๑.
ที่รัก
“ ที่รัก”
“มาค่ะ” เด็กหญิงในวัยเก้าขวบขานรับคุณครู คุณครูชำเลืองมาทางเด็กหญิง คิดในใจก่อนจะพูด อะไรออกไป “ชื่อเธอแปลกดีนะ”
ครูยิ้มให้เด็กหญิง “ครูอยากรู้ ทำไมเธอ ถึงชื่อว่าที่รัก” เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นสบตาครูก่อน จะตอบไปว่า
“ชื่อนี้แม่เป็นคนตั้งให้ค่ะ”
เด็กหญิงยิ้มออกมาแล้วพูดขึ้นอีก “แม่บอกว่าหนู เป็นที่รักของพ่อกับแม่และทุกๆคนค่ะ”
สิ้นเสียงของเด็กหญิง เพื่อนๆในห้องต่างพากัน หัวเราะชอบใจกับคำพูดของเธอ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เด็กชายคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “ที่รักของ ผม” จากนั้นก็ทำท่าทางหัวเราะชอบใจต่อ
ครูมองไปรอบๆห้องเรียนเมื่อเห็นเด็กๆเริ่มล้อชื่อที่รักจนเสียงดังไปยัง นอกห้องเรียน
“เงียบๆได้แล้วค่ะเด็กๆ อย่าหัวเราะชื่อเพื่อนสิคะ เป็นสิ่งที่ไม่ดีนะ ชื่อแต่ ละคนก็มีความหมายที่ดีด้วยกันทั้งนั้นแหละ” ครูก็อมยิ้มก่อนจะขาน เรียกชื่อนักเรียนคนต่อไป
“สุดเขต” “มาครับ”
“แพรขวัญ” “มาค่ะ”
จนถึงคนสุดท้ายที่ครูขานเรียกชื่อ “กานดา” “มาค่ะ”
ชั่วโมงเรียนวันนั้นผ่านไปด้วยการหัวเราะชื่อของที่รักจากเพื่อนๆ ทำให้เด็กหญิงกลับบ้านไป พร้อมกับความสงสัยในใจ และคืนนี้ที่รักนอนกอดกับแม่อย่างเช่นทุกคืน พร้อมเก็บความสงสัยมาตลอดทั้งวันเพื่อถามแม่
“แม่คะ” ที่รักเงยหน้ามองแม่
แม่พลันลูบผมที่รักเบาๆแล้วพูดว่า “ มีอะไรหรือเปล่าลูก แม่รู้นะลูกสงสัยอะไรอีก” ที่รักยิ้มและพยักหน้ารับ
“มีค่ะ วันนี้คุณครูถามว่าทำไมหนูถึงชื่อว่าที่รัก”
แม่มองลูกสาวด้วยความเอ็นดูจึงถามไปว่า
“แล้วหนูตอบคุณครูว่ายังไงล่ะ” ที่รักมองหน้าแม่อีกครั้งแล้วพูดว่า “หนูก็ตอบครูไปว่า แม่เป็นคนตั้งชื่อนี้ให้หนูเอง เพราะหนูเป็นที่รักของพ่อกับแม่และทุกๆคน แต่ที่หนูสงสัยคือ ทำไมเพื่อนๆจะต้องหัวเราะชื่อหนูกันด้วยคะ” แม่ได้ฟังที่ลูกสาวพูดก็พลันหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้มลงจูบตรงหน้าผากลูกสาว แล้วพูดกับลูกสาวว่า
“ที่รัก ก็คือความสุขไงจ๊ะลูก อย่างเช่นวันนี้ เพื่อนๆของหนูพากันหัวเราะชื่อของหนู แสดงว่าเพื่อนๆกำลังมีความสุข จำไว้นะลูกเมื่อหนูอยู่ที่ไหนก็ตาม หนูจะเป็นความสุขของทุกคนนะที่รักของแม่”
ที่รักหลับคาอกแม่ไปตอนไหนก็ไม่รู้ แต่ที่รู้คือ วันนี้ที่รักมีความสุขมาก
ที่รัก ตอนที่ 1
ที่รัก
“ ที่รัก”
“มาค่ะ” เด็กหญิงในวัยเก้าขวบขานรับคุณครู คุณครูชำเลืองมาทางเด็กหญิง คิดในใจก่อนจะพูด อะไรออกไป “ชื่อเธอแปลกดีนะ”
ครูยิ้มให้เด็กหญิง “ครูอยากรู้ ทำไมเธอ ถึงชื่อว่าที่รัก” เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นสบตาครูก่อน จะตอบไปว่า
“ชื่อนี้แม่เป็นคนตั้งให้ค่ะ”
เด็กหญิงยิ้มออกมาแล้วพูดขึ้นอีก “แม่บอกว่าหนู เป็นที่รักของพ่อกับแม่และทุกๆคนค่ะ”
สิ้นเสียงของเด็กหญิง เพื่อนๆในห้องต่างพากัน หัวเราะชอบใจกับคำพูดของเธอ
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า” เด็กชายคนหนึ่งพูดขึ้นว่า “ที่รักของ ผม” จากนั้นก็ทำท่าทางหัวเราะชอบใจต่อ
ครูมองไปรอบๆห้องเรียนเมื่อเห็นเด็กๆเริ่มล้อชื่อที่รักจนเสียงดังไปยัง นอกห้องเรียน
“เงียบๆได้แล้วค่ะเด็กๆ อย่าหัวเราะชื่อเพื่อนสิคะ เป็นสิ่งที่ไม่ดีนะ ชื่อแต่ ละคนก็มีความหมายที่ดีด้วยกันทั้งนั้นแหละ” ครูก็อมยิ้มก่อนจะขาน เรียกชื่อนักเรียนคนต่อไป
“สุดเขต” “มาครับ”
“แพรขวัญ” “มาค่ะ”
จนถึงคนสุดท้ายที่ครูขานเรียกชื่อ “กานดา” “มาค่ะ”
ชั่วโมงเรียนวันนั้นผ่านไปด้วยการหัวเราะชื่อของที่รักจากเพื่อนๆ ทำให้เด็กหญิงกลับบ้านไป พร้อมกับความสงสัยในใจ และคืนนี้ที่รักนอนกอดกับแม่อย่างเช่นทุกคืน พร้อมเก็บความสงสัยมาตลอดทั้งวันเพื่อถามแม่
“แม่คะ” ที่รักเงยหน้ามองแม่
แม่พลันลูบผมที่รักเบาๆแล้วพูดว่า “ มีอะไรหรือเปล่าลูก แม่รู้นะลูกสงสัยอะไรอีก” ที่รักยิ้มและพยักหน้ารับ
“มีค่ะ วันนี้คุณครูถามว่าทำไมหนูถึงชื่อว่าที่รัก”
แม่มองลูกสาวด้วยความเอ็นดูจึงถามไปว่า
“แล้วหนูตอบคุณครูว่ายังไงล่ะ” ที่รักมองหน้าแม่อีกครั้งแล้วพูดว่า “หนูก็ตอบครูไปว่า แม่เป็นคนตั้งชื่อนี้ให้หนูเอง เพราะหนูเป็นที่รักของพ่อกับแม่และทุกๆคน แต่ที่หนูสงสัยคือ ทำไมเพื่อนๆจะต้องหัวเราะชื่อหนูกันด้วยคะ” แม่ได้ฟังที่ลูกสาวพูดก็พลันหัวเราะในลำคอ ก่อนจะก้มลงจูบตรงหน้าผากลูกสาว แล้วพูดกับลูกสาวว่า
“ที่รัก ก็คือความสุขไงจ๊ะลูก อย่างเช่นวันนี้ เพื่อนๆของหนูพากันหัวเราะชื่อของหนู แสดงว่าเพื่อนๆกำลังมีความสุข จำไว้นะลูกเมื่อหนูอยู่ที่ไหนก็ตาม หนูจะเป็นความสุขของทุกคนนะที่รักของแม่”
ที่รักหลับคาอกแม่ไปตอนไหนก็ไม่รู้ แต่ที่รู้คือ วันนี้ที่รักมีความสุขมาก