เป็นวัยรุ่นนี่ก็เครียดเหมือนกันเนอะ

จริงๆจะว่ายังเด็กก็ไม่ใช่ ปีนี้22ค่ะ กำลังจะจบปริญญาตรี
แต่รู้สึกว่าทำไมมุมมองเราแคบจัง ทำไมมุมมองต่อเรื่องต่างๆของเราไม่กว้างเหมือนผู้ใหญ่
ตัดสินใจทำอะไรลงไปก็มีบางครั้งที่มานั่งเสียใจ

เช่นล่าสุด เพิ่งถอนรายวิชาเลือกไปค่ะ ที่ถอนไม่ใช่เพราะเราเรียนไม่ไหว แต่ถอนเพราะ รายละเอียดวิชานี้เปลี่ยนไปจากที่รุ่นก่อนๆเคยเรียนค่ะ
เพื่อนๆหลายคนรู้สึกไม่โอเคจึงเลือกที่จะถอนออก
ความรู้สึกเราคือโทษวิทยาลัยมากๆว่าทำไมต้องเปลี่ยน ฉันจะเอาแบบเดิม ถ้าไม่เปลี่ยนเป็นแบบเดิมฉันจะไม่เรียน
แต่พอได้คุยกับอาจารย์ท่านหนึ่ง เราก็โวยวายด้วยอารมณ์คับข้องใจแหละ รู้สึกไม่ยุติธรรม
อาจารย์ท่านก็พูดมาว่า เวลาเราเรียนน่ะ เราไม่ต้องคิดอะไรนอกเหนือจากการศึกษาหาความรู้ คิดแค่จะเรียนยังไงให้ได้ความรู้มากที่สุดเป็นพอ
อย่าทำตัวเป็นน้ำเต็มแก้วที่ใส่อะไรเพิ่มไม่ได้

อืมมม ก็จริงอย่างอาจารย์ว่า
เรามัวแต่คิดว่าเรียนไปก็คงไม่โอเค ไม่ได้อะไร
จนลืมว่ายังไงเรียนไปมันต้องได้อะไรอยู่แล้ว
คือตอนนั้นคิดไม่ออกจริงๆ

สุดท้ายมานั่งเสียใจไม่น่าถอนวิชานี้เลย โอกาสครั้งเดียวในชีวิตแท้ๆ เสียดายมาก

ตอนนี้รู้สึกเครียดๆว่าถ้าต่อไปต้องตัดสินใจทำอะไรที่ใหญ่กว่านี้ด้วยความคิดเด็กๆ วู่วาม มันจะรอดมั้ย
ทำไมเราคิดได้แค่ด้านเดียว ไม่เหมือนพ่อแม่หรือครูอาจารย์ อือ ก็เข้าใจแหละ เค้าผ่านชีวิตมาเยอะ แต่นั่นแหละ ท้อค่ะ

เฮ้อออออ