เมื่อวานผมไปซ้อมไดร์ฟกอล์ฟที่สนาม ทบ รามอินทรา ผมไปถึงสนามประมาณ 6โมงเย็น
ก่อนเริ่มการแข่งขันประมาณ 20นาที พนักงานในสนามไดร์ฟกอล์ฟ เปลี่ยนทีวีไปไว้ที่ช่อง7 ทุกเครื่อง
..พอบอลเริ่มเขี่ย นักกอล์ฟหลายคนวางเหล็ก มายืนที่หน้าจอ รวมถึงผมด้วย
..กรรมการเป่านกหวีดให้มาเลย์ได้ลูกโทษ ... ผมเดินไปหยิบหัวไม้1
ตาเล็งไปที่ลูกกอล์ฟ คิดว่ามันคือหัวเหม่งๆของกรรมการ เหวี่ยงหัวไม้1อัดลูกเต็มวงสวิง จนลูกหมดถาด
ลูกกอล์ฟพุ่งลอยเข้าหาป้ายสิงห์ มันเป็นแรงเหวี่ยงที่ดีมาก
(พรุ่งนี้ที่สนามปัญญาอินทรา ผมจะนึกถึงหัวเหม่งกรรมการคนนี้บนแท่นที-ออฟทุกครั้ง)
..มาเลย์ได้ลูกที่2 พักครึ่งแรก ผมหยิบหัวไม้5 วางลูกบนพื้น เล็งเป้าที่ 200หลา ถ้าผมตีได้ ทีมชาติไทยต้องกลับมาได้
ทุกลูกพุ่งลอยไปหาป้าย200หลาหน้าป้ายสิงห์ ได้แต่หวังว่าเด็กไทยต้องทำได้อย่างที่ผมคิด
..มาเลย์ปั่นฟรีคิก เบียดเสาเข้าตุงตายข่ายนำ 3-0 หยิบเวดจ์ มาซิพระยะ 70หลา 100หลา เข้าเป้า
ทั้งๆที่ผลสกอร์บนหน้าจอทีวีมันทำให้ผม หงุดหงิด แต่ก็เอาน่า ผมยังเล่นลูกสั่นได้แบบนี้ แสดงว่าผมไม่เสียสมาธิ เด็กไทยก็ต้องกลับมาได้เช่นกัน
..เสียงเฮลั่นสนามกอล์ฟ เมื่อชัปปุย ซ้ำลูกฟรีคิก เข้าไป พวกเขาทำได้ พวกเขาทำได้ พวกเขทำได้
..ผมหยิบหัวไม้1 ออกมาอีกรอบ อยากรู้ว่า ในอารมณ์ดีใจตอนนี้ กับอารมณ์ที่หงุดหงิด จะแตกต่างกันอย่างไรบ้าง
ตายังเล็กที่ลูกวางบนที เป็นหัวเหม่งกรรมการเหมือนเดิม (แค่อารมณ์ที่เปลี่ยน) ทุกลูกพุ่งทยานเข้าหา ป้ายสิงห์เหมือนเดิม
..เสียงเฮลั่น ดังกว่าครั้งก่อน ชนาธิป ซัดเต็มข้อ ลูกพุ้งเข้าตุงตาข่าย ฝั่งมาเลย์ไว้ที่บูกิต จารี
ผมนั่งยองๆ ลงกับพื้น ทำท่าคลายกล้ามเนื้อ คลายเส้น พนักงานเช็ดเหล็ก เก็บเข้าถุง
ทั้งสนามกอล์ฟ มีแต่รอยิ้มและเสียงชื่นชม ..... บรรยากาศสุดยอดจริงๆ
..ขับรถจากสนามกอล์ฟ ทบ รามอินทรา มาที่ลาดพร้าว 101 ใช้เวลาเพียง 20นาที .... แม่เจ้าไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน
ปกติอย่างน้อยต้องมี 60นาที ถนนโล่งมากๆ
.... ขอบคุณทีมชาติไทยและทีมงานครับ.....
อารมณ์ บรรยากาศ เชียร์ทีมชาติไทยในสนามกอล์ฟ
ก่อนเริ่มการแข่งขันประมาณ 20นาที พนักงานในสนามไดร์ฟกอล์ฟ เปลี่ยนทีวีไปไว้ที่ช่อง7 ทุกเครื่อง
..พอบอลเริ่มเขี่ย นักกอล์ฟหลายคนวางเหล็ก มายืนที่หน้าจอ รวมถึงผมด้วย
..กรรมการเป่านกหวีดให้มาเลย์ได้ลูกโทษ ... ผมเดินไปหยิบหัวไม้1
ตาเล็งไปที่ลูกกอล์ฟ คิดว่ามันคือหัวเหม่งๆของกรรมการ เหวี่ยงหัวไม้1อัดลูกเต็มวงสวิง จนลูกหมดถาด
ลูกกอล์ฟพุ่งลอยเข้าหาป้ายสิงห์ มันเป็นแรงเหวี่ยงที่ดีมาก
(พรุ่งนี้ที่สนามปัญญาอินทรา ผมจะนึกถึงหัวเหม่งกรรมการคนนี้บนแท่นที-ออฟทุกครั้ง)
..มาเลย์ได้ลูกที่2 พักครึ่งแรก ผมหยิบหัวไม้5 วางลูกบนพื้น เล็งเป้าที่ 200หลา ถ้าผมตีได้ ทีมชาติไทยต้องกลับมาได้
ทุกลูกพุ่งลอยไปหาป้าย200หลาหน้าป้ายสิงห์ ได้แต่หวังว่าเด็กไทยต้องทำได้อย่างที่ผมคิด
..มาเลย์ปั่นฟรีคิก เบียดเสาเข้าตุงตายข่ายนำ 3-0 หยิบเวดจ์ มาซิพระยะ 70หลา 100หลา เข้าเป้า
ทั้งๆที่ผลสกอร์บนหน้าจอทีวีมันทำให้ผม หงุดหงิด แต่ก็เอาน่า ผมยังเล่นลูกสั่นได้แบบนี้ แสดงว่าผมไม่เสียสมาธิ เด็กไทยก็ต้องกลับมาได้เช่นกัน
..เสียงเฮลั่นสนามกอล์ฟ เมื่อชัปปุย ซ้ำลูกฟรีคิก เข้าไป พวกเขาทำได้ พวกเขาทำได้ พวกเขทำได้
..ผมหยิบหัวไม้1 ออกมาอีกรอบ อยากรู้ว่า ในอารมณ์ดีใจตอนนี้ กับอารมณ์ที่หงุดหงิด จะแตกต่างกันอย่างไรบ้าง
ตายังเล็กที่ลูกวางบนที เป็นหัวเหม่งกรรมการเหมือนเดิม (แค่อารมณ์ที่เปลี่ยน) ทุกลูกพุ่งทยานเข้าหา ป้ายสิงห์เหมือนเดิม
..เสียงเฮลั่น ดังกว่าครั้งก่อน ชนาธิป ซัดเต็มข้อ ลูกพุ้งเข้าตุงตาข่าย ฝั่งมาเลย์ไว้ที่บูกิต จารี
ผมนั่งยองๆ ลงกับพื้น ทำท่าคลายกล้ามเนื้อ คลายเส้น พนักงานเช็ดเหล็ก เก็บเข้าถุง
ทั้งสนามกอล์ฟ มีแต่รอยิ้มและเสียงชื่นชม ..... บรรยากาศสุดยอดจริงๆ
..ขับรถจากสนามกอล์ฟ ทบ รามอินทรา มาที่ลาดพร้าว 101 ใช้เวลาเพียง 20นาที .... แม่เจ้าไม่เคยเป็นเช่นนี้มาก่อน
ปกติอย่างน้อยต้องมี 60นาที ถนนโล่งมากๆ
.... ขอบคุณทีมชาติไทยและทีมงานครับ.....