คือ..ผมมีเรื่องอยากจะมาขอระบายในนี้หน่อยนะครับ ไม่สามารถระบายกับใครได้เลยนะตอนนี้
เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า ณ.ตอนนี้ผมเหนื่อยกับทุกๆสิ่งที่ทำอยู่มันเหนื่อยและท้อมากเลยครับ.. บางครั้งก็รู้สึกว่าตัวเองอยู่ไปเพื่ออะไร
เพื่อตัวเองงั้นหรอ..แล้วชีวิตเราเคยมีความสุขบ้างมั๊ย...แล้วเมื่อไหร่จะเจอความสุขสักที..ทำงานก็เหนื่อย...กลับบ้านก็เหนื่อยใจ.
อยู่กับภรรยาก็ไม่เข้าใจกัน..เป็นที่ตัวกะผมเองเพราะตัวผมทำอะไรก็อยากให้ได้ดั่งใจ..รู้ทั้งรู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างไม่มีอะไรได้มาดั่งใจ
บางครั้งก็คิดได้บ้างครั้งก็คิดไม่ได้ผมควรทำแบบไหนดีครับให้ชีวิตผมมีความสุขบางครั้งเรื่องบ้างเรื่องที่ไม่ควรถามผมก็ถาม
ผมลืมบอกไปว่า..ภรรยาผมกับตัวผมเองอายุห่างกันมาก..กระทู้ที่ผ่านมาได้ขอกำลังใจกับพี่ๆในพันทิป เรื่องที่ผมถามเธอก็มีอยู่ว่า
ผม.. อายไหมที่เวลาเจอเพื่อนผมมาหาที่บ้าน
ภรรยาผม..ก็มีบ้างนะขอเวลาปรับตัวนิดนึงนะเพราะว่าเค้าโตแล้วแล้วอีกอย่างเพื่อนผมก็รุ่นๆเดียวกับผมก็ต้องมีบ้างที่อาย
พอผมได้ยินคำนี้..ผมก็รู้สึกน้อยใจทั้งๆที่มันไม่ใช้เรื่องเลยครับ
ตอนนี้ผมไม่รู้เลยครับว่าตัวเองเป็นอะไรบางครั้งก็มีความสุขบางครั้งก็ทุกข์...ทั้งๆที่บางเรื่องผมไม่ควรเก็บมาคิดเลย
ผมควรจัดการกับชีวิตให้ดีกว่านี้ยังไงดีครับ แล้วเวลาที่ภรรยายผมพูดอะไรมาที่ไม่ฟังหูผมก็จะหยุดพูดโดยทันที
มันเหมือนไม่มีอารมณ์จะพูดอะไรต่อไปแล้วครับน้อยๆใจทั้งที่มันไม่น่าน้อยใจ...พอตื่นเช้ามาก็หาย
เพราะอะไรครับผมถึงเป็นแบบนี้ช่วยบอกทีได้มั๊ยครับผมควรทำยังไง
ปล. กระทู้ที่ผมตั้งมานี้เพียงเพื่ออยากระบายในสิ่งที่จริงๆผมไม่เคยพูดเลย และขอข้อคิดให้กะผมหน่อยนะครับ
ขอโทษและขอบคุณมานะที่นี้ด้วยนะครับ ถ้าสิ่งที่ผมมาตั้งกระทู้เพื่อระบายทำให้ใครไม่ชอบ ขอบคุณครับสำหรับมิตรภาพดีๆในพันทิป
นี้ใช่ไหม...ที่เรียกว่าชีวิต...และเราควรเดินต่อไปแบบไหนดี
เรื่องของเรื่องก็มีอยู่ว่า ณ.ตอนนี้ผมเหนื่อยกับทุกๆสิ่งที่ทำอยู่มันเหนื่อยและท้อมากเลยครับ.. บางครั้งก็รู้สึกว่าตัวเองอยู่ไปเพื่ออะไร
เพื่อตัวเองงั้นหรอ..แล้วชีวิตเราเคยมีความสุขบ้างมั๊ย...แล้วเมื่อไหร่จะเจอความสุขสักที..ทำงานก็เหนื่อย...กลับบ้านก็เหนื่อยใจ.
อยู่กับภรรยาก็ไม่เข้าใจกัน..เป็นที่ตัวกะผมเองเพราะตัวผมทำอะไรก็อยากให้ได้ดั่งใจ..รู้ทั้งรู้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างไม่มีอะไรได้มาดั่งใจ
บางครั้งก็คิดได้บ้างครั้งก็คิดไม่ได้ผมควรทำแบบไหนดีครับให้ชีวิตผมมีความสุขบางครั้งเรื่องบ้างเรื่องที่ไม่ควรถามผมก็ถาม
ผมลืมบอกไปว่า..ภรรยาผมกับตัวผมเองอายุห่างกันมาก..กระทู้ที่ผ่านมาได้ขอกำลังใจกับพี่ๆในพันทิป เรื่องที่ผมถามเธอก็มีอยู่ว่า
ผม.. อายไหมที่เวลาเจอเพื่อนผมมาหาที่บ้าน
ภรรยาผม..ก็มีบ้างนะขอเวลาปรับตัวนิดนึงนะเพราะว่าเค้าโตแล้วแล้วอีกอย่างเพื่อนผมก็รุ่นๆเดียวกับผมก็ต้องมีบ้างที่อาย
พอผมได้ยินคำนี้..ผมก็รู้สึกน้อยใจทั้งๆที่มันไม่ใช้เรื่องเลยครับ
ตอนนี้ผมไม่รู้เลยครับว่าตัวเองเป็นอะไรบางครั้งก็มีความสุขบางครั้งก็ทุกข์...ทั้งๆที่บางเรื่องผมไม่ควรเก็บมาคิดเลย
ผมควรจัดการกับชีวิตให้ดีกว่านี้ยังไงดีครับ แล้วเวลาที่ภรรยายผมพูดอะไรมาที่ไม่ฟังหูผมก็จะหยุดพูดโดยทันที
มันเหมือนไม่มีอารมณ์จะพูดอะไรต่อไปแล้วครับน้อยๆใจทั้งที่มันไม่น่าน้อยใจ...พอตื่นเช้ามาก็หาย
เพราะอะไรครับผมถึงเป็นแบบนี้ช่วยบอกทีได้มั๊ยครับผมควรทำยังไง
ปล. กระทู้ที่ผมตั้งมานี้เพียงเพื่ออยากระบายในสิ่งที่จริงๆผมไม่เคยพูดเลย และขอข้อคิดให้กะผมหน่อยนะครับ
ขอโทษและขอบคุณมานะที่นี้ด้วยนะครับ ถ้าสิ่งที่ผมมาตั้งกระทู้เพื่อระบายทำให้ใครไม่ชอบ ขอบคุณครับสำหรับมิตรภาพดีๆในพันทิป