๑.

ที่รัก
            
            “ ที่รัก”
    “มาค่ะ” เด็กหญิงในวัยเก้าขวบขานรับคุณครู     คุณครูชำเลืองมาทางเด็กหญิง คิดในใจก่อนจะพูด    อะไรออกไป “ชื่อเธอแปลกดีนะ”
    ครูยิ้มให้เด็กหญิง  “ครูอยากรู้ ทำไมเธอ    ถึงชื่อว่าที่รัก” เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นสบตาครูก่อน    จะตอบไปว่า     
    “ชื่อนี้แม่เป็นคนตั้งให้ค่ะ”
            เด็กหญิงยิ้มออกมาแล้วพูดขึ้นอีก “แม่บอกว่าหนู        เป็นที่รักของพ่อกับแม่และทุกๆคนค่ะ”
            สิ้นเสียงของเด็กหญิง เพื่อนๆในห้องต่างพากัน        หัวเราะชอบใจกับคำพูดของเธอ
    “ฮ่า ฮ่า ฮ่า”  เด็กชายคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “ที่รักของ        ผม” จากนั้นก็ทำท่าทางหัวเราะชอบใจต่อ
        ครูมองไปรอบๆห้องเรียนเมื่อเห็นเด็กๆเริ่มล้อชื่อที่รักจนเสียงดังไปยัง              นอกห้องเรียน
        “เงียบๆได้แล้วค่ะเด็กๆ อย่าหัวเราะชื่อเพื่อนสิคะ เป็นสิ่งที่ไม่ดีนะ ชื่อแต่                ละคนก็มีความหมายที่ดีด้วยกันทั้งนั้นแหละ” ครูก็อมยิ้มก่อนจะขาน                                         เรียกชื่อนักเรียนคนต่อไป
    “สุดเขต”  “มาครับ”
    “แพรขวัญ”  “มาค่ะ”
จนถึงคนสุดท้ายที่ครูขานเรียกชื่อ “กานดา”  “มาค่ะ”  
ชั่วโมงเรียนวันนั้นผ่านไปด้วยการหัวเราะชื่อของที่รักจากเพื่อนๆ  ทำให้เด็กหญิงกลับบ้านไป พร้อมกับความสงสัยในใจ และคืนนี้ที่รักนอนกอดกับแม่อย่างเช่นทุกคืน พร้อมเก็บความสงสัยมาตลอดทั้งวันเพื่อถามแม่
    “แม่คะ” ที่รักเงยหน้ามองแม่  
แม่พลันลูบผมที่รักเบาๆแล้วพูดว่า “ มีอะไรหรือเปล่าลูก  แม่รู้นะลูกสงสัยอะไรอีก”  ที่รักยิ้มและพยักหน้ารับ
    “มีค่ะ วันนี้คุณครูถามว่าทำไมหนูถึงชื่อว่าที่รัก”
    แม่มองลูกสาวด้วยความเอ็นดูจึงถามไปว่า
“แล้วหนูตอบคุณครูว่ายังไงล่ะ” ที่รักมองหน้าแม่อีกครั้งแล้วพูดว่า “หนูก็ตอบครูไปว่า แม่เป็นคนตั้งชื่อนี้ให้หนูเอง เพราะหนูเป็นที่รักของพ่อกับแม่และทุกๆคน แต่ที่หนูสงสัยคือ ทำไมเพื่อนๆจะต้องหัวเราะชื่อหนูกันด้วยคะ”  แม่ได้ฟังที่ลูกสาวพูดก็พลันหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้มลงจูบตรงหน้าผากลูกสาว แล้วพูดกับลูกสาวว่า  
“ที่รัก ก็คือความสุขไงจ๊ะลูก อย่างเช่นวันนี้ เพื่อนๆของหนูพากันหัวเราะชื่อของหนู แสดงว่าเพื่อนๆกำลังมีความสุข  จำไว้นะลูกเมื่อหนูอยู่ที่ไหนก็ตาม หนูจะเป็นความสุขของทุกคนนะที่รักของแม่”
ที่รักหลับคาอกแม่ไปตอนไหนก็ไม่รู้ แต่ที่รู้คือ วันนี้ที่รักมีความสุขมาก