คำตอบที่ได้รับเลือกจากเจ้าของกระทู้
ความคิดเห็นที่ 3
จาก ปสก ตรงนะครับ ขอบอกเลยว่า ตัดใจยากมากๆ ถึงมากที่ซู้ดดดดดดดดดดดดดดดด ในกรณีนี้
แบบเพื่อนสนิทนี่แหละครับ เพราะมันสนิทกันมาก ทั้งยังผูกพันด้วย
และยากที่จะลืมได้ด้วยนะครับ
แต่...ไม่ได้ยากขนาดทำไม่ได้ครับ
วิธีการจัดการอารมณ์สำหรับผมหรอครับ ต้องเว้นช่องว่างไว้ในระดับหนึ่งครับ
เพื่อไม่ให้หัวใจเรามันเลยเถิดเกินไปนัก เอาแค่พอให้มีความสุขเล็กๆ
แล้วคิดอยู่เสมอว่า เค้าไม่ใช่ๆๆๆ เค้าจะต้องไปมีแฟน มีครอบครัวของเค้า
เราจะไม่ได้เค้ามาเป็นแฟน แต่จะได้รักแท้ รักที่ไม่ได้หวังสิ่งตอบแทน และยังรักษามิตรภาพของเพื่อนไว้ได้ด้วยครับ
คหสต. และ ปสก ส่วนตัวนะครับ
แบบเพื่อนสนิทนี่แหละครับ เพราะมันสนิทกันมาก ทั้งยังผูกพันด้วย
และยากที่จะลืมได้ด้วยนะครับ
แต่...ไม่ได้ยากขนาดทำไม่ได้ครับ
วิธีการจัดการอารมณ์สำหรับผมหรอครับ ต้องเว้นช่องว่างไว้ในระดับหนึ่งครับ
เพื่อไม่ให้หัวใจเรามันเลยเถิดเกินไปนัก เอาแค่พอให้มีความสุขเล็กๆ
แล้วคิดอยู่เสมอว่า เค้าไม่ใช่ๆๆๆ เค้าจะต้องไปมีแฟน มีครอบครัวของเค้า
เราจะไม่ได้เค้ามาเป็นแฟน แต่จะได้รักแท้ รักที่ไม่ได้หวังสิ่งตอบแทน และยังรักษามิตรภาพของเพื่อนไว้ได้ด้วยครับ
คหสต. และ ปสก ส่วนตัวนะครับ
▼ กำลังโหลดข้อมูล... ▼
แสดงความคิดเห็น
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นกับกระทู้นี้ได้ด้วยการเข้าสู่ระบบ
[Y] ผมไม่อยากชอบมันเลย
จนวันนึงผมบอกมันไปว่าผมชอบมัน มันก็ไม่ได้ว่าอะไร แค่บอกว่า กุให้ได้แค่เพื่อนนะ มุงจะคิดยังไงกับกุก็ได้
หลังจากวันนั้น ผมพยายามตัดใจจากมันหลายครั้ง แต่ด้วยความที่เรา(ต้อง)ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดเวลา (ผมมีมอไซด์แต่มันไม่มี) และมันยังคงทำตัวกวนๆใส่ผมเหมือนเดิม ผมก็ยังคงตัดใจไม่ได้ครับ...
ถามว่ารู้สึกยังไงกับชีวิตปัจจุบันนี้ ตอบเลยว่ามันทั้งทุกข์และสุขครับ สุขที่มันทำให้ผมรู้สึกว่าผมสำคัญเกินเพื่อนทั่วๆไป และทุกข์ที่รู้ว่าสักวันนึง มันก็คงต้องมีคนที่มันรักของมัน บางทีเวลาน้อยใจก็มีแอบไปร้องไห้บ้างครับ เพราะผมรู้ดีว่าผมไม่มีสิทธิ์ไปเรียกร้องอะไร เพื่อนก็คือเพื่อน ต้องไม่ทำให้มันรู้สึกอึดอัดลำบากใจ
ผมรู้ว่ามันผิดที่ต้องรู้สึกอย่างนี้กับเพื่อน ถ้าเลือกได้ผมก็ไม่อยากชอบมันหรอกครับ มีคนอื่นๆ และผู้หญิงพยายามเข้ามาในชีวิตผม แต่ตอนนี้ ใจของผมอยู่ที่เพื่อนคนนี้แล้วและไม่รู้ว่าอีกนานไหม มันจะกลับมาอยู่ที่เดิม
ผมไม่รู้ว่าอนาคตมันจะจบยังไง ผมได้แต่บอกตัวเองว่า เฮ้ย อีกไม่นานเดี๋ยวก็เรียนจบละ เดี๋ยวก็คงไม่เจอกันละ เดี๋ยวก็คงลืมมันได้
บางทีผมก็มาคิดว่า ถ้าผมไม่ได้เป็นเกย์ ผมคงเปิดโอกาสให้คนอื่นและมีรักจริงๆไปแล้ว คงไม่ต้องมาทุกข์ใจแบบนี้
เพื่อนๆจะมีวิธีจัดการกับอารมณ์ความรู้สึกแบบนี้ยังไงครับ ถ้าตกอยู่ในสภาวะแบบผม