จขกท มีเรื่องอยากปรึกษา
เริ่มจากยาย มีลูก 3 คน เป็นลูกสาวทั้งหมด แม่จขกทเป็นลูกคนโต รับทำงานโรงงานกงสีต่อจากยาย(ทำกันแม่ พ่อ พี่และจขกท) ตาเสียตั้งแต่แม่ยังเด็กๆ
แม่จขกทจึงเป็นผู้นำครอบครัว(พ่อแต่งเข้ามา แต่มักจะพึ่งพาไม่ค่อยได้ ) ตั้งแต่ตอนเด็กยายจะอยู่บ้านซึ่งจะอยู่ในโรงงานกงสีกับครอบครัวจขกท เท่าที่จำได้ ยายกับจขกทก็ไม่ค่อยได้มีความสัมพันธ์อะไรเท่าไร ยายไม่ค่อยมาดูแลหรือมาคุยเท่าไร ลูกของยายแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อยทุกคน ตามสมัยก่อน ลูกคนรองแต่งไปอยู่ต่างจังหวัด ลูกคนเล็กก็แต่งออกไป แต่อยู่บ้านแม่สามีไม่ได้จึงย้ายกลับมาเหมือนเดิม แต่ไม่ได้อยู่บ้านจขกท แต่อยู่บ้านที่ยายเคยจะยกให้แม่เพราะอยู่ไม่ใกล้จากโรงงาน จขกทชอบที่นั้น เพราะมันเงียบสงบ มีต้นไม้ การที่เราอยู่ในบ้านที่อยู่ในโรงงาน เดินเครื่องเกือบ24ชม. มีคนงานต่างด้าวเดินเข้าออก ย่อมรู้สึกไม่มีความเป็นส่วนตัวและรู้สึกไม่ได้พักผ่อนจริงๆ ตอนเด็กๆแม่จขกทชอบพาพี่ๆและจขกทไปพักบ่อยๆ เมื่อแม่รู้สึกเครียดในงาน ต่อมาเมื่อลูกคนเล็กกลับมาจึงขอบ้านนั้นกับยาย ยายก็ให้ ตอนนั้นจขกทรู้สึกเสียใจและรู้ว่าแม่ก็เสียดายเมื่อกัน แต่แม่ก็ไม่ได้พูดว่าอะไรก็ยอมยกให้ ตั้งแต่นั้นชีวิตจขกทจึงเริ่มมีครอบครัวนั้นเข้ามาเกี่ยวพันในชีวิต
ตอนจขกทไปเรียนตอนมอต้น เนื่องจากแม่ต้องดูแลงาน (ยายวางมือให้แม่ทำคนเดียว ยายก็ไปเที่ยวตปทบ้าง อยู่บ้านก็จะสั่งทำกับข้าว กับข้าวเสร็จเอากับข้าว(ทำกับข้าวให้ทั้งสองบ้าน แต่ค่าใช้จ่ายทั้งหมดบ้านนี้ออก) ไปบ้านนู้น โดยใช้คนงานบ้านนี้ไปส่งยายและกับข้าวไปบ้านนู้น พอบ่ายสามโมงโทรให้คนงานบ้านนี้ไปรับยาย และมาสั่งแม่บ้านทำกับข้าวมื้อเย็น ดึกช่วงสองทุ่มก็จะนอน ห้องนอนจขกทติดกับยาย ตอนนั้นยังเด็กชอบดูทีวี จำได้ว่าติดละครช่องไอทีวีมากจะมาสองทุ่ม ก็อยากดู แต่พอดูยายก็จะว่าข้ามห้องว่าเสียงดังนอนไม่หลับ จขกทจึงต้องดูอย่างเงียบๆ ความจำเกี่ยวกับยายตอนเด็กก็มีเท่านี้) แม่จขกทไม่มีเวลาดูแล จึงให้คนขับที่บ้าน รถที่บ้านไปรับไปส่ง โดยมีลูกของลูกสาวคนเล็กพ่วงมาด้วย ทุกวันจขกทต้องทนกับอารมณ์เด็กๆหวงข้าวหวงของของเด็กคนนี้ โดยว่ารถเป็นของเค้าบ้างล่ะ ถีบกีดกันไม่ให้ขึ้นรถบ้างล่ะ ตะโกนว่าไม่ให้ขึ้นรถบ้างล่ะ แต่จขทกระบายบอกให้ใครฟังไม่ได้เลย เพราะเค้ามองว่าเป็นเรื่องเด็กๆ ไม่ได้ร้ายแรง แม่ก็ทำงานยุ่ง ยายก็รักลูกสาวคนเล็กมาก จนจขกทไม่ชอบเด็กคนนั้นไปเลย บ้างคนมองว่าจขกทเกลียดไม่ชอบไม่เข้าเรื่อง เค้ายังเด็กอย่าถือสา แต่ตอนนั้นจขกทก็ยังเด็กอยู่ป่าว แล้วโดนทุกวันจะไม่ให้รู้สึกเลยได้อย่างไร
ตั้งแต่ตอนนั้นจขกทก็เริ่มไม่ชอบครอบครัวลูกสาวคนเล็กของยายแล้ว ยิ่งโตมาตอนจขกทจบ มาช่วยที่บ้าน(ทำงาน หลักคือแม่ ช่วยคือพี่และจขกท ทำทุกอย่างทั้งสากเบือยันเรือรบ ทำ7วัน เปิดเกือบ 24 ชม ไม่ได้หยุด วันสำคัญยังค่อยได้อยุดเลย วันพ่อที่ผ่านมาก็ไม่ได้หยุด ถามว่าทำไมไม่หยุด ก็ลูกค้าเนื่องจากลูกค้าไม่หยุด เราจึงหยุดไม่ได้ แล้วทำไมไม่ทำให้เป็นระบบ เพราะอำนาจใหญ่อยู่ที่แม่ และพ่อก็ยังวางอำนาจไม่ให้ก้าวก่าย ) ก็คือหลานต้องทำงานทุกวัน แล้วยายเริ่มแก่ ทำให้ต้องไปโรงพยาบาลบ่อย แล้วใครเป็นคนพายายไป ก็หลานฝั่งนี้ ทุกอย่างอยู่ที่หลานฝั่งนี้หมด ตั้งแต่ งานไปไหว้ตา ทวดทั้งหมด ไปโรงเจ พายายไปโรงพยาบาล พายายไปจ่ายตลาด นอนเฝ้ายายที่โรงพยาบาล ค่าข้าวกับข้าวทั้งสองบ้าน และไปรับส่งไปโรงพยาบาล/ค่ารักษาลูกคนรองของยาย(เนื่องจากเสียใจที่มีลูกไม่ได้ จึงเริ่มสติไม่ดี ต้องไปฉีดยาและรักษาที่ศรีธัญญา ครั้งละหมื่น) ทุกอย่างอยู่ที่หลานและบ้านฝั่งนี้หมด โดยที่บ้านฝั่งนู้นไม่คิดจะช่วยอะไรเลย และยายก็ไม่ได้ว่าอะไร หรือว่าแต่ไม่ทำก็ไม่ทราบได้
แต่จขกทรู้สึกว่ายายมีความรำเอียงค่อนข้างมาก อีกทั้งใช้ความรู้สึกชอบโดยไม่มองอะไรเลย ยายให้ที่ดินมากมายกับลูกสาวคนเล็ก ซึ่งไม่ได้ทำอะไรว่างๆ มีเล่นหุ้น ทำบ้านขาย/เช่าจากที่ดินที่ยายให้ เวลาที่เหลือจากนี้ทั้งหมดสนแต่ลูกอย่างเดียว ซื้อไอแพด ไอโฟน หอเช่าเดือนละหมื่น ต่อมาซื้อคอนโดให้อยู่แทนหอ พาไปเรียนพิเศษ ในหัวมีแต่ลูกตัวเองอย่างเดียว เมื่อไม่นานมานี้แม่บ้านเค้าไม่มี เค้าก็มาคุยกับยาย ยายให้แม่บ้านที่ทำกับข้าวที่บ้านไปช่วยทำความสะอาดที่บ้านนู้นโดยค่าจ้างบ้านนี้ออก (ที่บ้านมีลูกจ้างสองคน คนแรกทำความสะอาดบ้าน/อ็อฟฟิต ซํกผ้า ให้อาหารหมา คนที่สองทำกับข้าวเช้ากับเย็น เงินเดือนคนละ12,000บาท ตามคำสั่งยาย ซึ่งจขกทว่ามันเยอะเกินไป กับข้าวที่ยายทำ ทำเพราะยายอยากทำ ไม่ใช่เราอยากกิน ยายไม่เคยถามเลยว่าอยากกินอะไรแบบไหน พอเราเราเสนอความคิดเห็นก็จะโดนปฎิเสธ และทำตามเดิม ตอนนี้แก้ปัญหาโดยทำกินเอง หรือไปกินข้างนนอก แต่พอทำอย่างนั้นจขกทก็รู้สึกผิด เพราะยายก็ยังทำกับข้าวเยอะเหมือนเดิมแล้ว ก็จะเหลือก็เสียดายเงินที่เรากับแม่พี่ต้องทำงานมา เหมือนยายเค้าทำแก้เบื่อมากกว่า ทำๆโดยไม่สนใจคนกิน ส่วนคนที่ทุกข์ก็คือคนกินนี่เหละ )
ทุกวันนี้ยายไม่ไปบ้านนู้นแล้วไม่รู้ว่าเพราะลูกเค้าไม่ค่อยดูแลรึปล่าว มีวันนึงยายโทรเข้าที่อ็อฟฟิตจากบ้านนู้นให้พี่พาหมาบ้านนู้นไปหาหมอหน่อย ทั้งๆทีๆลูกเค้าก็อยู่บ้าน แล้วหมาบ้านนู้นไม่เลี้ยงเค้าก็พามาอยู่บ้านนี้โดยไม่ถามหลานซักคำ บ้านบ้านนู้นท้องก็เอามาออกลูกเลี้ยงบ้านนี้ แล้วตอนนี้ลูกสาวคนรองสติไม่ค่อยดีก็จะให้พี่เราเป็นคนดูแล แต่โอนที่ดินลูกสาวคนรองให้ลูกสาวคนเล็ก!!! ตอนที่ยายไปโรงพยาบาลพี่เราไปรับไปส่งดูแลออกค่ารักษา แต่ระหว่างทางยายโทรจัดการเรื่องโอนที่ให้แต่ลูกสาวคนเล็ก!!!! (ตอนนั้นพี่ถามลูกสาวคนเล็กว่า พายายไปหาหมอได้ไหม เค้าบอกไม่ว่าง เค้านัดหมอให้ แต่ให้เราไปรับไปส่ง แต่มีเวลามาชวนเราไปเที่ยวญี่ปุ่น เค้าไปเที่ยวต่างประเทศทุกปี มีเวลาไปเที่ยว ดูแลลูก มารับยาย/ลูกสาวคนรองเวลาโอนที่ แต่ไม่มีเวลาดูแลยาย)
จขกทรู้สึกว่ายายรัก คิดแต่ลูกสาวคนเล็กที่ดินอะไรให้เค้าหมด เรากับแม่ พี่ทำงานงกๆ ทั้งโรงงงานและภาระที่บ้านอีก เราไม่ได้อิจฉาเรื่องมรดกหรอก แต่คนที่ได้ก็ควรเอาความรับผิดชอบไปมั่งสิ ถึงจะยุติธรรม ตอนนี้เค้าเวะมาหายายตอนที่เค้ามาส่งแม่บ้านกลับเท่านั้น มาก็10-20นาที แต่ยายก็ยังรักเค้าเหมือนเดิม เราเลยคิดว่าถ้ายายชอบเค้าขนาดนั้น ทำไมยายไม่ไปอยู่บ้านนู้นล่ะ อยู่บ้านนี้ทำไม พอถามว่าเดี๋ยวนี้ไม่ไปบ้านนู้นแล้วเหรอ ยายก็บอกว่าแก่แล้วไปไม่ไหว แต่ไปจ่ายตลาดไหว ยายเป็นภูมิแพ้ที่บ้านอยู่ในโรงงาน ก็บอกยายว่ายายไปอยู่บ้านนู้นไหม ที่นู้นอากาศดีกว่า ยายจะได้ไม่ไอบ่อยๆ ยายบอกไม่ไป จนปัจจุบันนี้จะปิดปีใหม่ซึ่งเราได้หยุดแค่สามวัน ก็อยากไปเที่ยวทั้งครอบครัว ก็บอกยายว่ายายปีใหม่บ้านนู้นไม่ได้ไปไหน ยายไปอยู่กับลูกคนเล็กได้ไหมสามวันเอง ยายบอกไม่ไป แก่แล้วขึ้เกียจไป แล้วเราจะทิ้งยายได้ยังไงอะ จะให้ยายไปเที่ยวด้วยยายก็ไม่ไป เราไม่เข้าใจว่าทั้งที่ยายรักลูกสาวคนเล็กมากๆๆๆ ในหัวคิดถึงและห่วงแต่คนนี้ (ลูกคนรองที่แต่งไปต่างจังหวัด ยายยังไม่ห่วงไม่ไปเยี่ยม ไม่โทรคุย หลายปีจึงกลับบ้านที ยังไม่รักเท่าคนนี้เลย แม่ยายก็ไม่สนิทไม่ได้ให้อะไรเท่าไร ) ทำไมถึงไม่อยากไปอยู่ด้วย แล้วทำอย่างนี้คิดถึงใจหลานฝั่งนี้บ้างรึป่าว
แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะเรายังเด็ก เรายังนับถือผู้ใหญ่ แต่เราก็มีความรู้สึกไม่ชอบทั้งยายและครอบครัวบ้านนู้น จขกทรู้สึกว่ามันเป็นปมในชีวิตของจขกทแล้ว และจขกทก็ยังไม่เข้าใจยายว่าทำไม
ไม่เข้าใจยาย
เริ่มจากยาย มีลูก 3 คน เป็นลูกสาวทั้งหมด แม่จขกทเป็นลูกคนโต รับทำงานโรงงานกงสีต่อจากยาย(ทำกันแม่ พ่อ พี่และจขกท) ตาเสียตั้งแต่แม่ยังเด็กๆ
แม่จขกทจึงเป็นผู้นำครอบครัว(พ่อแต่งเข้ามา แต่มักจะพึ่งพาไม่ค่อยได้ ) ตั้งแต่ตอนเด็กยายจะอยู่บ้านซึ่งจะอยู่ในโรงงานกงสีกับครอบครัวจขกท เท่าที่จำได้ ยายกับจขกทก็ไม่ค่อยได้มีความสัมพันธ์อะไรเท่าไร ยายไม่ค่อยมาดูแลหรือมาคุยเท่าไร ลูกของยายแต่งงานตั้งแต่อายุยังน้อยทุกคน ตามสมัยก่อน ลูกคนรองแต่งไปอยู่ต่างจังหวัด ลูกคนเล็กก็แต่งออกไป แต่อยู่บ้านแม่สามีไม่ได้จึงย้ายกลับมาเหมือนเดิม แต่ไม่ได้อยู่บ้านจขกท แต่อยู่บ้านที่ยายเคยจะยกให้แม่เพราะอยู่ไม่ใกล้จากโรงงาน จขกทชอบที่นั้น เพราะมันเงียบสงบ มีต้นไม้ การที่เราอยู่ในบ้านที่อยู่ในโรงงาน เดินเครื่องเกือบ24ชม. มีคนงานต่างด้าวเดินเข้าออก ย่อมรู้สึกไม่มีความเป็นส่วนตัวและรู้สึกไม่ได้พักผ่อนจริงๆ ตอนเด็กๆแม่จขกทชอบพาพี่ๆและจขกทไปพักบ่อยๆ เมื่อแม่รู้สึกเครียดในงาน ต่อมาเมื่อลูกคนเล็กกลับมาจึงขอบ้านนั้นกับยาย ยายก็ให้ ตอนนั้นจขกทรู้สึกเสียใจและรู้ว่าแม่ก็เสียดายเมื่อกัน แต่แม่ก็ไม่ได้พูดว่าอะไรก็ยอมยกให้ ตั้งแต่นั้นชีวิตจขกทจึงเริ่มมีครอบครัวนั้นเข้ามาเกี่ยวพันในชีวิต
ตอนจขกทไปเรียนตอนมอต้น เนื่องจากแม่ต้องดูแลงาน (ยายวางมือให้แม่ทำคนเดียว ยายก็ไปเที่ยวตปทบ้าง อยู่บ้านก็จะสั่งทำกับข้าว กับข้าวเสร็จเอากับข้าว(ทำกับข้าวให้ทั้งสองบ้าน แต่ค่าใช้จ่ายทั้งหมดบ้านนี้ออก) ไปบ้านนู้น โดยใช้คนงานบ้านนี้ไปส่งยายและกับข้าวไปบ้านนู้น พอบ่ายสามโมงโทรให้คนงานบ้านนี้ไปรับยาย และมาสั่งแม่บ้านทำกับข้าวมื้อเย็น ดึกช่วงสองทุ่มก็จะนอน ห้องนอนจขกทติดกับยาย ตอนนั้นยังเด็กชอบดูทีวี จำได้ว่าติดละครช่องไอทีวีมากจะมาสองทุ่ม ก็อยากดู แต่พอดูยายก็จะว่าข้ามห้องว่าเสียงดังนอนไม่หลับ จขกทจึงต้องดูอย่างเงียบๆ ความจำเกี่ยวกับยายตอนเด็กก็มีเท่านี้) แม่จขกทไม่มีเวลาดูแล จึงให้คนขับที่บ้าน รถที่บ้านไปรับไปส่ง โดยมีลูกของลูกสาวคนเล็กพ่วงมาด้วย ทุกวันจขกทต้องทนกับอารมณ์เด็กๆหวงข้าวหวงของของเด็กคนนี้ โดยว่ารถเป็นของเค้าบ้างล่ะ ถีบกีดกันไม่ให้ขึ้นรถบ้างล่ะ ตะโกนว่าไม่ให้ขึ้นรถบ้างล่ะ แต่จขทกระบายบอกให้ใครฟังไม่ได้เลย เพราะเค้ามองว่าเป็นเรื่องเด็กๆ ไม่ได้ร้ายแรง แม่ก็ทำงานยุ่ง ยายก็รักลูกสาวคนเล็กมาก จนจขกทไม่ชอบเด็กคนนั้นไปเลย บ้างคนมองว่าจขกทเกลียดไม่ชอบไม่เข้าเรื่อง เค้ายังเด็กอย่าถือสา แต่ตอนนั้นจขกทก็ยังเด็กอยู่ป่าว แล้วโดนทุกวันจะไม่ให้รู้สึกเลยได้อย่างไร
ตั้งแต่ตอนนั้นจขกทก็เริ่มไม่ชอบครอบครัวลูกสาวคนเล็กของยายแล้ว ยิ่งโตมาตอนจขกทจบ มาช่วยที่บ้าน(ทำงาน หลักคือแม่ ช่วยคือพี่และจขกท ทำทุกอย่างทั้งสากเบือยันเรือรบ ทำ7วัน เปิดเกือบ 24 ชม ไม่ได้หยุด วันสำคัญยังค่อยได้อยุดเลย วันพ่อที่ผ่านมาก็ไม่ได้หยุด ถามว่าทำไมไม่หยุด ก็ลูกค้าเนื่องจากลูกค้าไม่หยุด เราจึงหยุดไม่ได้ แล้วทำไมไม่ทำให้เป็นระบบ เพราะอำนาจใหญ่อยู่ที่แม่ และพ่อก็ยังวางอำนาจไม่ให้ก้าวก่าย ) ก็คือหลานต้องทำงานทุกวัน แล้วยายเริ่มแก่ ทำให้ต้องไปโรงพยาบาลบ่อย แล้วใครเป็นคนพายายไป ก็หลานฝั่งนี้ ทุกอย่างอยู่ที่หลานฝั่งนี้หมด ตั้งแต่ งานไปไหว้ตา ทวดทั้งหมด ไปโรงเจ พายายไปโรงพยาบาล พายายไปจ่ายตลาด นอนเฝ้ายายที่โรงพยาบาล ค่าข้าวกับข้าวทั้งสองบ้าน และไปรับส่งไปโรงพยาบาล/ค่ารักษาลูกคนรองของยาย(เนื่องจากเสียใจที่มีลูกไม่ได้ จึงเริ่มสติไม่ดี ต้องไปฉีดยาและรักษาที่ศรีธัญญา ครั้งละหมื่น) ทุกอย่างอยู่ที่หลานและบ้านฝั่งนี้หมด โดยที่บ้านฝั่งนู้นไม่คิดจะช่วยอะไรเลย และยายก็ไม่ได้ว่าอะไร หรือว่าแต่ไม่ทำก็ไม่ทราบได้
แต่จขกทรู้สึกว่ายายมีความรำเอียงค่อนข้างมาก อีกทั้งใช้ความรู้สึกชอบโดยไม่มองอะไรเลย ยายให้ที่ดินมากมายกับลูกสาวคนเล็ก ซึ่งไม่ได้ทำอะไรว่างๆ มีเล่นหุ้น ทำบ้านขาย/เช่าจากที่ดินที่ยายให้ เวลาที่เหลือจากนี้ทั้งหมดสนแต่ลูกอย่างเดียว ซื้อไอแพด ไอโฟน หอเช่าเดือนละหมื่น ต่อมาซื้อคอนโดให้อยู่แทนหอ พาไปเรียนพิเศษ ในหัวมีแต่ลูกตัวเองอย่างเดียว เมื่อไม่นานมานี้แม่บ้านเค้าไม่มี เค้าก็มาคุยกับยาย ยายให้แม่บ้านที่ทำกับข้าวที่บ้านไปช่วยทำความสะอาดที่บ้านนู้นโดยค่าจ้างบ้านนี้ออก (ที่บ้านมีลูกจ้างสองคน คนแรกทำความสะอาดบ้าน/อ็อฟฟิต ซํกผ้า ให้อาหารหมา คนที่สองทำกับข้าวเช้ากับเย็น เงินเดือนคนละ12,000บาท ตามคำสั่งยาย ซึ่งจขกทว่ามันเยอะเกินไป กับข้าวที่ยายทำ ทำเพราะยายอยากทำ ไม่ใช่เราอยากกิน ยายไม่เคยถามเลยว่าอยากกินอะไรแบบไหน พอเราเราเสนอความคิดเห็นก็จะโดนปฎิเสธ และทำตามเดิม ตอนนี้แก้ปัญหาโดยทำกินเอง หรือไปกินข้างนนอก แต่พอทำอย่างนั้นจขกทก็รู้สึกผิด เพราะยายก็ยังทำกับข้าวเยอะเหมือนเดิมแล้ว ก็จะเหลือก็เสียดายเงินที่เรากับแม่พี่ต้องทำงานมา เหมือนยายเค้าทำแก้เบื่อมากกว่า ทำๆโดยไม่สนใจคนกิน ส่วนคนที่ทุกข์ก็คือคนกินนี่เหละ )
ทุกวันนี้ยายไม่ไปบ้านนู้นแล้วไม่รู้ว่าเพราะลูกเค้าไม่ค่อยดูแลรึปล่าว มีวันนึงยายโทรเข้าที่อ็อฟฟิตจากบ้านนู้นให้พี่พาหมาบ้านนู้นไปหาหมอหน่อย ทั้งๆทีๆลูกเค้าก็อยู่บ้าน แล้วหมาบ้านนู้นไม่เลี้ยงเค้าก็พามาอยู่บ้านนี้โดยไม่ถามหลานซักคำ บ้านบ้านนู้นท้องก็เอามาออกลูกเลี้ยงบ้านนี้ แล้วตอนนี้ลูกสาวคนรองสติไม่ค่อยดีก็จะให้พี่เราเป็นคนดูแล แต่โอนที่ดินลูกสาวคนรองให้ลูกสาวคนเล็ก!!! ตอนที่ยายไปโรงพยาบาลพี่เราไปรับไปส่งดูแลออกค่ารักษา แต่ระหว่างทางยายโทรจัดการเรื่องโอนที่ให้แต่ลูกสาวคนเล็ก!!!! (ตอนนั้นพี่ถามลูกสาวคนเล็กว่า พายายไปหาหมอได้ไหม เค้าบอกไม่ว่าง เค้านัดหมอให้ แต่ให้เราไปรับไปส่ง แต่มีเวลามาชวนเราไปเที่ยวญี่ปุ่น เค้าไปเที่ยวต่างประเทศทุกปี มีเวลาไปเที่ยว ดูแลลูก มารับยาย/ลูกสาวคนรองเวลาโอนที่ แต่ไม่มีเวลาดูแลยาย)
จขกทรู้สึกว่ายายรัก คิดแต่ลูกสาวคนเล็กที่ดินอะไรให้เค้าหมด เรากับแม่ พี่ทำงานงกๆ ทั้งโรงงงานและภาระที่บ้านอีก เราไม่ได้อิจฉาเรื่องมรดกหรอก แต่คนที่ได้ก็ควรเอาความรับผิดชอบไปมั่งสิ ถึงจะยุติธรรม ตอนนี้เค้าเวะมาหายายตอนที่เค้ามาส่งแม่บ้านกลับเท่านั้น มาก็10-20นาที แต่ยายก็ยังรักเค้าเหมือนเดิม เราเลยคิดว่าถ้ายายชอบเค้าขนาดนั้น ทำไมยายไม่ไปอยู่บ้านนู้นล่ะ อยู่บ้านนี้ทำไม พอถามว่าเดี๋ยวนี้ไม่ไปบ้านนู้นแล้วเหรอ ยายก็บอกว่าแก่แล้วไปไม่ไหว แต่ไปจ่ายตลาดไหว ยายเป็นภูมิแพ้ที่บ้านอยู่ในโรงงาน ก็บอกยายว่ายายไปอยู่บ้านนู้นไหม ที่นู้นอากาศดีกว่า ยายจะได้ไม่ไอบ่อยๆ ยายบอกไม่ไป จนปัจจุบันนี้จะปิดปีใหม่ซึ่งเราได้หยุดแค่สามวัน ก็อยากไปเที่ยวทั้งครอบครัว ก็บอกยายว่ายายปีใหม่บ้านนู้นไม่ได้ไปไหน ยายไปอยู่กับลูกคนเล็กได้ไหมสามวันเอง ยายบอกไม่ไป แก่แล้วขึ้เกียจไป แล้วเราจะทิ้งยายได้ยังไงอะ จะให้ยายไปเที่ยวด้วยยายก็ไม่ไป เราไม่เข้าใจว่าทั้งที่ยายรักลูกสาวคนเล็กมากๆๆๆ ในหัวคิดถึงและห่วงแต่คนนี้ (ลูกคนรองที่แต่งไปต่างจังหวัด ยายยังไม่ห่วงไม่ไปเยี่ยม ไม่โทรคุย หลายปีจึงกลับบ้านที ยังไม่รักเท่าคนนี้เลย แม่ยายก็ไม่สนิทไม่ได้ให้อะไรเท่าไร ) ทำไมถึงไม่อยากไปอยู่ด้วย แล้วทำอย่างนี้คิดถึงใจหลานฝั่งนี้บ้างรึป่าว