ขอระบายความในใจหน่อยเหอะ
..ฉันเหนื่อยมากเลยแหละ.ฉันมีเพื่อนหนึ่งคนที่ลงเรียนวิชาหนึ่งด้วยกัน..ต่อมาอาจารย์สั่งงานที่ต้องออกข้อสอบ 80 ข้อ..เราสองคนอยู่เอกเดียวกันเลยต้องอยู่กลุ่มด้วยกัน..แต่งานเล่มนี้เป็นชิ้นใหญ่เป็นงานสำหรับ 10 คนแต่เราต้องอยู่สองคนเพราะทั้งห้องมีเอกเรามีแค่นี้..ออกข้อสอบ 80 ข้อให้วัดความรู้แต่ละด้านของเด็ก.
....ครั้งแรก..ฉันต้องการให้งานเดิน..ออกข้อสอบเลยให้แบ่งกันทำ..แต่เค้ากับทำได้แค่วัดความจำ..ซึ่งข้อสอบมันใช้ไม่ได้เลย..ฉันเหนื่อย..ฉันจำเป็นต้องทำมัน..ส่วนเค้าไม่กระตือรือร้นอะไรเลย..ส่งแค่นั้น..ไม่ได้ก็ไม่ทำ..ฉันไปพบอาจารย์เพื่อเอาข้อสอบไปส่งบ่อยมาก..ไปคนเดียว..ไปนั่งรอ..โดนด่าโดนว่าจากอาจารย์ตลอด..ฉันแทบร้องไห้ต่อหน้าอาจารย์..อยากตะโกนออกไปว่า"โถ่อาจารย์..ทั้งเรียนและออกข้อสอบ..หนูเหนื่อยมากแค่ไหน..เพื่อนแมร่งมีก็เหมือนไม่มี"คนที่เคยได้รับความร่วมมือกับเพื่อนประจำไม่เข้าใจเราหลอก..เรานัดเพื่อนสิบโมง..เค้ามาบ่ายโมง..เรายอมรับว่าโกรธมาก.รับไม่ได้กับการมาสายหรือเลต.แถมมาแล้วทำหน้าตาไม่พอใจใส่ไม่พอใจเรา..บอกให้ช่วยอะไร..ได้ยินคำเดียวว่า"ไม่ทำ"..แล้วคุณจะทำยังไงกะเค้าล่ะ..พูดออกมาแบบนี้เราก็น้ำตาตกในเลยล่ะ.
.....งานล่าสุดเราพยายามทำเอง..ส่งเอกหมดทุกอย่าง..ทำงานจนตีสองตีสามติดต่อกันหลายวัน..ยอมรับว่าทำงานไปร้องไห้ไป..บอกอะไรเพื่อนให้ช่วยทำก็ไม่ได้..วันสุดท้ายที่เราจะเอาข้อสอบไปให้เด็กทำ(มันซุกระหุกมาก..เพราะเราขอเพื่อนอีกกลุ่มไปด้วยเนื่องจากโรงเรียนอื่นเค้าปิดหมดเหลือโรงเรียนนี้ที่เดียวที่สอบวันสุดท้าย)..เราต้องไป..และต้องไปวันพรุ้งนี้..ซึ่งตอนนี้ข้อสอบยังไม่เสด...วันนี้เราให้เพื่อนช่วยเค้าก็ไม่ทำช่วยยุดี..เราทำข้อสอบจนถึงตีห้า..นอนหนึ่งซั่วโมง..และต้องไปพร้อมเพื่อนกลุ่มอื่นแปดโมงเช้า..ขี่รถไปกลับ 50 กิโลเมตร(ด้วยมอเอร์ไซด์)..อยากบอกว่าเราเวียนหัว.หน้ามืด..ไม่ต้องบอกเลยว่าเราร้องไห้ไหม๊ที่ต้องทำงานอยู่คนเดียว..เรารู้สึกเจ็บ..จุก..และรู้สึกรังเกรียดเพื่อนคนนี้มากขึ้นเลื่อยๆ
......และตอนนี้ฉันก็ต้องทำเล่มร้ายงาน..ฉันขอให้เค้าทำบทที่ 1,2,3 เพราะมันง่าย..ฉันทำบทที่ 4,5 มันยากมากและต้องคำนวนเยอะมาก..เยอะจริงๆ..ฉันทำแค่บทที่ 4 ใช้เวลาเป็นอาทิตย์..และบทที่ 5 อีกล่ะ
.......อะเคร..ให้เดานะคะว่าเพื่อนฉันทำเสดยัง..ฮึ..ร้องไห้ได้ปะวะ..พวกคุณไม่รู้หลอกว่าคำว่า"ไม่"ของมันทำให้ฉันเจ็บแค่ไหน..
......ถ้าเป็นไปได้..ชาตินี้..ชาติหน้า..หรือชาติไหนๆ..จบงานนี้ขอให้เราอย่าได้เจอกันอีกเลย..ถ้าคุณทำตัวแบบนี้..เราขอให้คุณเจริญนะ
ปล.งานยังไม่เสด..เราต้องไปทำต่อค่ะ..ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ...(แค่อยากระบาย..เราจุก T__T)
มีเพื่อนแบบนี้คุณจะร้องไห้แบบฉันไหม๊
..ฉันเหนื่อยมากเลยแหละ.ฉันมีเพื่อนหนึ่งคนที่ลงเรียนวิชาหนึ่งด้วยกัน..ต่อมาอาจารย์สั่งงานที่ต้องออกข้อสอบ 80 ข้อ..เราสองคนอยู่เอกเดียวกันเลยต้องอยู่กลุ่มด้วยกัน..แต่งานเล่มนี้เป็นชิ้นใหญ่เป็นงานสำหรับ 10 คนแต่เราต้องอยู่สองคนเพราะทั้งห้องมีเอกเรามีแค่นี้..ออกข้อสอบ 80 ข้อให้วัดความรู้แต่ละด้านของเด็ก.
....ครั้งแรก..ฉันต้องการให้งานเดิน..ออกข้อสอบเลยให้แบ่งกันทำ..แต่เค้ากับทำได้แค่วัดความจำ..ซึ่งข้อสอบมันใช้ไม่ได้เลย..ฉันเหนื่อย..ฉันจำเป็นต้องทำมัน..ส่วนเค้าไม่กระตือรือร้นอะไรเลย..ส่งแค่นั้น..ไม่ได้ก็ไม่ทำ..ฉันไปพบอาจารย์เพื่อเอาข้อสอบไปส่งบ่อยมาก..ไปคนเดียว..ไปนั่งรอ..โดนด่าโดนว่าจากอาจารย์ตลอด..ฉันแทบร้องไห้ต่อหน้าอาจารย์..อยากตะโกนออกไปว่า"โถ่อาจารย์..ทั้งเรียนและออกข้อสอบ..หนูเหนื่อยมากแค่ไหน..เพื่อนแมร่งมีก็เหมือนไม่มี"คนที่เคยได้รับความร่วมมือกับเพื่อนประจำไม่เข้าใจเราหลอก..เรานัดเพื่อนสิบโมง..เค้ามาบ่ายโมง..เรายอมรับว่าโกรธมาก.รับไม่ได้กับการมาสายหรือเลต.แถมมาแล้วทำหน้าตาไม่พอใจใส่ไม่พอใจเรา..บอกให้ช่วยอะไร..ได้ยินคำเดียวว่า"ไม่ทำ"..แล้วคุณจะทำยังไงกะเค้าล่ะ..พูดออกมาแบบนี้เราก็น้ำตาตกในเลยล่ะ.
.....งานล่าสุดเราพยายามทำเอง..ส่งเอกหมดทุกอย่าง..ทำงานจนตีสองตีสามติดต่อกันหลายวัน..ยอมรับว่าทำงานไปร้องไห้ไป..บอกอะไรเพื่อนให้ช่วยทำก็ไม่ได้..วันสุดท้ายที่เราจะเอาข้อสอบไปให้เด็กทำ(มันซุกระหุกมาก..เพราะเราขอเพื่อนอีกกลุ่มไปด้วยเนื่องจากโรงเรียนอื่นเค้าปิดหมดเหลือโรงเรียนนี้ที่เดียวที่สอบวันสุดท้าย)..เราต้องไป..และต้องไปวันพรุ้งนี้..ซึ่งตอนนี้ข้อสอบยังไม่เสด...วันนี้เราให้เพื่อนช่วยเค้าก็ไม่ทำช่วยยุดี..เราทำข้อสอบจนถึงตีห้า..นอนหนึ่งซั่วโมง..และต้องไปพร้อมเพื่อนกลุ่มอื่นแปดโมงเช้า..ขี่รถไปกลับ 50 กิโลเมตร(ด้วยมอเอร์ไซด์)..อยากบอกว่าเราเวียนหัว.หน้ามืด..ไม่ต้องบอกเลยว่าเราร้องไห้ไหม๊ที่ต้องทำงานอยู่คนเดียว..เรารู้สึกเจ็บ..จุก..และรู้สึกรังเกรียดเพื่อนคนนี้มากขึ้นเลื่อยๆ
......และตอนนี้ฉันก็ต้องทำเล่มร้ายงาน..ฉันขอให้เค้าทำบทที่ 1,2,3 เพราะมันง่าย..ฉันทำบทที่ 4,5 มันยากมากและต้องคำนวนเยอะมาก..เยอะจริงๆ..ฉันทำแค่บทที่ 4 ใช้เวลาเป็นอาทิตย์..และบทที่ 5 อีกล่ะ
.......อะเคร..ให้เดานะคะว่าเพื่อนฉันทำเสดยัง..ฮึ..ร้องไห้ได้ปะวะ..พวกคุณไม่รู้หลอกว่าคำว่า"ไม่"ของมันทำให้ฉันเจ็บแค่ไหน..
......ถ้าเป็นไปได้..ชาตินี้..ชาติหน้า..หรือชาติไหนๆ..จบงานนี้ขอให้เราอย่าได้เจอกันอีกเลย..ถ้าคุณทำตัวแบบนี้..เราขอให้คุณเจริญนะ
ปล.งานยังไม่เสด..เราต้องไปทำต่อค่ะ..ขอบคุณที่อ่านจนจบค่ะ...(แค่อยากระบาย..เราจุก T__T)