<<แชร์ประการณ์ตัวเอง(ยาวหน่อยนะ)> >คนชอบม่อ เลิกไม่ได้ แต่เปลี่ยนมาม่อแค่คนๆเดียวได้

สวัสดีค่ะ อยากมาแชร์ประสบการณ์ของตัวเองบ้าง หลังจากที่อ่านของคนอื่นมานาน  เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง แต่อาจจะเรียบเรียงงงๆหน่อยเพราะผ่านมาปีนึงละ คงจำรายละเอียดได้ไม่เป๊ะเท่าไหร่

เรื่องที่เราจะเล่าเริ่มเกิดเมื่อปีที่แล้วค่ะ  เป็นปีแรกที่เข้ามหาลัย รู้สึกดูสดใสกว่าตอนนี้ (ตอนนี้ปี2ค่ะ) เริ่มเข้ามหาลัยปี1 มันก็เจออะไรใหม่ๆอยู่แล้วเน้อะ กิจกรรมโน่นนี่เยอะไปหมด เราดันแอดมาไกลบ้านซะด้วยสิ เรื่องกลับบ้านเลยไม่ต้องพูดถึง เทอมละครั้งเกินพอเลย มันไกลมาก เสียเวลาไปกลับเสาร์ อาทิตย์ วันหยุดนักขัตฤกษ์ไม่คุ้มแน่ๆ เราย้ายมาอยู่หอในของมอ อยู่กับเมทคนนึง พอเริ่มมาอยู่หอ ชีวิตตัวคนเดียวแบบไม่มีครอบครัวอยู่ใกล้ๆมันก็เหงามากๆเลยเหมือนกัน เพราะปกติไปรร.ก็กลับบ้านมาทุกวันก็เจอกันแล้วใครจะชินลง  แต่กิจกรรมคณะช่วงแรกๆก็ช่วยทำให้เราเลิกคิดถึงบ้านไปได้หน่อยนึง และกิจกรรมก็ทำให้เราพบกับใครคนนึง
         ช่วงแรกๆที่เข้ามามหาลัยฯ กิจกรรมคณะเเทบจะทุกวัน มันก็สนุกปนดราม่าบ้าง ได้รู้จักพี่โหดๆ พี่ใจดี ๆ เยอะแยะ ตอนนั้นมันก็ดำเนินไปปกติแหละ ตามกิจกรรมของมัน แต่พอจบเชียร์คณะ พี่โหดๆเขาก็จะเผยว่าจริงๆเขาก็ไม่ได้โหดอะไรมากมาย รุ่นพี่กับรุ่นน้องก็จะสนิทกันมากขึ้น
พอจบเชียร์วันสุดท้าย เราก็กลับหอกันปกติ  เล่นเฟสคุยกับเพื่อนบ้าง เมทเองก็นั่งอยู่ข้างๆ เล่นเฟสเหมือนกัน เมทเราก็คุยกับพี่คนนึง แล้วถามเราว่ารู้จักพี่เขามั้ย เราก็ไม่รู้จัก เมทบอกว่า พี่เขาเป็นคนคุยสนุกดี ถามนั่นถามนี่ไปเรื่อยๆ (ดูเหมือนจะอัธยาศัยดีเน้อะ) พี่เขาถามว่า"เมทอยู่คณะเดียวกันมั้ย"  พอตอบว่าอยู่คณะเดียวกัน ก็ถามต่อน้องเขาชื่ออะไรหรอ เมทก็บอกชื่อเราไป พี่เขาก็บอก" อ่อ รู้จักละ" เราก็งงสิ เราไม่เห็นรู้จักเลย (เราไม่ค่อยจำคน) ไม่คุ้นจริงๆ พี่เขาก็ชวนเมทเราคุยเรื่อยๆ ถามถึงเราบ้างบางครั้ง เมทก็จะถามเราต่อแล้วตอบไปให้ คือเหมือนคุยกันผ่านเมท(คือพิมแลทคุยดับเมทเรา เมทเราถามเรา เราตอบ เมทเราพิมตอบพี่เขา) เราก็คิดในใจนะ ว่าแบบคุยอยู่กับเมทเราอยู่จะถามถึงคนอื่นทำไม มันน่าเกลียดไปมั้ย ซักพักพี่เขาก็แอดเฟสเรามา แล้วก็ทักมา
พี่: "ดีคับ" "น้อง...ใช่ไหม"
เรา:"ใช่"
คิดในใจว่าถามทำไมวะ  มันก็ใช่แหงๆอยู่แล้ว แล้วพี่เขาก็คุยกับเรา และเมทเรา ผ่านแชทเฟส คำพูดจานี่สุภาพนะ อารมณ์ดีด้วย ถามได้เรื่อยๆ หาเรื่องคุยได้ตลอด เราก็นั่งคุยไปด้วยเพลินดี เมทเราง่วง เลยนอนไปก่อน เราก็คุยกับพี่เขาอยู่คนเดียว ก็เลยถามว่ารู้จักเราได้ไง พี่เขาบอกว่าก็ตอนขอลายเซนไง (ก็ขอลายเซนไง หน้าเลยไม่ได้จำ) เลยพยายามนึก แต่ก็คือเท่าที่จำได้ คือ คนที่ไปขอลายเซนเเต่ละคนมีแต่คนหน้าโหดๆ เก๊กๆ ใครจะไปจำได้ล่ะ แล้วใครจะไปนึก คนหน้าโหดๆแบบนั้นจะมาคุยอารมณ์ดีแบบนี้ ช็อคนิด ๆ เพราะที่คุยในแชทนี่คือสนิทกันมาก เหมือนเพื่อน พี่ก็พยายามบอกรายละเอียดตอนเจอเรา พอนึกออกเท่านั้นแหละ พี่เขาห่างกับเรา 2 ปี (เราปี1พี่เขาปี3)มันก็แปลกๆนะที่มาคุยสนิทขนาดนี้
      พี่เขาก็คุยกับเราทางแชท ทักมาบ้าง แรกๆก็ทุกวัน หลังๆเริ่มหาย เราก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก วันนึง พี่รหัส(ปี2)พาเรามาเลี้ยงร้านหมูกระทะ อยู่ๆก็บังเอิญเจอเขาจนได้ เราเดินเข้าไปทัก ยิ้มให้ พี่เขาก็ทักเราแล้วรีบเดินไปกับเพื่อน เรารู้สึกโคตรแย่ มันแปลกๆอ่ะ ราวกับเป็นคนละคน พี่รหัสเลยถามเราว่ารู้จักด้วยหรอ เราบอกว่าคุยกันทางเฟส ไม่สนิทหรอก พี่รหัสบอกว่า พี่แกก็นิสัยดีอ่ะนะ แต่พี่แก"ม่อ" เราก็ งงสิ ม่อคืออะไร ตอนนั้นไม่รู้จักจริงๆ พี่รหัสก็อธิบายขยายความมา โอเค เกทเลย ที่คุยดีๆกับเราอัธยาศัยดีกับใครหลายๆคน นี่ม่อใช่มั้ย ตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไรเกินเลย ไม่รู้สึกเจ็บปวดอะไร แค่บอกตัวเองตลอดเวลา ว่าการกระทำของพี่คนนี้เรียกว่าม่อ คืนวันนั้น ดึกๆ พี่เขาก็ทักเฟสมา
พี่:" บังเอิญเจอด้วยแหละ"
เรา: "อืมมมม"
ความรู้สึกตอนนั้นมันนอยด์อ่ะ ไม่อยากคุยด้วย แล้วก็ทักต่ออีก"ไม่กล้าคุยด้วยเลย เขิน"  เรานี่คือรู้สึกแย่ แย่ไปแล้ว แล้วจะให้รู้สึกดีกับคำพูดตรงนี้มันใช่หรอ
เรา:"เจอก็ไม่พูดด้วยเลยนะ"
พี่:"ก็เขินจริงๆไม่กล้าคุยเลยคับ"
เราควรรู้สึกดีใช่ป่ะ พี่เขาคงไม่รู้สึกอะไร ตอนนั้นเราก็ทำไรไม่ถูก ไม่รู้จะคุยยังไง
เรา:"อย่ามาม่อหนู"
จริงๆก็ไม่เข้าใจความหมายเท่าไหร่ แต่มันไม่รู้จะพูดยังไง แชทเฟสนิ่งไปพักนึง
พี่:"ทำไมว่าแบบนั้นละคับ"   เหมือนกลายเป็นว่าเราผิดแทน จากคำพูดที่ดูดีๆนั่นเราโคตรงี่เง่าเลย เขาดูมีเหตุผล
เรา:"ใครๆเขาก็บอกว่าพี่ม่อ" เชื่อมั้ย ว่าเราคิดคำตอบได้เท่านี้ มันเหมือนคำตอบของเด็กๆเลย
พี่: "พี่ก็คุยปกตินะคับ"
เรา : "ค่ะ นอนแล้วนะ ฝันดีค่ะ"
เราชิ่งไปนอนเลยละกัน จริงๆก็ยังไม่นอนหรอก เมทเลยถามว่า ไม่คุยแล้วหรอ วันนี้เลิกเล่นเร็วจัง
เราก็บอกว่าเบื่อพี่เขาอ่ะ เมทก็บอกว่าเมทเองก็ไม่อยากคุย พี่เขาม่อ เรานี่แบบ ....T^T
หนีขึ้นเตียงนอนเลย ซักพักเมทบอกว่าพี่เขาทักมาถามเมทว่าเรานอนยัง  เราบอก ตอบไปเลย นอนแล้ว
     หลังจากวันนั้นเราไม่ได้คุยกันนานมากๆ ไม่ได้ทักมาเลย เราก็ลืมไปเลยแหละ ยุ่งๆกับการบ้าน งาน เรียนหนัก ประกอบกับเวลาเราเล่นเฟสมีคนทักเราชวนคุยตลอด  ประมาณ เดือนนึงที่ไม่ได้คุย ชีวิตเราเรียกว่าลืมพี่เขาไปเลยก็ได้ ไม่มีดารติดต่อกันเลย แต่เราก็มีความสุขดี พี่เขาก็ด้วยแหละมั้ง
     คืนนึงเรานอนดึกมาก มีเรื่องไม่สบายใจ เรานอนไม่หลับเลย จำไม่ได้ว่าเรื่องอะไร เราก็นอนเล่นเฟสในมือถือบนเตียงเรื่อยๆ ไม่หลับซักที ทั้งที่ห้องก็ปิดไฟแล้ว เมทหลับไปเรียบร้อย พี่เขาก็ทักเรามา
พี่:"ทำอะไรอยู่คับ"
ตอนนั้นเรารู้สึกแปลกๆ เข้าใจอารมณ์ที่คนที่เคยคุยด้วยหายไปเป็นเดือน แล้วเขาทักมาใหม่ ทักมาเหมือนคุยกันปกติทุกวัน เขาทำได้ยังไง
พี่:" ดึกแล้ว ทำไมไม่นอนคับ"
เรา: นอนไม่หลับค่ะ
พี่: ทำไมนอนไม่หลับคับ
เรา:มีเรื่องไม่สบายใจค่ะ
ไม่ต้องเดานะว่ายังไงต่อ เขาก็ถามว่าไม่สบายใจอะไร (พี่เขาพิมพ์ติดคำว่า"คับ" และก็พูดเพราะมาก เราจะพยายามเล่าให้เหมือนที่สุดนะ) เราก็เล่าเรื่องที่เราไม่สบายใจทั้งหมดให้เขาฟัง(เรื่องที่เล่าไม่เกี่ยวกับพี่เขานะ) เขาเป็นคนรับฟังที่ดี ให้คำแนะนำที่ดี เราคุยกันถึงตี 4 ทั้งๆที่วันต่อมามีเรียน เราสบายใจนะที่ได้ระบายออกไป
พี่: ทำไมถึงกล้ามาระบายให้ฟังละคับ
เรา: ไม่รู้สิ นอนละ ฝันดีค่ะ
โดยส่วนมาก เราชอบชิ่งหนีบ่อยๆ เราเป็นแบบนี้หลายครั้งที่คุยกัน มันก็ตลกตัวเองดีเหมือนกัน แต่เขาก็ไม่เคยรั้งนะ หลังจากคืนนั้นเขาก็ทักเรามาเรื่อยๆ เราก็เริ่มชินกับการคุยกันทางเเขทเฟสเกือบทุกวัน
   จนวันนึง เขาก็ทักเฟสมาปกติ แต่มันไม่ปกติ เพราะอยุ่ๆก็มาชมเรา เขาไม่เคยพูดแบบนี้กับเรา
เรา:วันนี้มาแปลกๆนะคะ
ตอนนี้เราถือว่าเราสนิทกันนะ แต่ไม่เคยคุยกันแบบนี้ เราคุยกันแบบพี่น้องมาตลอด
พี่ : จริงๆนะคับ
เรา : อย่าม่อนะ
เรารีบดักไว้ก่อน เราไม่อยากให้บรรยากาศมันแย่ไปกว่านี้ สำหรับเรา เรารู้สึกว่าพี่เขาเป็นคนที่เรากล้าที่จะเล่าทุกๆเรื่องให้เขาฟัง เราไม่อยากให้เขามาม่อเรา เพราะถ้าเป็นแบบนั้น เราต้องเสียเขาไปเเน่ๆ
พี่ : ไม่ได้ม่อนะ ขอจีบเลยได้ไหม
เรา : ไม่ได้ค่ะ
พี่ : งั้นพี่ขอเบอร์เราไว้หน่อย เผื่อติดต่ออะไรคับ
เรา : ไม่ค่ะ มีอะไรก็ทักมาในนี้ค่ะ
เราเริ่มคุยกันน้อยลง น้อยลง แต่แปลก มันไม่เหมือนครั้งแรก คือครั้งนี้เขาค่อยๆหายไป หายไป หายไปเลย และเรารู้สึกไม่ดีเลย ผ่านไปอีกเป็นสัปดาห์ เราเริ่มเป็นคนทักเเชทเฟสไป ทักไปบ่อยขึ้น แต่เขาตอบเราน้อยลง ไม่ค่อยชวนเราคุย เราเข้าไปดูหน้าวอลล์พี่เขาบ่อย อยู่ก็มีโพสท์นึง แท็กพี่เขามาว่าขอบคุณสำหรับไก่KFC แล้วก็มีรูปที่แขวนไว้หน้าประตูห้อง
เราเองเข้าใจทันทีเลย ว่าพี่เขาจีบพี่คนที่แท็กรูปมาชัวร์เลย ตอนนั้นก็ดึกแล้ว เห็นแล้วเราก็นอน
วันต่อมา พี่เขาทักเรามา บอกเราทีว่าเราควรพิมพ์อะไร
เรา: จีบพี่คนนั้นหรอ (ก็อปชื่อวาง)
เราก็ถามตามปกติที่คุยกัน บางคนอาจจะดูออกว่าเรากำลังรู้สึกยังไง แต่กับพี่เขาแล้ว มันเป็นคำถามปกติทั่วไปที่ออกจากปากเรา
พี่: รู้ได้ไงคับ
เรา:หน้าวอลล์พี่ไงคะ
พี่:ไม่มีนะคับ
เรากดเข้าไปดูหน้าวอลล์เขาอีกครั้ง ....หาย !!! โพสท์นั้นหายไปแล้ว เรางงมาก
พี่: ตกลงรู้จากไหนคับ
เรา: ก็จากโพสท์ เมื่อคืนพี่คนนั้นโพสท์แล้วแท็กมา
เราพยายามอธิบาย สิ่งที่มันเกิดขึ้น แต่เขาพูดเหมือนเราไปโกหกเขาซะงั้น
เรา:ช่างเถอะค่ะ ถ้าไม่มีโพสท์นั้นหนูจะไปรู้เรื่องราวได้ยังไง
ตอนนั้นเราโมโหมาก ตอบไปแบบประชดเต็มที่ น้อยใจสุดๆ ทำไมไม่เชื่อเราวะ เสียใจมากๆด้วย
เราชิ่งหนีอีกแล้ว ตามเคย T^T
วันต่อมา พี่เขาทักมา
พี่ : ไปถามมาแล้ว เขาแท็กพี่มาจริงๆด้วย 555
เรา: ค่ะ
พี่ : เป็นไรอ่า
เรา : เปล่าค่ะ
พี่ : มีเรื่องจะปรึกษาหน่อยคับ
เรา: ?
พี่ : ผู้หญิงเขาบอกรำคาญ ไม่อยากอยู่ใกล้ เบื่อ หมายความว่าไงคับ
เรา : พี่คนนั้นหรอ คงประชดมั้ง
เราก็ตอบไปตามความรู้สึกเรา เย็นวันนั้น พี่เขามาที่หอเรา ไม่ค่อยคุยกันทางอื่นนอกจากเฟส กับบังเอิญเจอบ้าง วันนี้ทักเฟสมาว่าจะมาหา เราก็ลงมาหาใต้หอ (หอหญิงนะ พี่เขาขึ้นไม่ได้ ) พี่เขาซื้อเค้กมาฝาก  เราก็แปลกใจนิดๆ พี่เขาบอกว่าที่ติดไว้ตอนวันเกิด เราก็แอบดีใจ พอตอนจะกลับ เดินไปส่งก็เห็นเค้กอีกชิ้น
อย่าคิดต่อเลยนะ
เรา : ตั้งใจจะเอามาให้จริงๆหรอ อีกอันของพี่คนนั้นใช่ป่ะคะ 5555
เราก็ถามให้มันดูตลก ให้มันไม่ซีเรียส พี่เขาก็ยิ้ม ๆ บอกใช่ เดี๋ยวจะไปให้ต่อจากให้เราแล้ว เราก็บ๊ายบาย ส่งเสร็จ เดินขึ้นหอ เมทถามถึงเค้ก เราบอกว่าพี่เขาเอามาให้ เมทเลยบอกว่า พี่เขาต้องจีบเราแน่ๆ เรารีบตอบกลับเลยว่าไม่ใช่ เขาจีบพี่คนอื่นอยู่ เมทเราไม่ถามอะไรต่อนะ ช่วงนั้นรู้สึกเราจะไม่สบาย เราเลยรีบนอน วันต่อมา ตื่นเช้ามาแชทเฟสแจ้งเตือนเต็มจ้า
พี่ : คนนั้นเขาไม่ชอบพี่อ่ะ เขารำคาญ เขาเบื่อจริงๆ ไม่ใช่ประชด (สรุปจากหลายๆข้อความ)
เราได้แต่ขอโทษที่แนะนำผิดๆแบบนั้นไป ว่าเขาประชด ตอนนั้นเราเองก็รู้สึกแย่มาก แต่พี่เขาบอกว่าไม่ใช่ความผิดเรา ก็ปลอบกันไปมา วันนั้นทั้งวันเราไม่ค่อยได้ทำอะไร ไม่สบายนอนทั้งวัน คุยเฟสไปหลับไป  พี่เขาก็ถามอาการเราจากเมท ตอนเย็นๆ ทักแชทมาบังคับให้ลงมาใต้หอ เราก็โวยวายๆ บอกคนไม่สบายจะให้ลงไปทำไม เถียงกันอยู่พักใหญ่ ก็หิ้วสังขารเราลงไป พี่เขาก็ซื้อคูลฟีเว่อมาให้ คุยกันพักนึง เราก็ขึ้นห้องไปแปะหัว เมทก้ถามว่าพี่เขาไม่ได้จีบเราหรอ เราก็บอกว่าไม่ใช่หรอก จริงๆก็สับสนมากๆ  แต่ไม่ได้คิดอะไรเพ้อเจ้อมากเพราะไม่สบายเลยหลับไป เช้ามาพี่เขาก็ทักมา
พี่ : หายยังคับ ดีขึ้นยัง
เรา : ดีขึ้นแล้ว ขอบคุณนะ
วันนี้ไข้เราหาย เราก็ใช้ชีวิตปกติแหละ ไปเรียนทำกิจกรรม ทำโน่นนี่ประจำวัน  ตอนเย็นเราจำได้ว่าฝนตก พี่เขาไม่ได้มาหาเรา แต่พี่เขาแชทบอกว่าจะไปหาพี่ผู้หญิงคนนั้น  อยากไปเคลียร์ให้รู้เหตุผลจริงๆ
เรา: "ไม่กลัวตัวพี่เองเสียใจหรอคะ "
เขาไม่ได้ตอบเรา เราเองก็รู้สึกว่าทำไมพี่เขาไม่รักตัวเองเลย เราอยู่บนห้องตลอด ไม่มีการเคลื่อนไหวผ่านเฟซบุ๊คเลย
วันต่อมาตอนบ่ายๆ พี่เขาโทรมา (รู้สึกว่าตอนนี้เขาจะได้เบอร์เราแล้ว หน้าจะเป็นวันที่เอาเค้กมาให้เรา ไม่ก็วันที่เอาคูลฟีเวอร์มาให้ ช่วงๆนั้นแหละ ) โทรมาชวนไปโรงอาหาร ก็ไปนั่งกินข้าวไปนั่งคุยกัน พี่เขาก็ดูนิ่งๆเฉยๆ ไม่ได้เศร้าอะไร เราไม่ได้ถามอะไรมากมาย แล้วก็แยกกันกลับ เรากลับมาที่หอ เปิดโน้ตบุ๊คเล่น แน่นอนว่ามีแชทเฟสกับเขาอยู่ด้วย
พี่:ขอบใจนะที่เป็นห่วง ที่ถามว่าไม่กลัวพี่เสียใจหรอ ทำให้รู้ว่าเราห่วงพี่มากแค่ไหน ..ฯ
จะบอกว่าตอนนั้นซึ้งมาก แต่จำไม่ค่อยได้แล้ว
"คบกันป่ะ"
.
.
.
.
เราเป็นคนถามเอง >< ทางแชทเฟส ไม่รู้อะไรทำให้กล้าขนาดนั้น และทางฝั่งนั้นนิ่งพัดนึงเพราะยังไม่อ่าน พอขึ้นอ่านแล้ว
พี่: คับ
เฮ้ยยยยยย !! มันง่ายไปไหมอ่ะ แต่มันเป็นแบบนั้นจริงๆ เราขอผู้ชายคบ และ เขาตอบกลับมาแบบไม่คิด
เรา: ทำไมตอบเร็ว คิดยังคะเนี่ย
พี่ : คิดแล้ว
เรา: แน่ใจหรอคะ
พี่ : คิดมาทั้งคืนแล้ว
*0*
เรา: แล้วทำไมตัดสินใจเร็วจัง
พี่ : พี่ก็ไม่รู้จะรออะไรแล้ว ไม่อยากเสียเวลามากไปกว่านี้แล้ว
แล้วเราก็คบกัน 555 ง่ายดีมั้ย ยังมีต่อนะคะอีกนืดนึง พิมเอาไว้แล้วค่อยก็อปวาง มันกำลังจะเกินตัวอักษร