะไม่อยู่ในสายตาของคนเป็นแม่ ไม่ได้รับการดูแลจากพ่อแม่ นี่ยังไม่รวมถึงเรื่องพื้นฐาน เช่น การกอด หอม พูดคุย กินข้าว สอนการบ้าน เรื่องความรู้สึกของคนเป็นพ่อแม่ อันนี้ไม่ต้องพูดก็เข้าใจว่า เสียใจแค่ไหน เราเลยมานึกถึงมุมของเด็กๆ เทียบกับตัวเอง ตอนนั้น 9 ขวบ ตัวเองเป็นยังไง เราจำได้ว่า เราอยู่ป.3 เรายังติดแม่อยู่เลย ถึงจะมีน้องอีก2คนก็ตาม ก่อนนอนแม่ต้องมากอดนอน ตบตูดๆให้หลับ ออกจากบ้านหอมกัน กอดกัน กลางคืนยังฝันร้ายให้แม่ให้มาโอ๋ อยู่เลย ตอนเด็กๆ เคยคิดว่าถ้าแม่ตายก่อนเราจะทำไง นอนร้องไห้ก็มี แล้วนี่ น้องๆเค้าจะเป็นยังไง ใครจะกอดเค้า ใครจะป้อนข้าวตอนเค้าป่วย ใครจะตบตูดให้หลับ ฝันร้ายจะทำยังไง เราไปเข้าค่าย 2 วันก็คิดถึงบ้านแล้วปะ นี่หายไป 4 ปี 8 ปี ตลอดเวลาที่ผ่านมาอยู่โดยไม่มีแม่คอยกอด และให้กำลังใจ ไม่มีพ่อคอยให้ความเข้มแข็ง คือคิดแล้วก็เหงาวิ่งขึ้นขอบตา จากนั้นคุณแม่เค้าพูดถึงอนาคตที่เค้าวาดฝันไว้ว่าลูกเค้าจะเป็นยังไง เค้าจะมีโอกาสได้เห็นมั้ย เราจบบทสนทนาโดยการให้คุณแม่พูดถึงน้องๆผ่านทางคลิปที่อัดไว้ ทุกคนพูดเหมือนกันคือ “ไม่รู้จริงๆว่าจะไปหาน้องที่ไหน มันมืดไปหมด แต่ไม่ท้อนะ ก็จะรอเค้ากลับมา ถ้าเค้าไปอยู่กับใครขอให้คนนั้นรักเค้าหน่อยนะ ไม่ต้องดีเท่าแม่หรอก แต่รักเค้า เอ็นดูเค้านะ แม่ขอร้อง” น้ำตาแตกค่ะ.....ฮืออออ T___T
เรารู้สึกว่า การที่เราไปคุยกับคุณแม่เรื่องที่น้องๆหาย มันเหมือนกับการไปตีตะกอนให้ฟุ้ง เหมือนเอานิ้วไปสะกิดให้แผลแห้งมันมีเลือดไหลซิบๆออกมา เพื่อที่เราจะได้เอาความสดของมันมาโชว์ให้คนทั่วไปดู เพราะทุกครั้งที่มีรายการมาถ่ายทำ คุณแม่ต้องเล่าถึงเหตุการณ์ทั้งหมดตลอดระยะเวลาหลายๆปีที่น้องไม่อยู่ เหมือนย้ำให้ทุกความคิดถึงที่มีมันชัดอยู่เสมอ ก็รู้สึกผิด แต่คุณแม่กลับบอกว่า “ไม่เป็นไร ถ้ามันจะสามารถทำให้แม่เพิ่มหนทางในการได้น้องกลับคืนมา แม่ทำหมด ยิ่งมากันเยอะยิ่งดี จะได้กระจายเรื่องของน้องไปหลายๆทาง”
เราจากคุณแม่ทั้ง 3 มา ด้วยความรู้สึกหดหู่แบบแปลกๆ คำพูดอันเข้มแข็ง ไม่ย่อท้อในการตามหา แต่เราสัมผัสได้ถึงความโหวงเหวงว่างเปล่าในดวงตา มันคงเป็นภาพสะท้อนของ 8 ปีที่นอนหลับไม่สนิท 8 ปีที่เรียกชื่อแล้วไม่มีเสียงขานรับ 8 ปีที่รอยยิ้มของแม่หายไป.....
เราเลยอยากให้ทุกคนดูส่วนหนึ่งของบทสัมภาษณ์คุณแม่ทั้ง3 แล้วคิดตามที่เรารู้สึก...
ถ้าหากเราใส่ใจกันและกันสักนิด เพื่อไม่ให้เหตุการณ์แบบนี้วนมาเกิดขึ้นกับคนใกล้ตัวเรา เราคงหวังพึ่งคนอื่นไม่ได้ มีแต่พวกเราทุกคนที่จะสามารถช่วยกันดู ช่วยกันแล คนละตา สองตา เพื่อสังคมที่น่าอยู่กันค่ะ
เด็กที่หายไป...เค้าจะเป็นไงกันมั่งนะ T_T
คือ เราได้เป็นส่วนหนึ่งในการสัมภาษณ์คุณแม่ 3 ท่าน ที่มีเหตุการณ์เดียวกันเกิดขึ้นกับพวกเธอ นั่นคือ ลูกๆของคุณแม่เหล่านี้ หายไป ซึ่งช่วงเวลาที่เด็กๆหายไป เป็นเพียงแค่เสี้ยววิ เท่านั้น
น้องเท็น + น้องลาภ : หายไปพร้อมกัน ในละแวกบ้าน
น้องจีจี้ : หายไปในจังหวะที่เดินเอาของไปให้ลูกค้า คลาดสายตาแม่ไปแวบเดียว
น้องๆทั้ง3 คน หายไปไม่ต่ำกว่า 4 ปี : น้องเท็น น้องลาภ หายไป8ปี , น้องจีจี้ หายไป 4 ปี คือเป็นเวลาไม่ใช่น้อย กับการที่ลูกคนนึงจะไม่อยู่ในสายตาของคนเป็นแม่ ไม่ได้รับการดูแลจากพ่อแม่ นี่ยังไม่รวมถึงเรื่องพื้นฐาน เช่น การกอด หอม พูดคุย กินข้าว สอนการบ้าน เรื่องความรู้สึกของคนเป็นพ่อแม่ อันนี้ไม่ต้องพูดก็เข้าใจว่า เสียใจแค่ไหน เราเลยมานึกถึงมุมของเด็กๆ เทียบกับตัวเอง ตอนนั้น 9 ขวบ ตัวเองเป็นยังไง เราจำได้ว่า เราอยู่ป.3 เรายังติดแม่อยู่เลย ถึงจะมีน้องอีก2คนก็ตาม ก่อนนอนแม่ต้องมากอดนอน ตบตูดๆให้หลับ ออกจากบ้านหอมกัน กอดกัน กลางคืนยังฝันร้ายให้แม่ให้มาโอ๋ อยู่เลย ตอนเด็กๆ เคยคิดว่าถ้าแม่ตายก่อนเราจะทำไง นอนร้องไห้ก็มี แล้วนี่ น้องๆเค้าจะเป็นยังไง ใครจะกอดเค้า ใครจะป้อนข้าวตอนเค้าป่วย ใครจะตบตูดให้หลับ ฝันร้ายจะทำยังไง เราไปเข้าค่าย 2 วันก็คิดถึงบ้านแล้วปะ นี่หายไป 4 ปี 8 ปี ตลอดเวลาที่ผ่านมาอยู่โดยไม่มีแม่คอยกอด และให้กำลังใจ ไม่มีพ่อคอยให้ความเข้มแข็ง คือคิดแล้วก็เหงาวิ่งขึ้นขอบตา จากนั้นคุณแม่เค้าพูดถึงอนาคตที่เค้าวาดฝันไว้ว่าลูกเค้าจะเป็นยังไง เค้าจะมีโอกาสได้เห็นมั้ย เราจบบทสนทนาโดยการให้คุณแม่พูดถึงน้องๆผ่านทางคลิปที่อัดไว้ ทุกคนพูดเหมือนกันคือ “ไม่รู้จริงๆว่าจะไปหาน้องที่ไหน มันมืดไปหมด แต่ไม่ท้อนะ ก็จะรอเค้ากลับมา ถ้าเค้าไปอยู่กับใครขอให้คนนั้นรักเค้าหน่อยนะ ไม่ต้องดีเท่าแม่หรอก แต่รักเค้า เอ็นดูเค้านะ แม่ขอร้อง” น้ำตาแตกค่ะ.....ฮืออออ T___T
เรารู้สึกว่า การที่เราไปคุยกับคุณแม่เรื่องที่น้องๆหาย มันเหมือนกับการไปตีตะกอนให้ฟุ้ง เหมือนเอานิ้วไปสะกิดให้แผลแห้งมันมีเลือดไหลซิบๆออกมา เพื่อที่เราจะได้เอาความสดของมันมาโชว์ให้คนทั่วไปดู เพราะทุกครั้งที่มีรายการมาถ่ายทำ คุณแม่ต้องเล่าถึงเหตุการณ์ทั้งหมดตลอดระยะเวลาหลายๆปีที่น้องไม่อยู่ เหมือนย้ำให้ทุกความคิดถึงที่มีมันชัดอยู่เสมอ ก็รู้สึกผิด แต่คุณแม่กลับบอกว่า “ไม่เป็นไร ถ้ามันจะสามารถทำให้แม่เพิ่มหนทางในการได้น้องกลับคืนมา แม่ทำหมด ยิ่งมากันเยอะยิ่งดี จะได้กระจายเรื่องของน้องไปหลายๆทาง”
เราจากคุณแม่ทั้ง 3 มา ด้วยความรู้สึกหดหู่แบบแปลกๆ คำพูดอันเข้มแข็ง ไม่ย่อท้อในการตามหา แต่เราสัมผัสได้ถึงความโหวงเหวงว่างเปล่าในดวงตา มันคงเป็นภาพสะท้อนของ 8 ปีที่นอนหลับไม่สนิท 8 ปีที่เรียกชื่อแล้วไม่มีเสียงขานรับ 8 ปีที่รอยยิ้มของแม่หายไป.....
เราเลยอยากให้ทุกคนดูส่วนหนึ่งของบทสัมภาษณ์คุณแม่ทั้ง3 แล้วคิดตามที่เรารู้สึก...
ถ้าหากเราใส่ใจกันและกันสักนิด เพื่อไม่ให้เหตุการณ์แบบนี้วนมาเกิดขึ้นกับคนใกล้ตัวเรา เราคงหวังพึ่งคนอื่นไม่ได้ มีแต่พวกเราทุกคนที่จะสามารถช่วยกันดู ช่วยกันแล คนละตา สองตา เพื่อสังคมที่น่าอยู่กันค่ะ