เราอยู่กับพ่อและแม่ ไม่ได้ทำงาน เรียกง่ายๆก็ให้พ่อแม่เลี้ยงนั่นแหละ เราเรียนที่ไหนก็ไม่จบ เพราะไม่มีสังคม แต่ตอนนี้เราตัดสินใจจะกลับมาเรียน เพราะเห็นข่าวว่าเราสามารถใช้วุฒิของคณะที่เราเรียนจบ ไปสอบเป็นครูได้เลยโดยไม่ต้องไปต่อสายครู2ปี
เราก็ไปทำเรื่องขอเรียนใหม่ที่คณะ และไปขออาจารย์ประจำวิชาต่างๆลงเรียน อาจารย์แต่ละคนก็ทำเหมือนไม่อยากให้เราเรียน ทำเหมือนรำคาญเรา ว่าเราเรื่องมาก มันทำให้เราเกิดความรู้สึกไม่อยากเรียนขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งเราเองก็ต้องบอกตรงๆเลยว่าเราเบื่อและเหนื่อยหน่ายมาก เพราะตั้งแต่ปี1 จนมาปี3 เราไม่มีเพื่อนเลย ไม่มีใครอยากยุ่งด้วย ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้ใคร และเราก็พยายามช่วยเหลือภาควิชาเท่าที่จะทำได้ เวลามีการบ้านแล้วใครไม่มา เราก็จะช่วยบอก แต่พอถึงตาเรา กลับไม่มีใครสนใจเราเลย เราติดIวิชานึงตั้งแต่ปี1 จนมาเทอมนี้เรามาเปิดเกรดย้อนดูถึงรู้ว่าตัวเองยังติดI เรารีบไปพบอาจารย์ที่เคยสอนวิชานี้ อ.บอกว่าฝากเพื่อนมาบอกแล้ว แต่ไม่มีใครบอกเราเลย คือเราเข้าใจมา2ปีว่าเค้าแก้Iให้เราไปแล้ว จะมีคนมาคุยกับเราก็แค่ตอนเก็บเงินค่าห้องกับงานบายเนียร์
ตั้งแต่ปี1จนตอนนี้ เราไม่มีใครเลยที่จะคุยจะช่วยเหลือเรา เวลาเรียนก็ต้องเรียนคนเดียว กินข้าวก็กินคนเดียว รอเรียนก็ต้องไปนั่งห้องสมุด เวลาอ.เปลี่ยนห้องเรียนก็ไม่มีใครบอก หลายครั้งที่ไปถึงแล้วห้องว่าง ถามการบ้านใครก็ไม่มีใครอยากอธิบาย(แทบจะกราบ) บอกตรงๆ เหนื่อยชิ***าย ไม่น่าเชื่อว่าตัวเองจะอยู่แบบนี้มาได้2ปีกว่า แมร่งหนังสยองขวัญชัดๆ หลายครั้งที่ต้องร้องไห้กับเรื่องพวกนี้
แม่เราเห็นเราเป็นแบบนี้ก็สงสารเรา บอกออกมาอยู่บ้านเฉยๆก็ได้ อยู่ไปเรื่อยๆ ได้เงินเดือนๆละ5พัน ซึ่งสำหรับเรา เราไม่ค่อยใช้จ่ายอะไรอยู่แล้ว แต่เราก็จะถูกสังคมตราหน้าว่าเกาะพ่อแม่กิน เป็นขยะของสังคม แล้วจะให้ทำไง ในเมื่อไปเรียนก็เจอปัญหา ออกมาอยู่บ้านก็ถูกมองว่าไร้ค่า เคยลองออกไปหางานทำ แต่หลายๆคนพอเห็นหน้าเราก็บอกว่าเต็มหมด ปัจจุบันมันทำให้เรารู้สึกเกลียดชังสังคมมากขึ้น รู้สึกว่าโลกนี้เป็นศัตรูกับเราจริงๆ
เราอยากรู้ว่าโลกต้องการให้เราทำยังไง ต้องการให้เราเป็นแบบไหน เราไม่เข้าใจ เหนื่อยโว้ย
ชีวิตผม ผมควรจะทำยังไง และสังคมต้องการอะไรจากผม
เราก็ไปทำเรื่องขอเรียนใหม่ที่คณะ และไปขออาจารย์ประจำวิชาต่างๆลงเรียน อาจารย์แต่ละคนก็ทำเหมือนไม่อยากให้เราเรียน ทำเหมือนรำคาญเรา ว่าเราเรื่องมาก มันทำให้เราเกิดความรู้สึกไม่อยากเรียนขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งเราเองก็ต้องบอกตรงๆเลยว่าเราเบื่อและเหนื่อยหน่ายมาก เพราะตั้งแต่ปี1 จนมาปี3 เราไม่มีเพื่อนเลย ไม่มีใครอยากยุ่งด้วย ทั้งๆที่เราก็ไม่ได้ไปทำอะไรให้ใคร และเราก็พยายามช่วยเหลือภาควิชาเท่าที่จะทำได้ เวลามีการบ้านแล้วใครไม่มา เราก็จะช่วยบอก แต่พอถึงตาเรา กลับไม่มีใครสนใจเราเลย เราติดIวิชานึงตั้งแต่ปี1 จนมาเทอมนี้เรามาเปิดเกรดย้อนดูถึงรู้ว่าตัวเองยังติดI เรารีบไปพบอาจารย์ที่เคยสอนวิชานี้ อ.บอกว่าฝากเพื่อนมาบอกแล้ว แต่ไม่มีใครบอกเราเลย คือเราเข้าใจมา2ปีว่าเค้าแก้Iให้เราไปแล้ว จะมีคนมาคุยกับเราก็แค่ตอนเก็บเงินค่าห้องกับงานบายเนียร์
ตั้งแต่ปี1จนตอนนี้ เราไม่มีใครเลยที่จะคุยจะช่วยเหลือเรา เวลาเรียนก็ต้องเรียนคนเดียว กินข้าวก็กินคนเดียว รอเรียนก็ต้องไปนั่งห้องสมุด เวลาอ.เปลี่ยนห้องเรียนก็ไม่มีใครบอก หลายครั้งที่ไปถึงแล้วห้องว่าง ถามการบ้านใครก็ไม่มีใครอยากอธิบาย(แทบจะกราบ) บอกตรงๆ เหนื่อยชิ***าย ไม่น่าเชื่อว่าตัวเองจะอยู่แบบนี้มาได้2ปีกว่า แมร่งหนังสยองขวัญชัดๆ หลายครั้งที่ต้องร้องไห้กับเรื่องพวกนี้
แม่เราเห็นเราเป็นแบบนี้ก็สงสารเรา บอกออกมาอยู่บ้านเฉยๆก็ได้ อยู่ไปเรื่อยๆ ได้เงินเดือนๆละ5พัน ซึ่งสำหรับเรา เราไม่ค่อยใช้จ่ายอะไรอยู่แล้ว แต่เราก็จะถูกสังคมตราหน้าว่าเกาะพ่อแม่กิน เป็นขยะของสังคม แล้วจะให้ทำไง ในเมื่อไปเรียนก็เจอปัญหา ออกมาอยู่บ้านก็ถูกมองว่าไร้ค่า เคยลองออกไปหางานทำ แต่หลายๆคนพอเห็นหน้าเราก็บอกว่าเต็มหมด ปัจจุบันมันทำให้เรารู้สึกเกลียดชังสังคมมากขึ้น รู้สึกว่าโลกนี้เป็นศัตรูกับเราจริงๆ
เราอยากรู้ว่าโลกต้องการให้เราทำยังไง ต้องการให้เราเป็นแบบไหน เราไม่เข้าใจ เหนื่อยโว้ย