ปีใหม่นี้ ง้อแฟนดี หรือ เริ่มต้นกะคนใหม่ดี

เรื่องมีอยู่ว่า ก่อนหน้านี้เราชอบคิดมาตลอดว่าแฟนไม่รัก ไม่สนใจ ไม่แบ่งเวลามาให้
เพราะไม่เคยเห็นเค้าเรียกร้องว้อนท์จะเจอเรา อยู่ใกล้กันแค่นี้ ทั้งที่เราก็ไม่ค่อยได้เจอกันอยู่แล้ว
คนรักกันทำไมไม่อยากใช้เวลาอยู่ด้วยกัน คุยกันก็น้อย แล้วจะรักกันได้ยังไง

แต่ต้องบอกว่าแฟนเราเป็นผู้ชายแบบนิ่งๆ หัวโบราณ และเด็กกว่าเรา แต่ที่เราชอบเค้าเพราะความคิดเค้า เวลาโพล่งไรออกมาทีมันแทงใจอะ และมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ จนเราที่เป็นแก่ดื้อต้องเชื่อฟังเค้า และรู้ว่าเค้าเป็นคนที่มีอนาคตแน่ๆ ซึ่งนอกจากเรื่องความรักแล้ว เราก็ให้ความสำคัญกับเรื่องการงานอนาคตเหมือนกัน
และเค้าเป็นคนแมนๆค่ะ ไม่เอาเปรียบเรา เคยมีปัญหาที่ต้องมีค่าใช้จ่ายเยอะพอสมควร เราทำมาด้วยกันก็คิดว่าต้องรับผิดชอบร่วม แต่เค้าไม่เอาค่ะ เพราะเค้าห่วงว่าเรามีภาระหนักอยู่แล้วก็รับไปเต็มๆคนเดียว
เราเลี้ยงสัตว์ เค้าก็ทำเก๊กๆ เฉยๆ แต่จริงๆก็แอบรักแอบเป็นห่วงสัตว์เลี้ยงเราด้วย นี่คือสิ่งที่ทำให้ประทับใจ

เราสองคนต่างกันค่ะ เราเป็นคนเอื่อยเฉื่อย ส่วนเค้าตรงเวลามาก  เราชิวทุกเรื่องแต่เค้าชอบซีเรียสเกือบทุกเรื่อง ซึ่งเราว่ามันดึงกันดีนะ เวลาที่คนนึงมากไป อีกคนจะดึงลงมาให้พอดี
แต่ด้วยความที่เค้านิ่งมาก ไม่เคยบอกความรู้สึก และไม่เคยพูดให้ความหวังว่าจะมีเราอยู่ในชีวิตเค้าในอนาคต ทำให้เราไม่มั่นใจ และเกิดความสงสัยตลอดว่าเค้ารักไม๊ ไปต่อจะเสียเวลาไม๊ ตอนนี้เราก็อายุไม่น้อยแล้วใกล้เลขสาม จะมานั่งชิวคบเรื่อยๆคงไม่ไหว คบกันมาเปนปียังไม่มีไรคืบหน้าเลย ที่บ้านเค้าเรายังไม่เคยรู้จัก บ้านเราเค้าก็ไม่เหนอยากไปเจอ นี่คือสิ่งที่อยากบอกคุณผู้ชายว่าผู้ญบางคนเค้าก็คิดมากเว่อที่ไม่เปิดตัวสักที ว่าเค้าดีไม่พอหรือเปล่า ยังขาดอะไรไปถึงไม่พราวทูพรีเซนต์ให้พ่อแม่รู้จัก ยังเลือกอะไรอยู่? ทั้งที่เราดูเป็นคนเรียบร้อย พูดเพราะ หน้าตาไม่แย่ มีการศึกษา ทำการทำงาน ผู้ใหญ่น่าจะโอเค

จนอยู่มาวันนึง มีคนๆนึงเข้ามาซึ่งเค้าเป็นแบบที่เราอยากได้มาตลอด คือใส่ใจ เอาใจ ดูแลดีเว่อ มีเวลาให้มีปัญหาก็เสนอตัวเข้ามาช่วยทุกอย่าง แม้แต่งานย้ายของฝุ่นเต็มในบ้านเพราะเราต้องเตรียมปรับปรุงบ้านใหม่ ช่วยติดต่อหาห้องพิเศษให้พ่อตอนพ่ออยู่รพ. (เป็นรพ.รัฐ ตอนนั้นห้องเต็มและคิวยาวเหยียดต้องใช้กำลังภายในเข้าช่วย คือเอาเป็นว่า เค้าดูแลเรา ตามรับตามส่งจนคนงงว่า ใครเป็นแฟนเรากันแน่วะ (ทั้งที่บ้านเค้าอยุ่ไกลมากกก แต่ก็ขอวิ่งมาให้ได้เจอ)

ส่วนเราเองก็ยอมรับว่าเห็นแก่ตัว ผู้หญิงอยู่ตัวคนเดียวแล้วต้องทำอะไรเองคนเดียวบางทีมันก็ยากเกินไป พอมีคนมาดูแล และออกตัวแรงชัดเจนว่าเค้าชอบเราอยากดูแลเรา มันก็รู้สึกดี ดูเหมือนเรามีค่า และเราไม่ต้องเหนื่อยพยายามอะไรเลย เค้าบอกกับเราว่า ที่ทำไปถ้าเค้าเป็นแฟนก็ถือว่าทำหน้าที่แฟนได้ไม่บกพร่องแล้ว (มันจึ๊กค่ะ ว่าแล้วแฟนเราไปอยู่ไหนฟะ วันๆมีแต่งาน กะดูแลครอบครัวเค้า แทบไม่มีที่ให้เราเลย ไม่ค่อยออกมาหาและก็ไม่ให้เราเข้าหาครอบครัวเค้าด้วย)

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อวานนี้ค่ะ มันแย่มากๆ ก่อนสิ้นปี1วัน

เค้าหยุดปีใหม่ ก็เลยนัดกันออกไปทานข้าว ทานเสดก็มาส่งเราที่ห้อง แล้วเค้าก็ทำท่าจะกลับเลย จนเราต้องถามว่า ไม่อยู่คุยกันก่อนหรอ เค้ากลับบอกว่า

"ให้อยู่หรอ ได้ แต่คงนานมากไม่ได้นะเพราะน้องสาวเค้าอยุ่บ้านคนเดียว สงสารน้อง" (น้องก็แบบโตแล้ว เรียนมหาลัยแล้ว)

เราเลยตอบกลับว่า "เค้าก็อยู่คนเดียว แต่ไม่สงสารเค้า"

ก็น้อยใจแบบสุดๆ เจอก็ไม่ค่อยได้เจอ พอมีเวลากลับไม่เห็นอยากอยู่ด้วยกัน ก็เลยแชตคุยกับเพื่อนแล้วก็เผลอน้ำตาไหลออกมา เค้าก็ถามว่าเป็นอะไร จนสุดท้ายก็คุยกัน ถึงได้รู้ว่า จริงๆแล้วที่เราแอบคุยกับอีกคนเค้ารู้มาตลอดแต่ไม่เคยพูด เพราะไม่กล้าพูด ยังไม่อยากเลิก

ที่เจ็บหนักแล้วทำให้เค้ารู้สึกกับเราน้อยลง เพราะมีครั้งนึงเค้าเคยมาเจอผู้ชายคนนี้ที่ห้อง (อีกคนแวะมาหาตอนกลางวันแล้วเรายุ่งๆทำงานบ้านอยู่) แต่เราบอกว่าเป็นเพื่อนมาเอาของไปบริจาค (ก็ตั้งใจเอาไปบริจาคจริงๆ) และเรามีพิรุจสุดๆ เพราะตกใจทำไรไม่ถูก เรารู้ว่าเค้าก็คงรู้ เลยบอกให้คนนั้นไปซ่อนในห้องนอน แต่แฟนเราเห็นกระเป๋าตังและรองเท้าผู้ชายจอดทิ้งไว้เลยถามว่าของใคร เราว่าซวยแล้วเป็นไงก็เป็น เลยเปิดประตูเรียกเค้าออกมาเจอกัน แฟนเราไม่พูดไม่ถามอะไรเลยสักคำ (อันนี้เจ็บดอกแรก)

ครั้งที่สอง อีกคนเค้าต้องไปทำงานภาคตะวันออกแถวบ้านเราอยู่แล้ว เค้าเลยอาสาไปส่ง (ปกติเราทำงานอยู่กรุงเทพแต่ต้องแวะไปดูแลพ่อที่ตจว.บ้างในวันหยุด) เสดงานไรก็มารับไปทานข้าว เราก็เช็คอิน เค้ามากดไลค์ แฟนเราเห็นว่าหน้าคุ้นๆเลยกดเข้าไปดู ปรากฎว่าไปที่เดียวกัน ร้านเดียวกัน รูปเดียวกัน อันนี้เค้าก็ไม่เคยพูดถึง และก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เค้าเริ่มเฉยๆกับเรา แต่ก็นับถือที่เค้าใจเย็นมาก อดทนได้ขนาดนี้

เค้าถามเราว่า เพราะเข้าให้ในสิ่งที่เราต้องการได้ไม่พอเลยหาทางออกแบบนี้ใช่ไม๊
งั้นเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเถอะ

คือเรารู้ว่าไม่สามารถแก้ตัวอะไรได้ แต่ทุกอย่างมันเกิดขึ้นเพราะเรารักแฟนเราแต่ก็ท้อ เลยรู้สึกว่าต้องหันมารักตัวเอง มีคนดีๆเข้ามาก็ให้โอกาสตัวเองศึกษาเค้าบ้าง เราผิด แต่เราก็แค่อยากมีคนดูแล คนๆนี้เค้าก็ไม่ใช่คนไม่ดี

มันสับสน ไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร รักใคร
บางช่วงเราก็รู้สึกว่าไม่รักใครทั้งนั้น เพราะคนนึงก็ห่างจนเหมือนชินชา ส่วนอีกคนก็มีเงื่อนไขที่เรามีแฟนที่ดีอยู่แล้ว เราเจอแฟนเราก่อน ทำให้รักเค้าไม่ได้
แต่เราสำรวจความรู้สึกเราเอง ว่าทุกครั้งที่เรามี เราเห็นอะไรเรานึกถึงใคร อยากให้ใคร มันเป็นหน้าแฟนเราหมด แทบไม่เคยนึกถึงอีกคนเลย มันแปลว่า?

บทสรุปคือ มะวานแฟนบอกเลิกเรา แต่เค้าหลบไปร้องไห้กับสัตว์เลี้ยงเรา แล้วกลับถึงบ้านยังเมสเซจมาบอก วันรุ่งขึ้นก็ยังคุยดี แต่ปิดตัวเค้าด้วยคำว่าเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ
เราอยากมีอนาคตกับเค้า แต่ก็ไม่รู้จะทนเข้าใจตัวตนเค้าไปจนถึงวันนั้นที่ไม่รู้ว่าเมื่อไรได้รึเปล่า
และแบบนี้เรายังมีโอกาสอยู่รึเปล่า

ส่วนอีกคนมาขอโอกาสให้เค้าบ้าง เค้าบอกเค้ารักเรา และขอโทษที่ทำให้เราหนักใจ แต่เค้าเจอแล้วก็อยากดูแลเราจริงๆ ทั้งที่เราก็บอกเค้าไปแล้วว่า เราว่าเรารักแฟนเราว่ะ เธออย่ามาเสียเวลากับเราเลย เธอก็มีดีไปหาคนดีๆก็ได้
เค้าก็ย้อนกลับมาว่า เค้าไม่เชื่อว่าที่เราทำดีต่อกันมาเราจะไม่มีใจให้เค้าเลย เค้าขอโอกาสนะ (คือปกติใครดีกับเราๆก็ดีตอบ และเราเป็นคนอารมหญิงๆชอบดูแลแฟนอยู่แล้วน่ะค่ะ)

เราก็ไม่รู้จะทำไง และก็ไม่มีอารมจะหันไปหาคนใหม่ทันที เลยขออยู่คนเดียว

เคสนี้มันคล้ายกับ เลือกคนที่เรารัก กับคนที่รักเรา ทำไงดีคะ
อย่าใช้คำพูดที่แบบว่า ถ้าเรารักคนแรก เราจะไม่มีคนที่สอง บางทีมันก็ไม่ง่ายอย่างนั้น เรื่องก็ตามที่เราเล่าไป

ถ้าเราเลือกคนที่เรารัก เราก็ต้องอดทน แต่เชื่อว่า ถ้าไปได้สุดชีวิตดีอยู่แล้ว เพราะเค้าซื่อๆ เอาใจไม่เป็น แต่ไม่เจ้าชู้ แต่ถ้าอยากให้ชีวิตมันง่าย ก็เลือกคนที่เค้ารักเราเราจะไม่เหนื่อย เค้าดี และเค้าก็อายุเท่าเราคงไม่ต้องรอกันนานมาก ..

ขอเพื่อนคุย เพื่อนแชร์ประสบการณ์หน่อยค่ะ ขอบคุณที่ทนอ่านดราม่ามายืดยาว~>__<