XIN CHAO, HO CHI MINH!
เครื่องบินขึ้น 7.45 ลืมตาขึ้นมาตามด้วยนิ้วสไลด์ไปที่จอโทรศัพท์ ตี 5.55 คุณพระ..
เหมือนโชคยังช่วยที่ฉันก้าวเท้าถึงสนามบินทัน และแน่นอนอย่าสงสัย เพราะตัวฉันเองก็รู้ดีว่า ถ้าอาบน้ำไป ฉันคงตกเครื่อง จุดหมายปลายทางครั้งน่ะหรอ สวัสดีเวียดนาม! ซินจ่าว ไซง่อน! และครั้งนี้ ฉัน..ไปคนเดียว
ขอเกริ่นก่อนว่าในตอนแรกนั้นฉันวางแผนจะไปเวียดนามในเดือนธันวา แต่ไม่รู้ว่าชะตากลั่นแกล้งหรือเล่นตลกทำให้ฉันจับพลัดจับผลู ไปได้เดือนพฤศจิกายนเสียได้ ทำไมน่ะหรอ? ก็คนจองตั๋วเครื่องให้ฉันจองวันที่ถูกนะ แต่เดือนผิด! ตอนที่ฉันรู้ตัวมันก็สายไปเสียแล้ว และวันที่ฉันรู้ตัวนั้น วันเดินทางคือ อาทิตย์หน้านับจากนั้น แต่ก็ต้องขอบคุณเพื่อนคนนั้นนะที่ทำให้ฉันได้ไปเวียดนามเสียที
ฉันวิ่งกระหืดกระหอบไปที่เคาท์เตอร์เช็คอินที่กำลังจะปิด กะจะเอาให้หัวใจวายตายกันเลยรึไง ตั้งแต่ครั้งที่นาฬิกาไม่ยอมปลุก! สุดท้ายทุกอย่างก็ราบรื่นดี(ละมั้ง) ฉันจึงมานั่งรอเครื่องอยู่ที่เกท ได้แต่มองไปรอบๆ จู่ๆความกังวลที่มาจากไหนไม่บอกไม่กล่าวก็เข้ามา "กูจะตายมั้ยวะ" แหม...สมองเจ้ากรรม เอาวะคนเราถึงบทมันจะตายต่อให้นอนอยู่บ้านก็ตายได้นิ ฉันเคยอ่านข่าวคนเอาเท้าคีบปลั๊กพัดลมแล้วไฟช็อตตายยังมี แล้วแต่เวรแต่กรรมปัณฑิตาก็แล้วกัน
เครื่องบินลำสีแดงแจ๋ พร้อมด้วยสโลแกน Everyone can fly ไผก็บินได้ ก็มาถึง ฉันเดินขึ้นเครื่องไปตามระเบียบ "มาคนเดียวหรอครับ" เสียงจากด้านหลังเข้ามาในหูฉัน และเขาก็คือเพื่อนคนแรกที่ฉันได้จากทริปนี้ ปล.เขาเข้าใจว่าฉันแก่กว่า ทุกวันนี้เขาคนนั้นก็ยังคงไม่รู้ความจริง
เวลา 1.30 ชม. ฉันก็ถึงสนามบิน จำชื่อสนามบินไม่ได้ แหะๆ
แอบกระซิบว่า เวลาไปให้แลกเงินไทยเป็นดอลลาร์จากไทย แล้วค่อยเอาดอลลาร์มาแลกที่เวียดนาม จะได้เรทดีกว่านะจ๊ะ ฉันจัดแจงแลกเงินพร้อมด้วย ซิม 3G unlimited ในราคา 200 กว่าๆเท่านั้น พร้อมแล้วก็ลุยโลด ในภาพก็เป็นพาหนะที่จะพาฉันเข้าสู่ตัวเมือง แท๊แด่ รถเมล์เวียดนามสไตล์! สิ่งที่ทำให้สมองฉันเหมือนโดนโขกๆ ก็คงเป็นค่าเงินที่นี่กระมัง บิดาคุณเถอะค่ะ พวกคุณเนี่ยจะคิดค่าเงินให้มันมีเลขเยอะๆทำไม ศรีไม่เข้าใจ ตัวอย่างเลยนะ ค่ารถเมล์ 5000 ดอง ก็เอ่อ ตกอยู่ประมาณ 5 บาท จริงๆก็น่าจะ 7 แหละ แต่ฉันคิดง่ายๆคือตัดเลข 0 ออกไปสามตัว คิดง่ายดี รู้สึกรวยปนโง่ขึ้นมาเล็ก นาทีที่ฉันขึ้นมาบทรถเรื่องแย่ๆของคนเวียดนามก็พากันเข้ามาแย่งที่จอดในหัวฉัน เค้าว่ากันว่า
"มาเวียดนามไม่โดนโกงเนี่ย ถือว่ามาไม่ถึงเวียดนาม"
แต่รู้อะไรมั้ย แทนที่ฉันจะโดนโกงแบบคนอื่นเขาที่โดนเก็บค่ารถเมล์กัน 10000 ดอง แต่กลับมาคนเวียดนามช่วยฉันซื้อตั๋วอีกตะหากแน่ นับว่าเป็นสัญญาณที่ดี(หรือเปล่า) และนั่นก็เป็นสิ่งแรกที่ฉันประทับใจ เพราะฉันชอบคิดเสมอนะว่าท่ามกลางเรื่องไม่ดีที่บอกมาปากต่อปาก ต้องมีเรื่องดีมั่งล่ะวะ ตลอดเวลาที่ล้อเคลื่อนไปยังตัวเมือง ในที่นี่ฉันไปสายที่จะเข้าไปตลาดบินถั่น ซึ่งเป็นย่านที่เรียกได้ว่า คงประมาณวัดพระแก้วบ้านเรากระมัง และย่านที่พักที่ฉันอยู่ก็คือ ถนนฟามงูเหลา เปรียบได้กับข้าวสารบ้านเรา ก็ฉันไปคนเดียวนี่ ! จะหรูอะไร ตลอดทางที่ฉันนั่งรถไป สายตาฉันก็ทอดไปข้างนอกหน้าต่าง 'คนเวียดนามกลัวดำขนาดแฮะ' ฉันแทบจะไม่เห็นคนเวียดนามใส่กางเกงขาสั้น เสื้อแขนกุดเลย ฉันว่าฉันคงเป็นคนที่ใส่กางเกงขาสั้นในโฮจิมินแน่ๆ ถ้าตัดพวกแหม่มฝรั่งออกไป นั่นยังไม่พอ เพราะพวกท่านชาวเวียดนามน้านนนนน ใส่หน้ากากอนามัยจนเรียกได้ว่ากลายมาเป็นแฟชั่นอย่างหนึ่งเลย ลายนี่จัดเต็ม ใครใคร่ใส่ลายเยอะใส่ ใครใคร่ใส่ลายการ์ตูนใส่ ก็น่ารักดี แถมพวกสาวๆเนี่ยยังใส่ปลอกแขนไม่พอ มีปลอกขาด้วย! อีกอย่างที่ฉันสัมผัสได้คือ มอเตอร์ไซค์ เยอะมาก เยอะไปไหน เยอะเผื่อลูกเผื่อหลาน เยอะเผื่อคนข้างบ้าน ไทยแล๊นนนนนี่ชิดซ้ายไปเลย จากการที่ฉันได้สอบถามคนเวียดนามมาก็ค้นพบว่า มอเตอร์ไซค์สะดวกกว่าสำหรับพวกเขาจริงๆ เพราะเขาต้องนำเข้ารถยนต์ไม่พอ แต่ต้องเสียภาษีถึง 3 เท่า! "เป็นตูก็เลือกแมงกะไซวะ!"
ที่เห็นในรูปด้านบนเนี่ย ดูขากระเป๋ารถเมล์คนสวยดีๆนะ นั่นไม่ใช่สีขาแม่นางแต่อย่างใด
นั่นล่ะคือปลอกขากันแดด!
เธอใส่หมวก ใส่เสื้อแขนยาว ใส่หน้ากากอนามัย ทั้งๆที่อุณหภูมิร้อนขี้แตกขี้แตนยังกะกรุงเทพ! พวกเธอคงไม่ต่างจากสาวมุสลิมผู้เดินทางมาจากดินแดนทะเลทรายซักเท่าไหร่ อยากจีบก็ต้องจินตนาการจากลูกกะตาพวกเธอได้อย่างเดียว ฉันนี่อึ้งไปเลย อ้อ อีกเรื่อง รู้ไหมว่าคนเวียดนาม ต่อให้เขาขับแมงกะไซเยอะขนาดหนัก แต่เขาเนี่ยใส่หมวกกันนอคทุกคน! ถึงแม้มันจะกากๆกันอะไรไม่ได้ก็เหอะ แต่ก็เป็นเรื่องที่ดี อีกอย่างก็คงจะเป็นเรื่องแปลกสำหรับฉัน ซึ่งก็คือ แม้นจะมีมอไซค์เยอะแค่ไหน แต่แปลกมากที่ฉันไม่ได้กลิ่นควันหรือกลิ่นน้ำมันเลย ใช้น้ำมันอะไรกันนะ
[CR] Gimmemorevaca วัย 19 กับเวียดนามในสไตล์คนเดียวตามใจฉัน
เครื่องบินขึ้น 7.45 ลืมตาขึ้นมาตามด้วยนิ้วสไลด์ไปที่จอโทรศัพท์ ตี 5.55 คุณพระ..
เหมือนโชคยังช่วยที่ฉันก้าวเท้าถึงสนามบินทัน และแน่นอนอย่าสงสัย เพราะตัวฉันเองก็รู้ดีว่า ถ้าอาบน้ำไป ฉันคงตกเครื่อง จุดหมายปลายทางครั้งน่ะหรอ สวัสดีเวียดนาม! ซินจ่าว ไซง่อน! และครั้งนี้ ฉัน..ไปคนเดียว
ขอเกริ่นก่อนว่าในตอนแรกนั้นฉันวางแผนจะไปเวียดนามในเดือนธันวา แต่ไม่รู้ว่าชะตากลั่นแกล้งหรือเล่นตลกทำให้ฉันจับพลัดจับผลู ไปได้เดือนพฤศจิกายนเสียได้ ทำไมน่ะหรอ? ก็คนจองตั๋วเครื่องให้ฉันจองวันที่ถูกนะ แต่เดือนผิด! ตอนที่ฉันรู้ตัวมันก็สายไปเสียแล้ว และวันที่ฉันรู้ตัวนั้น วันเดินทางคือ อาทิตย์หน้านับจากนั้น แต่ก็ต้องขอบคุณเพื่อนคนนั้นนะที่ทำให้ฉันได้ไปเวียดนามเสียที
ฉันวิ่งกระหืดกระหอบไปที่เคาท์เตอร์เช็คอินที่กำลังจะปิด กะจะเอาให้หัวใจวายตายกันเลยรึไง ตั้งแต่ครั้งที่นาฬิกาไม่ยอมปลุก! สุดท้ายทุกอย่างก็ราบรื่นดี(ละมั้ง) ฉันจึงมานั่งรอเครื่องอยู่ที่เกท ได้แต่มองไปรอบๆ จู่ๆความกังวลที่มาจากไหนไม่บอกไม่กล่าวก็เข้ามา "กูจะตายมั้ยวะ" แหม...สมองเจ้ากรรม เอาวะคนเราถึงบทมันจะตายต่อให้นอนอยู่บ้านก็ตายได้นิ ฉันเคยอ่านข่าวคนเอาเท้าคีบปลั๊กพัดลมแล้วไฟช็อตตายยังมี แล้วแต่เวรแต่กรรมปัณฑิตาก็แล้วกัน
เครื่องบินลำสีแดงแจ๋ พร้อมด้วยสโลแกน Everyone can fly ไผก็บินได้ ก็มาถึง ฉันเดินขึ้นเครื่องไปตามระเบียบ "มาคนเดียวหรอครับ" เสียงจากด้านหลังเข้ามาในหูฉัน และเขาก็คือเพื่อนคนแรกที่ฉันได้จากทริปนี้ ปล.เขาเข้าใจว่าฉันแก่กว่า ทุกวันนี้เขาคนนั้นก็ยังคงไม่รู้ความจริง
เวลา 1.30 ชม. ฉันก็ถึงสนามบิน จำชื่อสนามบินไม่ได้ แหะๆ
แอบกระซิบว่า เวลาไปให้แลกเงินไทยเป็นดอลลาร์จากไทย แล้วค่อยเอาดอลลาร์มาแลกที่เวียดนาม จะได้เรทดีกว่านะจ๊ะ ฉันจัดแจงแลกเงินพร้อมด้วย ซิม 3G unlimited ในราคา 200 กว่าๆเท่านั้น พร้อมแล้วก็ลุยโลด ในภาพก็เป็นพาหนะที่จะพาฉันเข้าสู่ตัวเมือง แท๊แด่ รถเมล์เวียดนามสไตล์! สิ่งที่ทำให้สมองฉันเหมือนโดนโขกๆ ก็คงเป็นค่าเงินที่นี่กระมัง บิดาคุณเถอะค่ะ พวกคุณเนี่ยจะคิดค่าเงินให้มันมีเลขเยอะๆทำไม ศรีไม่เข้าใจ ตัวอย่างเลยนะ ค่ารถเมล์ 5000 ดอง ก็เอ่อ ตกอยู่ประมาณ 5 บาท จริงๆก็น่าจะ 7 แหละ แต่ฉันคิดง่ายๆคือตัดเลข 0 ออกไปสามตัว คิดง่ายดี รู้สึกรวยปนโง่ขึ้นมาเล็ก นาทีที่ฉันขึ้นมาบทรถเรื่องแย่ๆของคนเวียดนามก็พากันเข้ามาแย่งที่จอดในหัวฉัน เค้าว่ากันว่า
"มาเวียดนามไม่โดนโกงเนี่ย ถือว่ามาไม่ถึงเวียดนาม"
แต่รู้อะไรมั้ย แทนที่ฉันจะโดนโกงแบบคนอื่นเขาที่โดนเก็บค่ารถเมล์กัน 10000 ดอง แต่กลับมาคนเวียดนามช่วยฉันซื้อตั๋วอีกตะหากแน่ นับว่าเป็นสัญญาณที่ดี(หรือเปล่า) และนั่นก็เป็นสิ่งแรกที่ฉันประทับใจ เพราะฉันชอบคิดเสมอนะว่าท่ามกลางเรื่องไม่ดีที่บอกมาปากต่อปาก ต้องมีเรื่องดีมั่งล่ะวะ ตลอดเวลาที่ล้อเคลื่อนไปยังตัวเมือง ในที่นี่ฉันไปสายที่จะเข้าไปตลาดบินถั่น ซึ่งเป็นย่านที่เรียกได้ว่า คงประมาณวัดพระแก้วบ้านเรากระมัง และย่านที่พักที่ฉันอยู่ก็คือ ถนนฟามงูเหลา เปรียบได้กับข้าวสารบ้านเรา ก็ฉันไปคนเดียวนี่ ! จะหรูอะไร ตลอดทางที่ฉันนั่งรถไป สายตาฉันก็ทอดไปข้างนอกหน้าต่าง 'คนเวียดนามกลัวดำขนาดแฮะ' ฉันแทบจะไม่เห็นคนเวียดนามใส่กางเกงขาสั้น เสื้อแขนกุดเลย ฉันว่าฉันคงเป็นคนที่ใส่กางเกงขาสั้นในโฮจิมินแน่ๆ ถ้าตัดพวกแหม่มฝรั่งออกไป นั่นยังไม่พอ เพราะพวกท่านชาวเวียดนามน้านนนนน ใส่หน้ากากอนามัยจนเรียกได้ว่ากลายมาเป็นแฟชั่นอย่างหนึ่งเลย ลายนี่จัดเต็ม ใครใคร่ใส่ลายเยอะใส่ ใครใคร่ใส่ลายการ์ตูนใส่ ก็น่ารักดี แถมพวกสาวๆเนี่ยยังใส่ปลอกแขนไม่พอ มีปลอกขาด้วย! อีกอย่างที่ฉันสัมผัสได้คือ มอเตอร์ไซค์ เยอะมาก เยอะไปไหน เยอะเผื่อลูกเผื่อหลาน เยอะเผื่อคนข้างบ้าน ไทยแล๊นนนนนี่ชิดซ้ายไปเลย จากการที่ฉันได้สอบถามคนเวียดนามมาก็ค้นพบว่า มอเตอร์ไซค์สะดวกกว่าสำหรับพวกเขาจริงๆ เพราะเขาต้องนำเข้ารถยนต์ไม่พอ แต่ต้องเสียภาษีถึง 3 เท่า! "เป็นตูก็เลือกแมงกะไซวะ!"
ที่เห็นในรูปด้านบนเนี่ย ดูขากระเป๋ารถเมล์คนสวยดีๆนะ นั่นไม่ใช่สีขาแม่นางแต่อย่างใด
นั่นล่ะคือปลอกขากันแดด!
เธอใส่หมวก ใส่เสื้อแขนยาว ใส่หน้ากากอนามัย ทั้งๆที่อุณหภูมิร้อนขี้แตกขี้แตนยังกะกรุงเทพ! พวกเธอคงไม่ต่างจากสาวมุสลิมผู้เดินทางมาจากดินแดนทะเลทรายซักเท่าไหร่ อยากจีบก็ต้องจินตนาการจากลูกกะตาพวกเธอได้อย่างเดียว ฉันนี่อึ้งไปเลย อ้อ อีกเรื่อง รู้ไหมว่าคนเวียดนาม ต่อให้เขาขับแมงกะไซเยอะขนาดหนัก แต่เขาเนี่ยใส่หมวกกันนอคทุกคน! ถึงแม้มันจะกากๆกันอะไรไม่ได้ก็เหอะ แต่ก็เป็นเรื่องที่ดี อีกอย่างก็คงจะเป็นเรื่องแปลกสำหรับฉัน ซึ่งก็คือ แม้นจะมีมอไซค์เยอะแค่ไหน แต่แปลกมากที่ฉันไม่ได้กลิ่นควันหรือกลิ่นน้ำมันเลย ใช้น้ำมันอะไรกันนะ